චූටි මහත්තයලා බීඩි කොටයක් සමඟ ළමා දිනේ ගෙවා දමයි !

අද වගේ නෙමේ, අපි ලෝක ළමා දිනය සැමරුමේ අමුතු  ම ක්‍රමයකට. ඒ විදිහට සමරපු ලෝක ළමා දින තුනක් මට අද වගේ මතකයි.

මෙන්න ඒ ගැන කතාව.

දැන් වගේ ‍ළමා දිනය දවසට ලෙෂර් වර්ඩ් එකට, වොටර් වර්ල්ඩ් එකට , සත්තු වත්තට, විහාර මහා දේවී පාක් එකට ළමයි එක්කහු කරන වැඩපිළිවෙල් තිබුනේ නෑ ඒ කාලේ. තිබුනත් අපි දැනගෙන උන්නෙ නෑ. දැනගෙන උන්නත් එන්න වෙන්නෙ නෑ. අපි හද්දා පිටිසරනෙ හිටියේ.

අපි අපේ පළමු ළමා දිනේ සැමරුවේ මෙන්න මෙහෙමයි.

ළමා දිනයට කලින්දා අපේ ඉස්කෝලේ ප්‍රින්සිපල් සර්, ඒ කාලේ අපි කිව්වෙ "ලොකු මහත්තයා" කියලා. එයා කිව්වා "හෙට ලෝක ළමා දිනේ කියලා එකක් තියෙනවා. ඒක තියෙන්නෙ ළමයි වෙනුවෙන්. ඕගොල්ල ළමයි නිසා හෙට දිනේ ඕගොල්ලන්ටයි, ඒක නිසා හෙට ඕගොල්ල කැමති දෙයක් කරන්න දෙනවා, කැමති අයට කැමති ඇඳුමකුත් ඇඳගෙන එන්න පුලුවන්, පොත් ගේන්න ඕනැත් නෑ" කියලා.

කැමති ඇඳුමක් ඇඳගෙන කැමති දෙයක් කරන්න දෙනවා කිව්වම අපිට හිතාගන්න බැරුව ගියා. සාමාන්‍යයෙන් එහෙමනේ. ඇමරිකාවේ වහල්ලුන්ට නිදහස දුන්නම ඒ ගොල්ලන්ටත් හිතාගන්න බැරි උනාලු "බොලව් දැන් අපි මොකද කරන්නෙ?" කියලා. අපිත් හැමදාම කීකරු ළමයි විදිහට කියන දේ කරගෙන හිටිය නිසා ද මන්දා පහුවදා එනවැයි කියන ළමා දිනේ වෙනුවෙන් කරන්න පුලුවන් දේවල් එකක්වත් හිතට නම් ආවේ නෑ. කොච්චර කල්පනා කලත්.

ඊට පස්සෙ ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න කිට්ටු කරලා අපි කල්ලි ගැහිලා කතා වුනා ළමා දිනේ වෙනුවෙන් අපි මොකද්ද කරන්නෙ කියලා. මේ පහලින් තියෙන්නෙ ළමා දිනේ වෙනුවෙන් කරන්න යෝජනා වුනු විවිධ ක්‍රියාකාරකම් හා ඒවා ප්‍රතික්ෂේප වීමට බලපාපු හේතුව.

• ගස් කමු. (හැමදාම ගස් කනවනේ! අනික හෙට ළමා දිනේලු!!)
• සියඔලා ඇට වලින් කිරිච්චං ගහමු. (පිස්සුද? ඉස්කෝලෙ ඇතුලේ)
• වල කජු ගහමු. ( -එම-)
• ටෙනිස් බෝලෙන් පාපන්දු ගහමු. (අපෝ බෑ අපට සපත්තු නෑ.)
• ක්‍රිකට් ගහමු. (අපෝ බෑ. ඉස්කෝලේ ඇරෙනකං වත් අපිට බැට් කරන්න ලැබෙන්නෙ නෑ.)
• පංතියට වෙලා කොටු පුරෝමුද? (පිස්සුද හලෝ... කෙල්ලෝ කරන වැඩනෙ ඕවා.)

