චූටිමහත්තයලා චින්තාමනීලට හොඳවයින් පාඩමක් උගන්වන්නට සැරසෙයි !

"අනිත් දවසෙ එද්දි තමන් කැමති මාතෘකාවකින් චිත්‍රයක් ඇඳගෙන එන්න.............." ඉස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාව නිසා අපි හොඳටම කලබල වෙලා ඉද්දි නිරූපා ටීචර් කිව්වා.

ඉතින් මම එදා කෙලින්ම ගෙදර ආවා. ආපු හැටියේ මූණ කට හොඳගෙන අම්මගෙන් කෑම ඉල්ලුවා.

"මේ මොකද චූටි මහත්තයා මේ?" අම්මා පුදුම උනා.

"අද දැනුම මිනුම තරගයක් තිබ්බා. අදත් අපි පැරදුනානේ! ගැණු ළමයි අපට හොඳටම විහිලු කරනවා....." මම අම්මට ඇත්ත තත්වේ පැහැදිලි කලා.

"ඉතිං....."

"මම චිත්‍රයක් අඳින්න යන්නෙ. ටීචර් කිව්වා කැමති මෘතෘකාවක් යටතේ චිත්‍රයක් ඇඳගෙන එන්න කියලා. මම මේක ලස්සනට ඇඳගෙන යන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ... එතකොට ටීචර් මේක බලලා මුලු පන්තියටම පෙන්නුවාම ගැණු ලමයිගේ කටවල් වැහිලා යයි...."

අම්මා බැරෑරුම් මූණක් හදාගෙන මා දිහා බලාගෙන හිටියා.

"එතකොට අද සෙල්ලං කරන්න යන්ඩ ඕනැ නැද්ද?"

"අද මම යන්නෙ නෑ.... මේක ඉවරයක් කරලා මිසක් මම අද ගෙයින් එලියට බහින්නෑ....." අම්මා ටිකක් වෙලා පුදුමෙන් මා දිහා බලාගෙන ඉඳලා යන්ඩ හැරුනා.

ඇත්තටම විත්‍ර ඇඳීම කියන්නෙ මම කැමතිම දේවල් වලින් එකක්. මම වැඩිපුරම අඳින්න කැමති වී ගහක් හරි සබ්මැරීන් එකක් හරි. ඒක මම ඕගොල්ලන්ට මීට කලින් කියලත් ඇති. ඒ දෙකෙනුත් එකක් තොරගන්න කිව්වවොත් කතා දෙකක් නෑ සබ්මැරීන් එක දිනනවා. දැන් මට අගේට චිත්‍ර අඳින්න පුලුවන් උනාට මොකද පුංචි කාලේ දී චිත්‍ර බෑ. මම එකේ දී හරි දෙකේ දී හරි ටීචර්ට කාන්තාරේ යන ඔටුවෙක්ගෙ චිත්‍රයක් ඇඳලා පෙන්නුවාම ඒක පෙනිලා තිබුනෙ වතුර තිබහ හැදිච්ච වටුවෙක් වගේ.

කොහොමහරි මම චිත්‍රෙ අඳින්න ලක ලෑස්ති උනා. 

මුලින්ම සාලේ අතු ගැවා. පස්සෙ චිත්‍ර පොතයි, පරණ පාට පෙට්ටියයි එතෙන්ට අතඇරියා. මගේ අලුත් පාට පෙට්ටිය පොත් මල්ලෙන් එලියට අරගෙන චිත්‍ර පොත ගාවට ලිස්සවලා යැව්වා. පැන්සල අරගෙන තුඩ පරික්ෂා කරලා බැලුවා. මීට කලින් චිත්‍ර දෙක තුනක් ඇන්ද නිසා තු‍ඩ නම් හරි ගානට පදම් වෙලා. හැබැයි පැන්සල පිටිපස්සෙ තිබුනු මකනෙ කතාව නම් ටිකක් දුක්බරයි.

සාමාන්‍යයෙන් මට පැන්සලක් අරගෙන දුන්නම ඒකේ තියෙන මකනෙ මට නිකම්ම කැවෙනවා. බර කල්පනාවක වැටිලා ඉද්දි තමයි ඕක වැඩිපුරම වෙන්නෙ. මේ පැන්සලේ මකනෙත් ඔය විදිහට වේලාසනම මම කාලා තියෙනවා. පැන්සලට මකනෙ සවි කරලා තියෙන රත්තරන් පාට තහඩු කෑල්ලත් ගිය බදාදා අත්වැඩ වලට යන ගමන් දත් අස්සේ දාලා හපලා හපලා "තුක්" ගාලා විසිකලා. මට මතක හැටියට ඒ තුනේ පන්තිය ගාව තියෙන කුණු බක්කියට. ඒක නිසා ටවුමෙන් ගෙනාපු සුවඳ හමන මකනෙ අකමැත්තෙන් උනත් මට පාවිච්චියට ගන්න උනා. මම මකනෙ අරගෙන පොතට එල්ල කරලා අත ඇරියා. ඒක පැන පැන ගිහින් පාට පෙට්ටිය ගාව නැවතුනා.

