අමතක වීම | බ්ලොග් ලියලා අපි හම්බකලේ මොනවද?

"මතකයේ ප්‍රධාන ම ලක්ෂණය අමතක වීම"ලු!


අමතක වීම ගැන මගේ ඉතිහාසය පටන් ගන්නෙ කතන්දර සීයගේ සයිකලේ කඩේ ලඟ අමතක වීමෙන්. එතනින් පස්සෙ සෑහෙන බයිසිකල් ප්‍රමාණයක් මට තැන් තැන් වල අමතක උනා. ඒ සිද්ධි නම් දැන් හරියට මතකත් නෑ.

පහුගිය දවසක යූරෝ දෙකක කොන්ත්‍රාත්තුවක් මට අමතක උනා කියලා කාටත් මතක ඇතිනෙ.

කොහොමත් ඒ වගේ මුල්‍යමය වටිනාකමින් වැඩි දේවල් අමතක වෙන එකේ ලොකු පාඩුවක් වෙන්නෙ නෑ. මොකද ඒ ප්‍රශ්ණ විසඳගන්න වැඩිහිටියෝ මැදිහත් වෙන හන්දා.

ඒත් ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ දී ගෙදර වැඩ අමතක වෙන එක, ඉරිදා රෑ වෙනකල් ඉස්කෝලෙ යුනිෆෝම් හෝදන්න අමතක වෙන එක, කෑම පෙට්ටිය හොදලා වේලෙන්න තියන්න අමතක වෙන එක අන්තිම භයානකයි.

ඉස්කෝලෙ දී දෙන ගෙදර වැඩ කරන්න අමතක වෙන එක මේ ලෝකෙ තියෙන අතිශ්‍යයින් ම  සාමාන්‍ය සංසිද්ධියක්. ඒක හන්දා ඒ ගැන කතා කරන්න දෙයක් නෑ. හැබැයි ඉස්කෝලෙ අඳින යුනිෆෝම් හෝදන්න, කෑම පෙට්ටිය හෝදන්න අමතක වෙනවා නම් ඒ අපි වගේ විශේෂ අයට විතරයි.

දවසක් යුනිෆෝම් කියන්නෙ මොකද්ද, ඒවා අදින්නෙ කොහෙ යද්දි ද කියලත් අමතක වෙලා තිබුනු ඉරිදාවකට පස්සෙ එන සඳුදා උදේ දවසක් උදා වුනා. ඇඟ හොදගෙන තුවාය පිටින් කාමරේට ආපුවාමයි මතක් උනේ යුනිෆෝම් කියන්නෙ තුවාය කඩලා දාලා ඇඳගන්න තියෙන් ඇදුම් නේද කියලා. ඒවා ඇදගෙන තමා ඉස්කෝලෙත් යන්නෙ කියලා. පස්සෙ මතක් උනා ඊට කලින් දවසේ මම යුනිෆෝම් හේදුවෙත් නෑ, අම්මට හොදන්න කියලා යෝජනා කලේත් නෑ නේද කියලා. ඊට පස්සෙ මට තරු පෙනුනා.

තරු පෙනුනට පස්සෙ මම රෙදි වැල දිහා බැලුවා. අපේ අම්මා හරි හොඳයි! මහ රෑ අම්මා මගේ රෙදි හොඳලා දාලා. ඒත් ඒවා තෙතයි. ඒක නිසා අල්මාරිය ඇදලා කලිසමක් හොයා ගත්තත්, හරි හමන් සුදු ෂර්ට් එකක් තිබුනෙ නෑ වෙලාවටම.

විකල්පයක් කල්පනා කලත් මට මතකයට ආවේ නෑ. මම හොඳටම අසරණ වෙලා ඉන්නවා දැකලා, තාත්තා දෙයියෙක් වගේ ඇවිදිල්ලා විසදුමක් දෙන්න ඉදිරිපත් උනා. 

ඉතින් මමයි තාත්තායි තෙත ෂර්ට් එකත් අරගෙන කුස්සියට ගිහිල්ලා අම්මගෙන් අවසර අරගෙන ලිප පත්තු කරලා ඒක උඩ පිට්ටු තම්බන ස්ටීමර් එක තිබ්බා. අම්මා අපි දෙන්නා දිහා පුදුමෙනුත් පුදුම වෙලා බලාගෙන හිටියා. ටිකකින් තාත්තා ෂර්ට් එක ගුලි කරලා ස්ටීමර් එකට දාලා උඩ පියන වැහුවා. මම මුකුත් කියන්න ගියෙ නෑ. මට ඕනෙ ඉස්කෝලෙ ඇඳගෙන යන්න ෂර්ට් එකක් විතරයි.