ඔය විදිහට කරන කරන යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප උනා. අන්තිමේ අපි හිස් අතින් ම, ඇත්තට ම කියනවා නම් හිස් ඔලුවලින් යුතුව ගෙදර ගියා.

ගෙදර දී මම දන්න කියන වැඩිහිටියන්ගෙන් ඇහැව්වා ළමා දිනේ කියන්නෙ මොකද්ද සහ ඒ වෙනුවෙන් අපි කරන්න ඕන දේවල් මොනවද කියලා. මේ තියෙන්නේ ම‍ගේ ප්‍රශ්ණ කිරීම් වලට ලක් වුනු විවිධ අයගේ  ප්‍රකාශ කිහිපයක්.

• "ළමා දිනේ! ඒ මොකද්ද මයේ පුතේ...." - කතන්දර සීයා.
• "ළමා දිනේ....ම්...... ඇත්තට දැං හැදෙන ළමයි අහන ප්‍රස්නෝඔලට අපිට දෙන්න උත්තරත් නෑ - කතන්දර ආච්චි.
• "ළමා දිනේ..... ළමා දිනේ එනකල් තමා අ‍පේ චාලි මුදලාලිත් බලාගෙන ඉන්නෙ.... හිටහල්ලකෝ..." - හරකුන්ට වතුර දෙන විල්බොට් මාමා.
• ළමා දිනේ! ඒ මොකද්ද? අයිස් පැකට් ගෙනියන්න ද ආවේ..... කෝ..රුපියල් කීයක් ගෙනාවද?" - කඩේ වික්ටර් මාමා.
• "ළමා දිනේද? මේ අපේ ළමයත් ආපු වෙලාවේ ඉදලා මට වදදෙනවා ළමා දිනේ ගැන අහලා..... අනේ මන්දා දැන් හැදෙන එවුන්... අපේ කාලේ ඔව්වා තිබ්බයෑ......." - වික්ටර් මාමගේ නෝනා අනුලාවතී නැන්දා.
• "මන්දා හලෝ... යංකෝ අපි කෝම්පිට්ටු හදමුද?" - වාසනා කෙල්ල.
• "ඕක හෙට ඉස්කෝලෙ ගිහාම ටීචර් කෙනෙක්ගෙන් ම අහගන්ඩකෝ මට වද දෙන්නෙ" - වාසනා කෙල්ලගේ අක්කා.
• "අනේ මන්දා ඒකනං.... ඇත්තට මොකද්ද තැපැල් මහත්තයා එදාට වෙන්නෙ.....?"  - පියුම් හෙවත් රණවීර මාමා.
• "රටරටවල කට්ටිය එක්කහු වෙලා ළමයි වෙනුවෙන් දිනයක් වෙන් කරලානේ...... එදාට තමා ළමයින්ට කරන දේවල් කතා වෙන දවස.....!" තැපැල් මහත්තයා හෙවත් තාත්තා.
• "ළමයින්ට කරන දේවල්! ඒ මොනාද, ළමයි වෙනුවෙන්, ළමයි වෙනුවෙන්!!!  -  විභාග ශාලාධිපතිනිය හෙවත් අපේ අම්මා.

කොහොමහරි ඔය විදිහට දළ අදහසක් අරගෙන පහුවදා උදේම මමත් ගියා ඉස්කෝලෙට. මම ඇඳගෙන ගි‍යේ කහපාට පසුබිමේ තැඹිලි පාට හීං ඉරි වැටිච්ච ටී ෂර්ට් එකට ගොම කොල පාට කොට කලිසම. කකුල් වලට සැන්ඩ්ල්ස්. ඒවා ඔක්කොම තාත්තා පහුගිය අලුත් අවුරුද්දට ‍කොළඹින් ගෙනාපුවා. 