ඔක්කොම ලෑස්තියි. දැන් තියෙන්නෙ අඳින්න විතරයි!

ඇත්තටම අදත් මම අඳින්න යන්නෙ සබ්මෑරීන් එකක්. සබ්මැරීන් එකක් මම අඳින්න ගියාට මොකද ඔයින් ඇත්තම වාහනයක් මම ටීවී එකේවත් දැකලා නෑ. මම දැන් උනත් අඳින්නෙ තාත්ත මට විස්තර කරලා දුන්නු මතකෙට. සබ්මෑරීන් එකේ මූලික හැඩය ගත්තම තටු ගලෝපු ප්ලේන් එකක් වගේ. එකේ තියෙන හිත ඇඳගන්නම උපකරණය ඔත්තු බලන කණ්නාඩිය. ඒකෙන් තමා ජාති වැඩ කරන්නෙ. සබ්මැරින් එක මුහුද යටටම ගියත් ඔත්තු බලන කණ්නාඩියෙන් පුලුවනි මුහුද උඩ සිද්ද වෙන දේවල් දැක බලාගන්න.

ඕගොල්ලන්ට මතක ද මේ සිංදුව.

 01 - මුහුද මගේ ගොඩබිමයි by දොස්තර හොඳහිත 

සබ්මැරීන් ගැන මම වැඩි විස්තර දැනගත්තෙ ඔය සින්දුව තියෙන දොස්තර හොඳ හිත කාටුන් එකෙන්. දොස්තර හොඳ හිතට කොච්චරවත් අංචි අදින දියරකුස්ගේ වාහනෙත් ඔයින් කණ්නාඩියක් තියෙනවා. ඒකේ ඔත්තු බලන්නෙ එක ඇහැක් වහගෙන ඉන්න "චව්චව්". ඇත්තටම වාහනයක් කිව්වට ඒකත් එක්තරා විදිහක සබ්මැරීන් එකක් තමයි. හැබැයි මතුපිටට පේන්නෙ පොඩි පහේ දූපතක් හැටියට.

ඔය ඔක්කොම කල්පනා කරලා මම චිත්‍රෙ අඳින්න ගත්තා විතරයි, මෙන්න කුමාර එයාගේ කාර් එකේ නැගලා අපේ ගෙවල් පැත්තට ආවා. මිනිහා අපේ ගේ ඉස්සරහා බරසාර බ්‍රේරේක් පාරක් ගහලා, ලී කොටු කාරෙක බිත්තියට හේත්තු කලා.

"ඔයා මොකද කරන්ඩ යන්නෙ" මිනිහා එහෙම අහගෙනම සාලෙට ඇතුල් උනා.

"ඇයි! මම චිත්‍රෙ අඳින්න යන්නෙ...."

"එතකොට සෙල්ලං කරන්ඩ යන්නෙ නැද්ද?"

"අද යන්නැ... මම මේක අදම ඉවරයක් කරනවා......"

"ඕක පස්සෙ කරන්ඩ බැරියැ.. අපි යං දැං කෙහෙල්කොටුව පැත්තෙ... කට්ටිය ඇවිල්ලත් ඇති..."

"විකාරද මනුස්සයෝ! මතක නැද්ද අද වෙච්චි දේවල්"

"හ්ම්..... එහෙනං මාත් යන්නෑ...... මම ඔයා අඳින දිහා බලාගෙන ඉන්ඩද?"

"හා......"

"කෝ බලමු දැන් ඇන්ද ටික... ඔය මොකද්ද ඔයා අඳින්ඩ යන්නෙ....?"

"සබ්මැරීන් එකක්..... මේ තාම සැකිල්ල විතරයි...."

"එතකොට මේ කොටු ‍කොටු තියෙන්නෙ...?'

"ඒ සබ්මැරීන් එකේ ජනේල..."

"සබ්මැරීන් වලට ජනේලත් තියෙනවද...? මං ඇහැව්වමයි......"

"නැත්තං.... ඒ ගොල්ල කොහොමද එලිය බලන්නෙ...!"