ටිකකින් තාත්තා ලිප නිවලා, මැජික් කාරයෙක් තොප්පිය හසුරවන විදිහට හරි උදාර ලීලාවෙන් ස්ටීමර් එක ලිපෙන් ගත්තා. පස්සෙ ඒක කෑමේ මෙසේ උඩ තියලා තාලෙට අත් දෙක පා කරලා ගෙනල්ලා ඒකේ උඩ පියන ඇරියා. පස්සෙ දුම්දාන ස්ටීමරෙන් ෂර්ට් එක ඇදලා මට දැම්මා.

හිතාගන්න බෑ. මොහොතකට කලින් තෙත බරිතව තිබුනු ෂර්ට් එක දැන් ගින්දර රස්නෙන් දුම් දානවා. මගේ ඇගිලි වලට දැනෙනවා ඒක හොඳටම වේලිලා කියලා. පොඩි කුරක්කන් පිට්ටු සුවඳක් ඒකෙන් වහනය උනත් ඇත්තටම මේක මැජික් එකක්. මම ඒක උණු පොලොස් කෑල්ලක් වගේ උඩ දදා කාමරේ‍ට අරගෙන ගියේ අයන් කරලා ඉස්කෝලෙට දුවන අදහසින්.

මම රෙඩ් හාට් අයන් එක හොඳට රත් කරලා ෂර්ට් එක අයන් ‍බෝඩ් එක උඩ තියලා මදින්න ගත්තා. මොන මැදිල්ලක් ද? කොච්චර මැද්දත් ඒක මැදෙන්නෙ නෑ. අයන් එක ගත්තු හැටියෙ ඇකිලෙනවා. ඒකට හේතුව තේරුම් ගන්න මට එච්චර වෙලාවක් ගියේ නෑ.  ශර්ට් එක ස්ටීමරේ අධික උෂ්ණත්වයට නිරාවරණය වුනු හින්දා ඒකේ නූල්, ස්ටීමර් එකට ඒක දාද්දි පොඩි කරපු විදහට හැඩ ගැහිලා. ඒක හින්දයි නැමුං පාරවල් කොච්චර අයන් කරත් අයන් උනේ නැත්තෙ. තවත් ටික වෙලාවකින් තේරුනා රෙඩ් හාට් අයන් එකකින් නෙමේ, රෙඩ් හාට් ගල්රෝලක් රත් කරලා ෂර්ට් එක උඩින් යැව්වත් ඒ නැමුං පාරවල් අරින්න බැහැයි කියලා. එතකොට පරක්කු වැඩියි.

ඉතින් මම හිරවෙච්ච පරණ කලිසමට, එපිට අවුරුද්දෙ කහ ගැහිච්ච ශර්ට් එකක් ඇඳගෙන ඉස්කෝලෙ ගියා.

අමතක වීම නිසා සිදුවුනු ඔය වගේ කතා ගොඩාක් තිබුනත් දැන් නං මට ඒවා අමතක වෙලා ගිහිල්ලා!

පහුගිය දවසක විශේෂ ඊ මේල් වගයක් ආවා. "කෙහෙල්කොටුව මොකද පාලුවට ඇරලා" හුගක් මේල් වල මාතෘකාව වෙලා තිබුනේ එහෙම. එතකොටයි මට මතක් උනේ මට ම කියලා බ්ලොග් එකක් තියෙනවා නේද කියලා, මට අමතක වෙලා කියලා. මතක තියා ගන්න දේවල් වැඩි වුනාම සමහර දේවල් දන්නෙම නැතිව අමතක වෙනවා. ඒ වෙලාවට ඒ වගේ දේවල් මතක් කරලා දෙන්න කට්ටියක් ඉන්නවා කියලා හිතෙද්දි, මාරයි!!!

කොහොමහරි ඒක නැවත මතක් කරලා බර යාලු‍වෝ සෙට් එකක් මට ඔය විදිහට කතා කරලා තිබුනා.

දැක්කනේ, අපි බ්ලොග් ලියලා හම්බකලේ සල්ලි නෙමේ යාලුවෝ හරිද! ඒ ඔක්කොමලට ස්තුතියි.

ඉදිරියේ දී නැවත සුපුරුදු විදිහට ලිපි ලියන්නයි බලාපොරොත්තුව. ඇරත් බය වෙන්න දේකුත් නෑ මතක් කරලා දෙන්න කට්ටියතුක් ඉන්න එකේ.

......................................

- බ්ලොග් ලියලා හම්බකරගත්තු යාලුවන්ගෙන් ෆික්ස් ඩිපොසිට් එකක් දාන්න සිටින මා, ඔබේ හිතවත් යුරෝ දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -

අමතක උනානේ. අද මම කියන්න හිටියේ යුනිෆෝම් හෝදන්න අමතක වුනු කතාව නෙමේ, කෑම පෙට්ටිය හොඳන්න අමතක වුනු කතාව! දැන් කොහොමද ඒක කියන්නෙ?