පොත් නැතුව ඉස්කෝලෙ යනවා කියන එක හරියට ඇඳුම් නැතුව පාරේ යනවා වගේ වැඩක්. ඒත් ඒ අරුම පුදුම ළමා දිනය සමරන්න හින්ද ම අපිත් ගියා අත් දෙක වන වනා.

අනිත් ළමයිනුත් තමන්ට පුලුපුලුවන් හැටියට තියෙන හොඳම ඇඳුම් ඇඳගෙන ඇවිල්ලා තිබුනා. සමහර ගැණු ළමයි දැක්කම  බයත් හිතෙනවා. ඒ ගොල්ල මගුල් ගෙවල් වලට ඇඳපු ඇදුම් එදා ඇඳගෙන ඇවිල්ලා තිබුනා. ඒ ඉතින් ඒ ගොල්ලන්ට තිබුනු හොඳම ඇඳුම වෙන්ඩැති. ඒ හින්දා එයාලව පෙනුනෙ මහ ගැණු වගේ.  කොහොම හරි මේ වැඩේට පාට ඇඳුමක් හොයා ගන්න බැරි වුනු ළමයි ටික දෙනෙක් විතරක් එදත් නිළ ඇදුම ඇඳගෙන ඇවිල්ලා හිටියේ !

ඔන්න ටික වෙලාවකින් සීනුව ගැහුවා. අපි ආගමික වතාවත් කරලා ගියා රැස්වීම තියෙන තැනට. එතන දී කිව්වා අද ළමා දිනය, ඒ කියන්නෙ ඕගොල්ලන්ගේ දිනය, ඒක නිසා පංතිභාර ගුරුවරුත් එක්කලා කතා කරගෙන කැමති දෙයක් කරන්න කියලා.

අපි තීරණය කලා පිට්ටනියට ගිහිල්ලා යුද්ධ පනින්න. අපි විතරක් නෙමේ අනිත් පන්තිවලත් සෑහෙන දෙනෙකුත් පිට්ටනියට එන්න අවසර අරගෙන තිබුනා. අපේ පංතිභාර ටීචර්ලා කල්ලි ගැහිලා මැයි ගස් යට කතාවට වැටුනා.

ඔය විදිහට මුලු ළමා දිනේ ම ගෙවෙන කල් සෙල්ලම් කරලා අපි එදා ටිකක් වේලාසනින් ගෙදර ආවා. එදා අපේ ඇඳුම් ගන්න දෙයක් නෑ. පාට ඇඳුම් නිසා බය නැතුව සෙල්ලම් කලා. ගෙදර එද්දි අපි හොඳටම හෙම්බත් වෙලා හිටියේ. ඔලුවෙන් නාලා වගේ දාඩිය ගැලුවා. ෂර්ට් ‍ඇඟට ඇලිලා. කකුල් වල දාඩියට වැලි කකුල් වල ඇලිලා. තනිකර මී හරක් වගේ.

ගෙදර ආපු හැටියේ කතන්දර සීයා ඇහැව්වා, "මොකෝ මයේ පුතේ මේ" කියලා.

මං කිව්වා ළමා දිනේ සැමරුවා කියලා. සීයා "යකාගේ සැමරිල්ලක්නෙව ඒක....." කියාගෙන යන්න ගියා.

ඒ මගේ පලමු ළමා දින සැමරුම. අදත් එක්ක බලද්දි පට්ට වෙනස්. ඊලගට මට හොඳටම මතක හිටිය ළමා දිනය උදා වුනේ ඊට අවුරුදු ගාණනකට පස්සේ !

ඒ වෙද්දිත් අපේ කෙහෙල්කොටුව ගමට රූපවාහිනී සහ රේඩියෝ වලින් ළමා දි‍නයක් "නිවැරදිව" කරන හැටි උගන්වලා තිබුනේ නෑ. මම හිතන්නෙ චක්‍රලේඛණ වලින් ඉස්කෝල  දැනුවත් කරලත් තියෙන්න නැතුව ඇති. ඒ හින්දා එදත් තිබුනු එකම වෙනස පාට ඇඳුම් සහ හිස් අතින් ඉස්කෝලෙට පැමිණීම විතරයි.