"ඒකත් ඇත්ත..... දැං ඔය මොකද්ද අඳින්ඩ යන්නෙ....."

"ඔත්තු බලන කන්නාඩිය.......!"

"ආ......"

"ඔයා දන්නවද.... ඒකෙන් මුහුද උඩ වෙන ඕනම දෙයක් බලාගන්න පුලුවන්ලු...... ඒක හදලා තියෙන්නෙ බටේකට කණ්නාඩි ඔබ්බවලලු..... කවදා හරි මමත් තාත්තට කියලා ඔත්තු බලන කණ්නාඩියක් හදාගන්ඩ ඉන්නෙ......."

"ඕව්මයි තමා.... ඔයාට නං තාත්තා එකක් හදලා දෙයි නේද?"

"ඇයි එහෙම කියන්නෙ?"

"ඇයි එදා අපි දොස්තර හොඳහිත බලලා ඇවිල්ලා චව්චව් අර ඔත්තු බලන්නෙ මොකකින්ද කියලා අහද්දිනෙ ඕගො‍ල්ලංගෙ තාත්තා ඔය විස්තර අපිට කිව්වෙ..."

"ආ...... ඇත්තද මට මතකත් නෑ......"

ඔත්තු බලන කණ්නාඩිය ඇඳිමේ මූලික පියවර විදිහට මම මුලින්ම නියමු කුටිය ඇන්දා. නියමු කුටියෙ හරි මැදින් පුටුවක් ඇඳලා ඔත්තු බලන කණ්නාඩියේ එක කෙලවරක් පුටුවේ ඉඳගෙන ඉන්න නියමුව‍ගේ ඇස් මට්ටමින් ඉවර කලා. අනිත් කෙළවර ඇංජින් කාමරේ හරහා සබ්මැරීන් එක මතුපිටින් ගෙනිහින් මුහුදු මට්ටමෙන් අගලක් දෙකක් උඩට හිටින්න ඇන්දා.

එතකොටම අම්මා අපිට තේ දෙකක් අරගෙන සාලේ ඇතුල් දොරෙන් මතුවුනා.

"මොකද්ද ඔය.....?"

"හා අම්මා කියන්ඩ බලන්ඩ....?"

අම්මා ඇස් කිට්ටු කරලා නළල රැලි කලා. සැකේට වගේ මූණ පැත්තට ඇල කරලා බලාගෙන උන්නා.

"ම්.........මී වදයක්ද?"

"මොකක්....“

“එහෙනං......කුකුල් කොටුවක්  වෙන්ඩැති.... මේ දැල් දැල් වගේ තියෙන්නෙ...“

“මොනවා කියනවද මන්දා.... මේ සබ්මැරීන් එකක්...."

"ආ ඔව් නේද? බාගෙට ඇඳලා හින්දා මට එක පාරටම හොයාගන්න බැරි උනා...." අම්මා හිනාවෙලා යන්ඩ හැරුනා.

"ඉතුරු ටික ඇන්දම ඔහොම වෙන එකක් නෑ....." අම්මා යන දිහා පුදුමෙන් වගේ බලාගෙන හිටපු කුමාර මාව දිරිමත් කලේ එහෙමයි.

"දැන් ඕකට ලීවරයක් අඳින්ඩ?"

"ඒ කිව්වෙ..."

"නියමු කුටියෙ ඉඳලා ඒකෙන් තමා ඔත්තු බලන කණ්නාඩිය හසුරුවන්නෙ......"

"මට තේරුන්නෑ......"

ම්...... මෙහෙම අඳින්ඩකො.... ඒක හරියට හැඬල් එකක් වගේ.....ඔය බටේට හයි වෙලා තියෙන.... ඇයි එදා ඕගොල්ලන්ගෙ තාත්තා පැහැදිලි කරලා දුන්නෙ..."

"දැං හරිද... හැබැයි මේවා මෙච්චරට හීංවට ඇන්දා වගේ නෙමේ.... පාට කරන්න පැස්ටල් කූර රිංගවද්දි තමා පණ යන්නෙ...."

"ඔව් නේද..... ශා දැන් මරු......ලස්සනට ආවා නේ...!"

"හම්....... ඒත් මේකට තව ඔක්සිජන් ගබඩාවයි, ආයුධ කාමරෙයි අඳින්ඩ ඕනේ......"

"ඇයි... රූම් පෙති දෙක... ඒක නැතුව කොහොමද මේක ඉස්සරහට යන්නෙ..."

"ඔව්මයි හොඳ වෙලාවට මතක් කලේ......."

"දැං හරි නේ...."

