මගේ පළමු දන්සැල් කෑම වෙල | අතීතය ආයෙ ආයෙ වෙනවයි කියන්නෙ

වෙසක් පොසොන් පෝයවල් වලදී නොවරදින දෙයක් දන්සැල්. අරමුණේ හැටියට මේව කරන කට්ටියට ලැබෙන දේවල් වෙනස් වෙනවා කියලා අපි දන්නවනේ.

මම මුලින්ම දන්සැල් කැවේ ඉස්කෝලෙන්. ඒ අපේ පන්තියෙ තිබ්බ ආදර්ශ දන්සැලෙන්. ඒ මං චූටි මහත්තයා කාලේ.

ඒ දන්සැල සංවිධානය කලේ අපේ පංති භාර ටීචර්ල.

අපිට තිබුනෙ ගෙදරින් එද්දි දන්සැලට කෑම අරං එන්න. පස්සෙ අපි ගෙනාපුවා අපිම කනවා. ලේසියට අපි කාටත් ගේන්න කිව්වෙ බිස්කටුයි බීමයි.

මම ගෙනිච්චෙ ලෙමන් පෆ් පැකට් එකයි, ස්ප්‍රයිට් බෝතලේකුයි.

ඕක ඉස්කෝලෙට ගෙනියනං මට හිතුනේ, "මේක ගෙදර තියාගෙන ලෙමන්පෆ් එක්ක කකා, බීම වීදුරුවක් බොන්න තිබ්බනං කොච්චර ශෝක් ද!" කියලා.

කොහොමහරි අනිත් ළමයිනුත් බීමයි, බිස්කටුයි ගෙනල්ලා තිබුනා. මං හිතන්නෙ ඒ ගොල්ලන්ටත් මට හිතිච්ච දේම හිතෙන්න ඇති.

අන්තිමේ ටීචර්ලා ඇවිල්ලා ඩෙස්ටික මැදට අරං, පුටු වටේට තියලා දන්සැල සංවිධානය කරලා, දන් දීමේ විපාක කියලා දුන්නා. දානය දුන්නම පින් සිද්ද වෙනව ලු. ඉස්සර රජ ගොල්ලො හැමදාම දන්සැල් දුන්නලු නැති බැරි අයට.

ඊට පස්සෙ අපිට විනීතව කෑම බීම ගන්න හැටි කියලා දුන්නා. අපිට තියෙන්නෙ අපි කැමති බිස්කට් ජාති කන එක. අපි කැමති ජාති අපි ලඟ නැත්තං ඒ ලඟ ඉන්න යාලුවෙක්ගෙන් වැදගත් විදිහට ඉල්ලා ගන්න පුලුවන්.

දැං තියෙන්නෙ දන්සැල පටං ගන්න. අපිව ටීචර් මේසෙ වටේට තිබ්බා.

ඊට පස්සෙ ටීචර් මෙහෙම කිව්වා,

"හරි දැං කන්න පටන් ගන්න!" ඒ කිව්වට කව්රුත් මුලින් අත දාලා බිස්කට් එක්ක ගත්තෙ නැ. කොතනක හරි වැරැද්දක් වෙයි කියලා. ඇයි ගැල්ලමයිනුත් හිටියෙ අපේ වැරදි හොයන්නමනේ.

කොහොමහරි මුලින්ම ඥානෙ හරි, ​රොහාන් හරි අත දාලා ඇඹරි ඇඹරි බිස්කට් එකක් ගත්තා. ඒ එක්කම මෙච්චර වෙලා නොතිබිච්ච තවත් අත් ගොඩක් ආවා.

වැඩේ වැරදීගෙන එන බව දැක්ක මමත් අත දැම්මා. එතකොට පරක්කු වැඩියි.

අපේ ළමයි බල්ලො වගේ පොර කකා බිස්කට් අහුරු අහුරු අරං පොරෙ තියන තැනිං එලියට පනිනවා. මට තේරුනා අනිත් ළමයි පොරකාලා ගත්තු බිස්කට් කුඩුවෙලා මගේ ඔලුවෙයි කරෙයි විසිරෙනවා.

මමත් දනිපනි ගාලා අත දාලා යන්තං බිස්කට් දෙක තුනක් අරගත්තා.

මට ගන්න පුලුවන් උනේ ලෙමන්පෆ් බිස්කට් දෙකයි, චොකලට් බිස්කට් තුනයි, මාරි තුනකුයි, නයිස් බිස්කට් කැඩිච්ච කැලී තුන හතරකුයි විතරයි. අනිත් අතේ ජෙම් බිස්කට් අහුරක් තිබ්බ හින්දා ඒ අතට වෙන මොකවත් ගන්න බැරි උනා.

ඔන්න ඔහොමයි මගේ මුල්ම දන්සැල් අද්දැකීම.
..............................

ප/ලි
මට ඔය සිද්දිය මතක් උනෙ ගිය වෙසක් පෝයට අපි දෙන්නයි, කඩේ අයියලයි, උඩ ගෙදර අක්කයි එකතු වෙලා දුන්නු දන්සැලේ වෙච්ච සිද්දියක් හින්දා.

එක පොරක් මම කෑම බෙදුව ගමන් ඔතාගෙන යන්න හැදුවා. මං ඇයි ඇහැව්වම මිනිහා කිව්වා ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්න දුවටලු. මිනිහා ගැහුවෙ පච! ඒත් මම කිව්වා ඔයා ඕක කන්න. දුවට වෙනම එකක් දෙන්නං ඔතං යන්න කියලා.

එදා මගේ සිද්දියයි, මේකයි බැලු බැල්මට වෙනස් උනාට දෙකේම සමානකම් තියෙනවා කියලා මට හිතුනා.

.......................

ප/ප/ලි
ඹන්න මමත් ප/ලි කෑල්ලක් දාලා බ්ලොග් එකක් ලිව්වා.

......................

ප/ප/ප/ලි
බ්ලොග් කලාවට පලිය හඳුන්වාදුන් කාලෙක ඉඳලා බ්ලොග් එකක් කරගෙන යන ඒ තට්ටයාට මෙය උපහාරයක්ම වේවා.