එදා වුනේ මේකයි.

එතකොට අපි ටිකක් විතර ලොකු ළමයි. අපි පිට්ටනියට ආවා සෙල්ලම් කරන්න උදේම.

ඹන්න ඔය වෙලාවේ මොකක් හරි ‍දෙයක් කරන්න යද්දි ම නලින් මට පෙන්නුවා ජයසිරිගේ ෂර්ට් සාක්කුවේ මොකද්දෝ අමුතු දෙයක් තියෙනවා. එයා ඇඳගෙන හිටියේ ඉස්කෝලෙ නිල් කලිසමට බතික් වගේ ෂර්ට් එකක්. රතු පාට පසුබිමේ ලොකුම ලොකු ඉරක් කහ පාටින් බැහැගෙන යන විදිහටයි ෂර්ට් එකේ මෝස්තරේ තිබුනේ. ඉර එලියට විරුද්ධ පැත්තෙ තිබුනු පොල් ගස් කලුපාට හෙවනැලි විදිහට ඇඳලා තිබුනා. ෂර්ට් එක හුළගට අහුවුනාම සරුංගලයක් වගේ උඩ යන්ඩ බැලුවා. ඒ ෂර්ට් එක එයාගේ ඇඟට ටිකක් ලොකු හන්දා. ඒක හින්දා මෑන් සෑහෙන්න ඉදිමිලා හිටියේ.

නලින් ඇහැව්වා සාක්කුවෙ මොනාද තියෙන්නෙ කියලා. ජයසිරි මුකුත් නෑ කියාගෙනම සාක්කුවට අත තිබ්බා. එයාටත් තේරුනා සාක්කුවේ මොනවා හරි තියෙනවා කියලා. මිනිහා ඒක අත දාලා ගත්තා.

සාක්කුවෙ තිබුනු දේ දැකලා මිනිහවත් උඩ ගියා. අපිවත් උඩ ගියා. ඒක බීඩි කොටයක්! ඒ මදිවට බාගයක් බීපු!!

ඒ එක්කම  නලින් කෑ ගහලා කාටත් කිව්වා මෙන්න ජයසිරි බීඩි කොටයක් ඉස්කෝලෙට ගෙනල්ලා කියලා. ඒ වෙද්දි අපි ටිකක් ලොකු ළමයි උනාට මොකද, තාම ගෙවුනේ ඕන දේකට අනිකව පාවා දෙන යුගය. ඊට පස්සෙනේ ගැන්සි ගැහෙන යුගය එන්නෙ.

කොහොමහරි බයවෙච්ච ජයසිරි බීඩි කොටෙත් අ‍තේ තියාගෙන දුවන්න ගත්තා. අපි පස්සෙන් පැන්නුවා. සමහරු සිද්ධිය හරියට දන්නෙ නැතුවත් අපි පන්නපු හින්දා පස්සෙන් පැන්නුවා. අන්තිමේ අපි වටකරලා ජයසිරිව අල්ලා ගත්තා. එක්කෙනෙක් ජයසිරිගෙන් බීඩිය උදුරාගත්තා. පස්සෙ ඒක අත්දෙකෙන් ම අල්ලලා අපේ පංති නායකයට භාර කලා ඉදිරි වැඩකටයුතු කරගෙන යන්න.

ඕගොල්ල අපි ගැන වැරදියට හිතන්න එපා. මේක බරපතල වැරැද්දක්. ජයසිරි අපේ යාලුවා තමා. ඒත් නීතිය අපි කාටත් ඉහලින් කියන එක ඒ කාලේ අපි දැනගෙන උන්නා. අනික මේ අසූව දශකයේ අන්තිම කාලෙනේ!

ඇරත් ළමා දිනේ දවසේ බීඩි ගේන්නෙ මොකට ද ඉස්කෝලෙට.