"යන්තං වැඩේ ඉවරයි..... දැං තියෙන්නෙ පාට ගාන්ඩ"

"මේ....... අපි තව පොඩි වැඩක් කරමුද?"

"මොකද්ද?"

"ඔයාට පුලුවන්ද සබ්මැරීන් එක පස්සෙ මාලු රංචුවක් පන්නගෙන එනවා අඳින්ඩ....."

"ඒ මොකටද..... එහෙම ඇත්තටම වෙනවද කියලා අපි හරියටම දන්නෙ නෑනේ..."

"ඉතිං මොකද.. මේක චිත්‍රයක්නෙ... අපිට කැමති දෙයක් ඇන්දැකි....අනික චිත්‍රෙ ලස්සන උනාම ටීචර් වැඩිපුර හොඳ කියයි. ඉතින් කාටද ආඩම්බර...."

"එහෙනං අඳිමු! මොන මාලුද හොඳ, නිකං හුංගො ටිකක් වගේ...."

‍

"හෙහ්...හෙහ්....පිස්සුද ඔයාට... මුහුදෙ කොහෙද හුං‍ගො...... අඳින්ඩ කුම්බලාවෝ රෑනක් හරි මීවැටි ටිකක් හරි...."

"අපෝ...... උං ඇන්දම චිත්‍රෙත් එක්ක කැත වෙලා යයි......"

"එහෙනං මෙහෙම කරමු.... ඔයා අඳින්ඩ මුහුදු අස්සයෝ රෑනක්... අතරින් පතර මඩු මාලු දෙතුන් දෙනෙකුත් එක්කලා......"

"ඔයා නං කියයි. මුහුදු අස්සයෙක් අඳින එක ලේසි වැඩක් කියලද ඔයා හිතන්නෙ...."

"ගණං ගන්ඩ එපා.... වෙලාව තියෙනවනේ ඔයා හිමීට අදින්න....."

ඉතින් මම සබ්මැරීන් එක පස්සෙ පන්නන මුහුදු අස්සයෝ කාණ්ඩයක් අඳින්න ගත්තා. මුලදී දොලොස් දෙනෙක් අඳින්ඩ හිටියද මොකද මම පස්සේ තීරණය කලා ඒක තුන්දෙනෙකුට බස්සන්ඩ.

"අතත් රිදෙනවා.........දැන් කොහොමද.....?"

"ශා..... ඔය තියෙන්නෙ නියමෙට....අන්න ඒකනෙ මම කිව්වෙ.....ලස්සනට එයි කියලා."

ඉතින් මම හිතපු විදිහට හැමදේම හොඳට උනා. හෙට උදේම ටීචර්ට චිත්‍රෙ පෙන්නුවාම, ටීචර් ටිකක් වෙලා මේක දිහා බලාගෙන ඉදියි. පස්සෙ කෝටුව අරගෙන ගුරු මේසෙට දෙතුන් පාරක් තලයි. ඒ කොච්චරවත් කලබල වෙලා ඉන්න අපේ පන්තියේ අය‍ගේ අවධානේ අපේ පැත්තට ගන්න.

"කෝ...... මෙහෙ බලන්න ළමා....යි..... ඕගොල්ලන්ට කියන්න පුලුවන්ද මේ චිත්‍රෙන් පෙන්නුම් කරන්නෙ මොකද්ද කියලා?"

ඔය විදිහට ටීචරුයි අපේ පන්තියෙ ළමයිනුයි චිත්‍රෙ ගැන බර කතාවක් පටන් ගනියි. හැබැයි ගෑණු ළමයි නම් කියයි මේක මහ කමකට නැති චිත්‍රයක්ය කියලා. එතකොට පිරිමි ළමයි ඒගොල්ල එක්ක පැටලෙයි. අන්තිමේ පන්තියම එක ගාලගෝට්ටියක් වෙන්න ඔහොම මෙහෙම තියෙද්දි, ටීචර් ආයිමක් සැරයක් කෝටුවෙන් ගුරු මේසෙට තලලා පන්තිය නිෂ්ශබ්ද කරයි. ඉතින් මේ මුලු වෙලාවෙම මට කරන්න තියෙන්නෙ කීකරු ළමයෙක් වගේ අත්දෙක පිටිපස්සට බැඳගෙන මේ සිද්ධ වෙන දේවල් බලාගෙන ඉන්න විතරයි. අන්තිමේ දී ටීචර් චිත්‍රෙ දිහා හොඳට බලලා, ඒකේ පාට වැදුනු නැති තැනක් හොයාගෙන මට "A" අකුරක් දීලා "ඉතා හොඳයි" කියලා රතු පෑනෙන් ලියලා පොත ආපහු දෙයි.

අන්තිමේ,

"දැක්කා නේද? අන්න ඒ විදිහට ඕගොල්ලත් උනන්දුවෙන් ලස්සනට චිත්‍ර අඳින්න හිතට ගන්න ඕනේ....හොඳද............................?" කියලා චීටර් පොඩි පහේ උපදේසයක් දෙයි. එතකොට නේද, චින්තාමනී ඇතුලු අර ගෑනු ළමයිගේ මූණවල් ඇඹුල් වෙලා යයි. අන්න එහෙමයි අපි ඒ ගොල්ලන්ගෙ කටවල් වහලා, ඒ ගොල්ලන්ට හොඳවයින් පාඩමක් උගන්වන්න යන්නෙ.

පහුවදා උදේම මම ඉස්කෝලෙ යන්න නැගිට්ටා. පොත් බෑග් එක දෙවෙනි වතාවටත් පරීක්ෂා කරලා බැලුවා. විශේෂයෙන්ම චිත්‍ර පොත තියෙනවද කියලා. පස්සෙ මම පාරට බැස්සෙ වීරයෙක් වගේ. මගදී කුමාරත් එකතු උනා. ඉස්කෝලෙ කිට්ටුවට යද්දි අපේ කාණ්ඩෙ හතර පස් දෙනෙක් එකතු වෙලා හිටියා. අපි ඔක්කොමලා කතා උනේ චින්තාමනී ප්‍රමුඛ ගෑණු ළමයිට හොඳවයින් පාඩමක් උගන්නන හැටි.

දැන් විතරක් නෙමේ. ඊයේ රෑත් මට හරියකට නින්දක් තිබුනෙත් නෑ. මහ රෑ වෙනකල් මම කල්පනා කලේ අපේ පන්තියේ ගැණු ළමයිට වෙන්න යන විපත්තිය ගැන. පව් අසරණ ගැණු ළමයි!

කොහොමහරි අපි පංති කාමරේට ඇතුල් වෙද්දි ම චින්තාමනීයි තවත් ගෑණු ළමයි හත් අටදෙනෙකුයි පංතියෙ. ඒ ගොල්ල අපිටත් කලින්ම ඇවිල්ලා වගේ. අපි ඒ ගොල්ලන්ට අරියාදුවට වගේ මේසේ උඩට පොත් මලු අතෑරියා. ඒ එක්කම ඒගොල්ල කුටු කුටු ගගා මොනවදෝ කතා උනා.

ඊලඟට උනේ අපි නොහිතපු දෙයක්. චින්තාමනී චිත්‍ර පොතත් උස්සගෙන අපි ඉන්න පැත්තට ආවා. අපි නෙමේ එයාව තඹ සතේකට මායිම් කලේ.

“මේ උයාට පුලුවන් ද මට පොඩි හෙල්ප් එකක් දෙන්ඩ...." චින්තාමනී මම ළගටම ඇවිල්ලා ඇහැව්වා.

"මොකද්ද?"

"මට මේ කඳු පන්තිය අදින්න දැයෙන්නෑ..... ඒක ටිකක් ඇදලා දෙන්න පුලුවන්ද?“ ඒ චින්තාමනී.

කව්රු හරි අසරණ වෙලා උදව්වක් ඉල්ලපුවාම මොන හිතකින් කර අරින්න ද? අනික කාට හරි උදව්වක් දෙන්න පුලුවන් නම් අපි මොකදට පස්ස ගහන්නෙ. අනික මේ අපේ පන්තියේ ගැණු ළමයෙක් නේ! ඒක හන්දා මම හැමදේම අමතක කරලා, දෙපාරක් නොහිතම වැඩේ බාර ගත්තා.

“අපෝ ඕක මොකද්ද......කෝ......දෙන්ඩ මං නියමෙට ඇඳලා දෙන්නං“

එතකොටම,

“පොඩ්ඩක් ඉන්ඩකෝ...... මේ ඇදලා තියෙන එක මකලා දාන්ඩ මං මගේ මක්කෙ අරං එනකල්....“ කියාගෙන කුමාරත් එයාගේ පොත් මල්ල දිහාට දිව්වා.

.......................................
- කෙහෙල්කොටුවේ චූටි මහත්තයා.

ප/ලි -
දොස්තර හොඳහිත කාටුන් එකේ සිංදුව සොයා දුන් වැප්නි සාන්ත ලොකු මාමාටත්, හසී පොඩි නැන්දාටත් චුටි මහත්තයාගේ ස්තුතිය.