අපේ පංති නායක ප්‍රදීප් ඊලග මොහොතෙ දී ඒක දෝතින් ම අරගෙන, ඇතන්ස් වලින් ගෙනාපු ඔලිම්පික් පහනට දක්වන ගෞරවයට සමාන ගෞරවයකින් ඒක මාපොට ඇගිල්ලෙනුයි, දඔර ඇගිල්ලෙනුයි අල්ලගෙන, ඔලිම්පික් පහනක් ගෙනියන ක්‍රීඩකයෙක් වගේ ඈතට කරලා අල්ලගෙන ලොකු සර්ගේ ඔපිස් එක පැත්තට හැරුනා. අපිත් ඒ එක්ක ම හැරුනා.

ඒ අතරතුර අපි ජයසිරි දිහාට ඇහැගහගෙන හිටියේ. කව්ද දන්නෙ මිනිහා අපේ ඇස්වලට වැලි ගහලා වැටෙන් පැනලා ගෙදර දුවයිද කියලා. ඒ අතරතුර ගමේ පොර කුකුල්ලු කොටුවේ අයිතිකාර ඇක්මන් මාමාගේ පුතා රොෂාන් කියපි, "මචං උඔ බීඩි කොටයක් ගෙනාව වෙලේ, බීඩි මිටියක් ගේන්ඩ එපැයි"ලු. ඒ අස්සෙ අපේ පංතියේ අම්මන්ඩිලා කියාපි, "මේ කොල්ලා හින්දා අපේ පංතියේ නම්බුවත් බල්ලට යනව"ලු. මට නං ඒ වෙලාවේ මල පැන්නා. මොකෝ උන්ට ඒ කාලේ දී අපි ගැන වගේ වගක් නෑ. ඒ වුනාට නමය වසරේ අයියලා කිව්වොත් මැරෙයි. කොහොමහරි ගැණු ළමයිගෙන් ලකුණු ගන්න ඕන කොල්ලෝ වගයක් ජයසිරි‍ට ගහන්නත් ගියා.

පංති නායකයා ඊලග මිනිත්තුවේ දී ඔපිස් එක පැත්තට දුවන්න ගත්තා. අපි ඒ පස්සෙ පැන්නුවා. ජයසිරිවත් ඇදගෙනම. ඔපිස් එකේ දොර ලග අපි ටැක්ගැහෙනවා දැකලා ලොකු සර් ආවා දොර ලඟට.

"මොකද ඔය ළමයි......"

"සර්.... අපේ පංතියේ ජයසිරි බීඩියක් ගෙනල්ලා ඉස්කෝලෙට......"

සර් අපි දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා.

"කෝ බලන්ඩ......" ලොකු සර් කිව්වා. අපේ ප්‍රදීප් එක දෝතින් ම ලොකු සර්ගේ අල්ලෙ තිබ්බා.

"ම්හ්...... කොහෙන්ද මේක......." ලොකු සර් බැරෑරැම් මූණක් හදාගෙන කිව්වා.

"සර් මේක මෙයාගේ සාක්කුවෙ තිබුනෙ....." තව කව්දෝ කිව්වා. ජයසිරි නේද, හොඳටම බය වෙලා. මිනිහට වෙන්ඩ යන දේ මිනිහටම තේරිලාද කොහෙද. සර් ආයෙත් ඇහැව්වා ජයසිරිට මේක ලැබුනේ කොහොමද කියලා. ඒත් මෑන් නෙමේ කට ඉස්සුවේ. සර් හරිම තැන්පත් ගමනකින් ඔපිස් එක ඇතුලට ගිහිල්ලා දඩාර වේවැලක් ගෙනල්ලා ආපහු පරණ ප්‍රස්ණෙම ඇහැව්වා. මේ වෙද්දි සිද්ධිය බලන්න ඒ අවට ළමයිනුත් ඇවිල්ලා හිටියේ. ඒ ගොල්ල වෙන වැඩ කරන බව අපිට අඟවලා මේ ගැන තොරතුරු රැස් කරනවා. ඒ අතරතුර අපේ ඉස්කෝලෙ සමහර ටීචර්ලා ඒ ගොල්ලන්ගේ දකුණු උරහිස උස්සලා ඒක උඩ නිකට තියාගෙන අනේ අපොයි මෙහෙමත් ළමයි කියන බැල්මෙන් බලාගෙන හිටියා. සර්ලා දෙතුන් දෙනෙකුත් ඕනැ වුනොත් ජයසිරිට දඩුවම් දෙන්න කියලා හිතාගෙන අත්දෙක පිටිපස්සට බැඳගෙන සීරුවෙන් උන්නා.

ඊලග මොහොතෙ දී ජයසිරි දැනගත්තා ඇත්ත නොකීවොත් එයාට විසුමක් නෑයි කියලා. ඉතින් එයා මෙහෙම කිව්වා.

"සර් ඕක අපේ තාත්තගේ වෙන්ඩැති....." ඔන්න ඒ එක්කම ආයෙත් කසුකුසුව පටන් ගත්තා.

"තාත්තගේ.......!"

"ඔව් සර්! මට පාට ඇඳුමක්  තිබුනෙ නැති හන්දා, අම්මා තාත්තගේ ෂර්ට් එකක් අරගෙන වටේට මැහුම් ගහලා කුඩා කරලා හදලා දුන්නා ඇඳගෙන යන්න කියලා......"

ඔන්න ඒ එක්කම හැමෝගෙම මුණු වෙනස් උනා. හැමෝගෙම වස මුණු බලාගෙන ඉද්දි අනුකම්පාවට හැරුනා. හැමෝගෙම හෘද සාක්ෂිය ඒ ගොල්ලන්ට වද දෙන්න ඇති නිර්දෝශී කෙනෙක් දිහා ඒගොල්ල වපර ඇහින් බලපු එක ගැන.

නඩුව ඔය විදිහට ඉවර වුනා. ඊට පස්සෙ සමහරු එතනින් මාරු වුනා. ජයසිරි බිම බලාගෙන පිට්ටනිය පැත්තට ගියා. අපි එයා පස්සෙන් ගියා. කෝකටත් අපි හැමෝම ජයසිරි දිහා බැලුවේ එයාට අනුකම්පාවෙන්. ඒ වගේම අපිට සමාවෙන්න කියලා කියවෙන විදිහෙ බැල්මකින්.

හරි විදිහට නම් මෙතනින් කතාව ඉවර වෙන්න ඕනේ. ටෙලි නාට්‍යක අන්තිම කොටස වගේ නම් ජයසිරි අපෙන් වෙන්වෙලා හුදකලාව පිට්ටනිය පැත්තට යන සීන් එක දාලා ටිකකින් නිමි කියලා දාන්න තිබුනා. නමුත් මේක ඇත්ත කතාවක්. ඒක නිසා එහෙම ඉවර කරන්න බෑ.

මොකද ඊලග විනාඩියෙ දි පිට්ටනිය ගිය ජයසිරි, "උඔ නේද මාව ලොකු මහත්තයට අල්ලලා දුන්නෙ" කියලා කියාගෙනම අපේ පංති නායකයට දේයි ගාලා දුන්නා. හීනෙකින් වත් හිතපු නැති ඒ පාරෙන් අපේ පංති නායකයා පුස් බඹර චක්කරයක් වගේ බාගෙට කැරකිලා ඇදගෙන වැටුනා. ඊලගට "කෝ අර බීඩියක් තියෙනවා කියලා කෑ ගහපු එකා...." කියාගෙන එයා නලින් ව හොයන්න අපි පැත්තට හැරුනා. අපි නේද සී සී කඩ දිව්වා. මොකද අලි රංචුවකට බය නැති වුනාට, තනි අලියා හෙන දරුණුයිලුනෙ.

ඔය විදිහට තවත් ළමා දිනයක් ගෙවුනා ජීවි‍තේ කවදාකවත් අමතක කරන්න බැරි විදිහේ.

වර්තමාන තත්වය නම් දැං ගොඩක් වෙනස්. සයිබර් යායේ පරණ කස්ටිය දන්නවා ඇති අපේ අම්මා තාමත් ඉස්කෝලෙ යනවා කියලා. අම්මා ළමයින්ට උගන්වන්නෙ චිත්‍ර උනත්, අම්මලා ළමා දිනේ වෙනුවෙන් නාට්‍යක් කරලා තිබුනා.

කාලෙකට කලින් මගේ උපන්දිනේට අම්මා ලියලා මට තෑග්ගත් එක්ක දුන්නු සින්දුවකුත් එදා නාට්‍යයට ඇතුල් කරලා තිබුනා. මට දුන්නු සිංදුවේ තියෙන්නෙ අම්මයි මමයි අතර දෙබසක්. නාට්‍යට ඒක වෙනස් කරලා තිබුනා ටීචර් සහ එයාගේ ගෝලයෝ අතර දෙබසකට. වෙනස වුනේ “අම්මේ“ කියන තැනට “ටීචර්“ කියලා දාලා තිබුනු එක විතරයි.

මේ තියෙන්නෙ ඒ සිංදුව.

ටීචර්,
ඔයා මෙහෙම කරලා මෙහෙම කරලා පාට තවරලා - අර අහසෙ ඇන්ද පුංචි තරුවෙ ඉන්නෙ කව්රුදෝ...
මම මෙහෙම කරලා මෙහෙම කරලා පාට තවරලා - අර අහසෙ ඇන්ද පුංචි තරුව ඔයයි මගේ පුතේ....

ටීචර්,
ඔයා එහෙට කරලා මෙහෙට කරලා පොලොව හාරලා - අර එදා හොයා ගත්ත මැණික කොහෙද හැංගුවේ...
මම එහෙට කරලා මෙහෙට කරලා පොලොව හාරලා - අර එදා හොයා ගත්ත මැණික ඔයයි මගේ පුතේ...

ටීචර්,
ඔයා පොහොර දාලා වතුර දාලා හැදුව මල් පැලේ - මල් ගොඩක් පිපිල පාට පිරිලා සුවද දස අතේ...
මම පොහොර දාලා වතුර දාලා හැදුව මල් පැලේ - මල් වගේ පිපිලා සුවද දෙන්නෙ ඔයාලයි පුතේ...

ටීචර්,
මල් වටේ රඟන බිගුන් විලස සුවඳෙ දැවටිලා - එමි ඔබේ ලගට සතුට පිරුණු ලොවක් සොය සොයා...
මල් වටේ රඟන බිගුන් විලස එන්න මා සොයා - සුදු පුතේ ඔබට සතුට පිරුණු ලොවක් දෙමි සොයා...

ඔය සිංදුව මම කියෙව්වෙ කොල කෑල්ලක තියෙද්දි.

එදා ඔය සිංදුවට තාලයක් දාලා, සංගීතය දාලා අපේ ඉස්කෝලේ සංගීත ටීචරුයි, ළමයි සෙට් එකයි ගායනා කලා මාර ගති! අර "මෙහෙම කරලා මෙහෙම කරලා...." වගේ කෑලි වගයක් තියෙන්නෙ සිංදුවේ. ඒ තැන් වලට පට්ට සරළ ඩාන්ස් එකක් දානවා ‍පොඩි උන් ටික ඇඩෙන්ඩ ම.

ඒ කාලේ අපි ළමා දිනය ගෙව්වේ පිට්ටනියට වෙලා. තනියට හිටියේ ගස්කොලන් ටිකයි, දවල්ට පායන අව්වයි. අද තත්වය ඊට හාත්පසින් වෙනස් වුනත් මේගොල්ලත් ළමා දිනයෙන් මාර තෘප්තියක් ලබන බව පේන්න තිබුනා !

...................................
- මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා.