සයිබර් යාය Cyber yaya

අද කාටුන් - 08 - ආදරය හොඳින් හඳුනන, උනුවන හදවල් ඇති, නියම පිරිමින්ට.......!

2012-03-03T09:27:00.007+05:30

අද නං වැඩිපුර මුකුත් එක්ස්‍ප්ලෙන් කරන්න දෙයක් නෑ.

පින්තුරේ මෙන්න.....

ඉතිං අපිව හොඳ ළමයි කරන්න කොච්චරවත් කැපවෙන පොඩි කුමාරිහාමි නෝනට ඔන්න සයිබර් යායෙනුත් උණුසුම් සුබ පැතුම්!

ඔන්න ඔහොමලු උනේ. එහෙනම් ලබන සෙනසුරාදා නැවත හමුවෙමු. අතරතුර කතන්දරත් වැටෙනවා.

...............................
- මීට විදෙස් සිත්තරා.

අද කාටූන් - 07 - උපශාන්ත මයා නිවාඩු අනුමත කරගෙන හැරෙන තැපෑලෙන් ගෙදර එයි !

2012-02-27T06:00:00.002+05:30

සරළ, ප්‍රබුද්ධ, පීචං වෙනසක් නැතිව “රස“ රස විඳන, හිතට වැදුන දේ අගයන, විරුද්ධ දේට සෘජුවම එරෙහි වෙන, මහ පොලොව උඩ නිරුවත් දෙපයින් ඉන්න, දශක හතරකට ආසන්න ජීවිතේ අහපු, දැකපු, විඳපු කතා ලියන්නෙක් තමා අද කාටුන් එකට නිමිත්ත සපයලා තියෙන්නෙ.

විවාහයේ දහවෙනි සංවත්සරය පසුගිය දා සමරපු උන්නැහේ තමයි, සැහැල්ලුව බ්ලොග් එක ලියන ඉන්දික උපශාන්ත. මුල් කාලයේ ඉඳලම සයිබර් යායට පැමිණිලා “කෙහෙල්කොටුවේ චූටි මහත්තයා“ දිරිමත් කරපු ඉන්දික උපශාන්තට සයිබර් යායෙන් උණුසුම් සුබ පැතුම්!

මේ මොන කතා කිව්වත් මිනිහා හෙන වසයි ද කොහෙද? ප්‍රොෆයිල් පින්තූරෙටත් දාගෙන ඉන්නෙත් සිංහයෙක්ව. එයාගෙ සංවත්සරෙයි කියලා දැනගෙන මම තෑග්ගක් දෙන්ඩ යනකොට මිනිහා කිව්ව දෙයින් මාවත් නිකං මෙව්වා වෙලා ගියා. මේ තියෙන්නෙ ඒ ටික.

බුද්ධි Feb 25, 2012 01:58 AM

ඇනිසවරි කතාව ඇත්ත එහෙනං....? ඔන්න එහෙනං මගේ ගානෙ සවුදා උදේම තෑග්ගක් හෙහ්....හේ.........

ඉන්දික උපශාන්ත Feb 25, 2012 02:11 AM

උඹ කොටියගෙන් බේරුනාට මෙදා පාර පුතේ සිංහයගෙන් කනව!

ඔන්න බලන්ඩ යාලුවනේ සුබ පතලා තෑග්ගක් දෙන්ඩ ගියාම, ඒ ගොල්ලං අපිට කතා කරන විදිහ. එහෙම කතා කෙරුවයි කියලා අපි යැයි සැලෙන්නෙ. මේ තියෙන්නෙ ඒක.

උපශාන්ත දෙන්නා දෙමහල්ලො තමන්ගෙ කොල්ලො දෙන්නා ඉස්කෝලෙ ගියාට පස්සෙ නිවි හැනහිල්ලෙ විවාහ සංවත්සරය සමරන්න කතා කරගත්තලු. පහුවදා උදේම නිවාඩුවක් දාලා පොර හැරෙන තැපෑලෙන් ගෙදර ආවේ වෙලාව ටිකක් වැඩිපුර ඉතිරි කර ගන්නලු. මේ ඊට පස්සෙ ටික...

ඔන්න ඔහොමලු උනේ.
එහෙනම් ලබන සෙනසුරාදා නැවත හමුවෙමු.
අතරතුර කතන්දරත් වැටෙනවා.

...............................
- මීට විදෙස් සිත්තරා.

කවදා නමුත් ඇත්ත හෙළිවෙනවා ! යුරෝ දෙකේ ඔවදන ! හෙහ්....හෙහ්......

2012-02-22T06:00:00.001+05:30

කවදා නමුත් ඇත්ත හෙලිවෙනවා!

මම කියමන ඇත්තම ඇත්තයි කියලා දැන ගත්තෙ කුරුලු හමුදාවේ සේවය කරන කාලේ. ඔය වෙද්දි කුරුලු හමුදාවට ඝෘෂිවරයෙක් ඇවිල්ලත් කාලයක් ගිහිල්ලා. ඒ කියන්නෙ අපි කිඹා ගැහිල්ලෙනුත් කෙල පැමිණිලා හිටිය කියන එකනෙ.

අපේ නිවස්නයත් බැලු බැල්මට හොස්ටල් එකක් වගේ. හෝල් එකේ ඩබල් ඇදං පොලිම් දෙකයි. ඩබල් ඇඳවල් දෙකේ දෙන්නට‍ ලොකර් දෙක ගානේ, ඇඳවල් දෙකක් මැදින් ලොකර් ස්ථාන ගත කරලා තියෙන්නෙ. ඒකේ අපේ සියලු සබ්බ සකල මනාවම දලා, ඉබි යතුරු දාලා, නිතරම ලොක් කරලා, යතුර සාක්කුවෙ දාගෙනයි ඉන්නෙ.

හැබැයි අපි ලඟ තිබුනු හැම ‍ලොකර් එකකම පොඩි ටෙක්නිකල් එරර් එකක් තිබුනා. ඒක තමා ලොකර් එක කොහොම ලොක් කලත්, ඕනැ උනොත් ලොක් එක අරින්නෙ නැතුව, බඩු එලියට ගන්න පුලුවන්කම. ඒ, ලොකර් එකේ ලී පියන උඩින් හරි යටින් හරි ඇදලා. මේ ගැන හොඳටම අද්දැකීම් ඇත්තෙ අපේ මාරයට. ආවොත් කියයි වැඩි විස්තර.

ඔය හේතුව හින්දමයි " කවදා නමුත් ඇත්ත හෙළිවෙනවා!" කියන කතාව ඇත්තම ඇත්ත කියලා ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගන්නත් අපිට පුලුවන් උනේ.

මතකද අපේ යාලුවෙක් හිටියා ෆර්ඩි කියලා, ගෙදර පොඩියට සත්තු වත්තක් කරන. පොර හෙන පච පප්පා වගේම ඇරමන්ට් වලට නම් දරාපු මනුස්සයා කියලා මම ඒ කාලේ කිව්වනෙ. පොර ඊට අමතරව පුරුද්දක් හැටියට කලේ පඩි ගත්තම තමන්ට ඕනැ කරන සබන්, ටූත් පේස්ට් වගේ අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රවය මිල දී ගැනීම අතපසු කරලා ඒ සල්ලි වලින් වෙන වෙන දේවල් කරපු එක.

අන්තිමේ ඉස්සෙල්ලා මාසෙ ගත්තු ඔය කියන බඩු ඉවර වේගෙන එද්දි, මිනිහා කරන්නෙ උදේ පාන්දර පහමාරට විතර නැගිටලා කාගෙ හරි ලොකර් එකකට අර ක්‍රමේට අත දාලා ටූත් පේස්ට් ටිකක් අරගෙන, බාත් රෑම් එකට රිංගන එක. හිතුනොත් සබන් පෙට්ටියත් ඒකෙන්ම ගන්නවා. අපිනං ඔය කිරිං ටිකක්, සුවඳ විලවුන් ටිකක්, අලුත් පහේ ටී ෂර්ට් එකක්, කිරි පිටි හරි සීනි හරි ඩිංගක්, කොටුවට යන්න මාරු කාසි ටිකක් ඇරුනම අනුන්ගෙ ලොකර් වලට අත දාලා කිසිම දෙයක් ගන්නැ ඔය විදිහට ෆර්ඩියා වගේ.

මේ කියන කතාව වෙන දවස් වල ඔය වැඩේට කෙලින්ම අහු උනේ පොරගේම ගමේ කොල්ලෙක් වෙන රෙජියා. ඔය වගේ කේස් එකක් හින්දා රෙජියයි, ෆර්ඩියි දවසක් කොක්කක් දා ගත්තා. ඒ උනාට ෆර්ඩියා දුර දිග කල්පනා කරලා, පොරගෙ සත්තු වත්තෙන් පොහොර වැටිච්ච ඌරු පැටියෙක් රෙජියගේ අම්මට තෑගී දීලා වැඩේ ගොඩ දාගෙන තිබුනා සතියක් යන්ඩ කලින්.

කොහොමහරි ටූත් පේස්ට් මංකොල්ලය ජයටම නැගලා යද්දි, රෙජියට මේ ගැන ඇක්ෂන් එකක් ගන්න බැරි උනේ, ෆර්ඩි‍යා ඌරු පැටියෙක් දීලා අම්මා ලව්වා පොරව හිර කරලා තිබුන හිංදා. මොකක් හරි අලුගුත්තේරු වැඩක් කරලා රෙජියට අහුවෙලා වැඩේ වර්චස් වේගෙන එද්දි, ෆර්ඩියා කරන්නෙ කඳවුරු ඇතුලේ මීයා වගේ ඉඳලා එලියට ගිය ගමන් ඌරු පැටියගෙ සුව දුක් අහන්න, රෙජියගේ අම්මව කන්ටැක් කරන එක.

කාලයක් තිස්සෙ මේක කිසි විසඳුමක් නැතිව ඇඳිලා යන එකේ රෙජියා මේකට ප්ලැන් එකක් ගහලා තිබුනා. දවසක් දා රෑක අපි නිදා ගන්න ලයිට් ඕෆ් කරපු වෙලාවේ පොර ගහලා තිබුනු එළකිරි ප්ලෑන් එක ක්‍රියාත්මක කලා මුලු ලෝකෙටම හොරෙන් මහ කලුවරේ.

හැබැයි රෙජියගේ වෙලාවේ පොඩි අවුලක් තිබුනා කියන්නෙ, වෙලාවටම ඊට මෙහා පැත්තෙ ඇදේ ඇලවෙලා හිටපු මම ඒක දැක්කා. මමත් බොරුවට නිදි වගේ ඇට් කොරලා සිද්දිය සහසුද්දෙන් බලාගන්ඩ හිතුවට, තනියම දිරවගන්ඩ බැරි වෙයිදෝ කියලා හිතුන හින්දා කාටත් ඇහෙන්නැති වෙන්න උඩ ඇඳට පයිං ඇන්නෙ ඒකෙ ඉන්න ෂැවොලියටත් මේ රහස එලි කරන්න හිතාගෙන.

ඒ එක්කම වගේ උඩ ඇදෙන් අතක් මට පෙනුනා හස්ත මුද්‍රාවෙන් "ෆිට් තමා" කියලා හදාගත්තු. ඒ කියන්නෙ දැනටම රහස දෙන්නෙක් දන්නවා. ඊට පස්සෙ වෙන්න ඕන දේවල් අපි කතා කරගත්තෙ නැතත් අද්දැකීමෙන් දන්නවා අපේ වගකීම මොකද්ද කියලා. ඒක හින්දා මම ෆෝන් එක අරගෙන හරියට පහට එලාම් තියලා නිදාගත්තෙ පහුවෙනිදා උදේ ක්‍රිඩා පුහුණුවීම් නැතත්, වැදගත් රාජකාරියක් තියෙන හින්දා උදේම නැගිටින්න හිතාගෙන.

ඒ දෛවෝපගත උදෑසන එලාම් සද්දෙන් මම අවදිවෙලා රෑ වගේම ඇන්න උඩ ඇදට. පස්සෙ අපි දෙන්නා හිමිදිරි උදේම ඇස් අඳුරට හුරු කර ගන්න ගමන් බලාගෙන හිටියෙ ඊලඟට මොකද වෙන්නෙ කියලා.

ඔන්න ටික වෙලාවකින් ෆර්ඩියා ආවා රෙජියගේ ලොකර් එක ගාවට. රෙජියා නිදියි කියලා සැක හැරගත්තු ෆර්ඩියා වටපිට බලලා ලොකර් එකේ පියන ඇදලා ගත්තා ටූත් පේස්ට් පෙට්ටිය. පෙට්ටියෙන් ටූත් පේස්ට් එක එලියට අරං තමන්ගෙ බුරුසුවට දා ගත්තු ෆර්ඩියා ටුත් පේස්ට් පෙට්ටියට ආයිම ටුත්පේස්ට් ටියුබ් එක දාලා, ඒක ලෝකර් එකට රිංගවලා අඳුරෙම බාත්රූම් එක පැත්තට ගැටුවා.

ඊට පස්සෙ, රෙජියා ඇරුනම මේ ලෝකෙන්ම ඒ රහස දන්න අපි දෙන්නත් ඇදෙන් පැනලා බොරුවට බුරුසු දෙකත් අරං ෆර්ඩියා පස්සෙ පැන්නුවෙ, මාපොට ඇඟිල්ල ප්‍රධාන අවශේෂ ඇඟිලි විතරක් ආධාර කොරගෙන, තියෙන නිෂ්ශබ්දතාවයට පොඩි හරි මෙව්වා එක්ක වෙන්නෙ නැති වෙන්ඩ.

මුලු ලෝකෙටම හොරෙන් රෙජියාගෙ ටූත් පේස්ට් එක මංකොල්ලකාලා වීරයා වගේ බාත්රූම් එකට ඇදෙන ෆර්ඩියට ඊ ලගට වෙන්න යන‍දේ අපිට මැවිලා පෙනෙද්දි, අපේ බඩවල් ‍කොරවෙලා ඇස්වලින් කඳුලු පයින්න ආවා. ඒ හිනාව හිරකරගෙන ඉඳලා වැඩිකමට. මට වැඩියෙම හුස්ම හිරවෙන්ඩ ආවේ ෂැ‍වොලියා දිහා බලද්දි. මිනිහා එලියට පනින්න හදන හිනාව කට ඇරලා කට අස්සටම ඔබන්න හදනවා අතින් කටට ගගහ.

කොහොමහරි අපේ පර්ඩියා කන්නාඩිය ඉස්සරට ගිහිල්ලා, මුණ දෙපැත්ත හරෝ හරෝ බැලුවෙ හරියට සකිවිති රජකෙනෙක්, තමන්ගෙ කරණවෑමියාට රැවුල පෙන්නවා වගේ හරි උජාරුවට. පස්සෙ මිනිහා කණ්නාඩියට විරිත්තලා බුරුසුව තියාගත්තා ඉස්සරහා දත් වහල්ලෙ. තියලා ඇරියා දකුණු ඇන්දෙ දත් දිගේ අස්සට. ආයිමත් මිනිහා දත් බුරුසුව දිහා හොඳට බලලා ඇරියා අනිත් පැත්තටත්. ඔහොම දෙපාරක් විතර කරලා මිනිහා බුරුසුව විදුලි වේගෙන් කටින් එලියට අරං ආයිමත් සැරයක් ඒක දිහා පුදුමෙන් වගේ බැලුවා.

ඊට පස්සෙ තමා නියම ජවුසම පටන් ගත්තෙ.

ෆර්ඩියා එකපාරටම අතේ තිබ්බ බුරුසුව පැත්තකට විසික්කරලා, අත් දෙකෙන්ම කට වහගගෙන ඇඹරෙන්ඩ ගත්තා. පස්සෙ "හෝ....හෝ......" ගගා පිඔ පිඔ සින්ක් එකෙන් කට හේදුවා . මුලු ලෝකෙම සුව නින්දෙ ඉන්න වෙලාවේ, කොහේදෝ මන්දා කඳවුරක බාත්රූම් එකක් අස්සෙ අහස පොලොව නුහුලන අපරාධයක් වෙලා. අනේ අපේ දුප්පත් ෆර්ඩියා. මිනිහට උදව්වට කව්රුත් නෑ වගේ.

රෙජියා ලියපු තිර නාටකයට, ෆර්ඩියා රඟපානවා. ඒක ටිකට් නැතුව බලපු අපිට මේ වෙද්දි බ‍ඩේ කොරේ හොඳටම වැඩිවෙලා තිබුනෙ. ඒ හින්දා අපි දෙන්නා එතනින් එලියට පැනලා, බිලට් එකෙනුත් එලියට ගිහිල්ලා ඇති වෙනකල් හිනා උනා හද්දා කලුවරේ. හිනාව අඩු වේගෙන එද්දි, අපි දෙන්නා කලේ ෆර්ඩිය මූහුණ දුන්නු ජවනිකා තනියෙම මතක් කරගෙන ඔටෝ චූන් උන එකයි. අන්තිමේ පාං කියාගන්න බැරි ගානට හකු රිදෙන්න ගත්තට පස්සෙ අපි තීරණය කලා ආපහු බාත්රූම් එකේ අලුත් තත්වෙ බලන්න.

අපි එතෙන්ට යද්දි, අපේ ෆර්ඩියා නේද? අනේ පව්! මිනිහාගේ තොල් දෙක ඒ වෙද්දි අප්‍රිකාවේ මීනී කන කාපිරියෙක්ගෙ ව‍ගේ ඉදිමිලා බරියං වෙලා ගිහිල්ලා. ඇස්වලින් කඳුලු ගලනවා. මිනිහාට කරන්න දෙයක් නැති තැන, ඔලුවට අත් දෙක තියාගෙන, කණ්නාඩිය දිහා බලාගෙන මේ පැටලිච්ච නූල් බෝලෙ කොනක් හොයනවා.

ඒ හිංදම අපි ෆර්ඩියා ගාවට ගියේ පුදුම හිතිලා වගේ මුණු හදාගෙන. ඊට පස්සෙ කලින් තීරනේ කරගෙන හිටිය හැටියට, රෙජියගෙ කතාවෙ දෙවෙනි එපිසෝඩ් එක අපි දෙන්නා ලිව්වා. ඒ මෙන්න මෙහෙමයි.

"අම්මච්චියා.......ෆර්ඩියා, අපි දෙන්නා දුවගෙන ආවේ උඔට විස්තරේ කියන්ඩ. කොහෙද අපි එද්දි පරක්කු වැඩිනෙ... නැද්ද ශැවොලියා...."

"ඒකනෙ.... ඒකනෙ....."

"උඔ දන්නවද? රෙජියා ඊයේ මහ කැත වැඩක් කලා. අපි ඔක්කොමලා නිදා ගන්න ගියාට පස්සෙ පොර ටූත් පේස්ට් පෙට්ටියට වින්ටජිනෝ ටියුබ් එක දාලයි නිදා ගත්තෙ....."

"නෑ.......................!!!"

"නෑ...... නෙමේ...... උඔ බොරුනං ගිහිල්ලා අහපං උගෙන්ම.... හැබැයි අපි කිව්වා කියලා එහෙම කියන්ඩ එපා.... අන්න පොර උඔට පෝරියල් එක සෙට් කරලා තාම සැපට නිදි....."

එහෙම කියන්ඩත් පොර “මම ඕකට.........“ කියාගෙන බිලට් එක පැත්තට දිව්වා. ඒ නිකන් ම නෙමේ! ටොයිලට් එකකට රිංගලා ඒකෙන් බාල්දියක් පුරොලා වතුර අරං, බාත්රූම් එක මුල්ලෙ තිබුනු හාපික් එකෙනුයි, ඩෙටෝල් බෝතලෙනුයි ඩිංග ඩිංගත් වතුරට හලාගෙන.

දැක්කා නේද?

ආන්න ඒකයි කියන්නෙ "කවදා නමුත් ඇත්ත හෙලි වෙනවා" යි කියලා!!!

.....................

-මීට යුරො දෙකේ වීරයා.

ස්තුතිය!

මේ කතාව මතක් උනේ ලකි සිරි හඳමාමා නිසාය.
ඒ නිසා ලකිසිරි හඳමාමාට මගේ බලවත් ස්තුතියි!

අද කාටුන් - 06 - දැයට කිරුලේ දී, ප්‍රවීණ ප්ලේන් දේශක ඉෂාර මහතා ගුවන් යානයක තතු මොනවට පැහැදිලි කරයි...!

2012-02-18T06:50:00.001+05:30

අවවාදයයි!

මෙම ලිපිය කිඩ්ස් ෆස්ට් නිවුස් කියන ඇක්සන්ට් එකෙන් කියවීමෙන් වැඩි ප්‍රථිපල ලබා ගත හැකිය.

ඉතිං යාලුවනේ, අද කාටුන් එක වෙන් වෙන්නෙ අපේ අහස ට.

ඕගොල්ල දන්නැත්තම් දැනගන්ඩලා, අපේ අහස ලියන්නෙ තනිකර උඩ වැඩ දන්න හෙන වැඩකාර මාම කෙනෙක්. එයා නමින් ප්ලේන් ඉෂාර.

පහුගිය දවසක එයා එක්ක කතා කරන්න මට බොහොම දුර්ලභ අවස්ථාවක් ලැබුනා.

ඒයා කියපු දේවල් අහලා මාවත් උඩ ගියා. ඒයා කිව්වා, අපි කව්රුත් දන්න ප්ලෙන් එකේ කලු පෙට්ටිය තැඹිලි පාටයිලු. ඒ මාමා කියන විදිහට, එයාගෙ වචනෙට පිටින් ගිහිල්ලා, ලංකාවට එක ප්ලෙන් එකක් බස්සනවා තියා, එයා "හ්ම්" කියන කල් ප්ලෙන් එකක් කටුනායක පැත්ත බලාගෙන බත්වත් කන්නැලු. මට වෙලාවකට හිතෙනවා යාලුවනේ, නිව්ස් වල මොන කතා කිව්වත්, ලෝකේ ලොකුම ප්ලෙන් එකත් කටුනායක පැත්තට හැරෙව්වෙ මේ මාමගේ දැන ඇඳුනුම් කමට දෝ කියලා.

යාලුවනේ ඉස්සර වගේ නෙමේ දැන්. අපිට ප්ලෙන් එකක් තියෙනව නම් ඒක රෙජිස්ටර් කරගන්න ඔය තැන් තැන් වල ගියපු කාලේ ඉවරයි. දැං කෙලින්ම මෙතෙන්ට ගියපු ගමන් සුටුස් ගාලා අපිට වැඩේ කර ගත්තැකි කියලයි අපේ ප්ලෙන් ඉෂාර මාමා නං කියන්නෙ.

මේ මාමා මෙහෙම හිටියට, ප්ලෙන් එකේ සයිලන්සරෙන් ගිහිල්ලා, ඉස්ටීරියන් වීල් එකෙන් මතුවෙන්න දන්න, එක්කෙනෙක්ලු. ඒ හින්දම මේ මාමාවයි, මෙයාගෙ ජාතියේම යාලු මාමාලා කට්ටියක්වයි දම්මලා තියෙනවලු රට වටේ තියෙන ඉස්කෝල, උත්සව වලට ගිහිල්ලා සරුංගල් ඇරලා, බැලුම් යවලා ප්ලෙන් කෙරුවාව ගැන කට්ටිය දැනුවත් කරන්ඩ.

ඉතිං ඔය විදිහට කට්ටිය දැනුවත් කරන්ඩ, මෙදා පාර මේ මාමලා ඇවිල්ලා හිටියෙ, දැයට කිරුළ මෙව්වා එකට. ඉතින් දැයට කිරුළ ප්‍රදර්ශණ භුමියෙ, අපේ ප්ලෙන් ඉෂාර මාමා, ඒ පැත්තෙ ඉස්කෝල වල ළමයි දැනුවත් කරනවා තමා, අද කාටුන් එකේ තියෙන්නෙ. විදෙස් සිත්තරා නං කිව්වෙ, මේ වගේ වැදගත් වැඩක් කරනවා සිත්තරයට නඟද්දි, ඒක හරි පරිස්සමට කරන්න ඕනැ කියල. ඒ හින්දම එයා තීරණය කලාලු, සිත්තරේට හිතලා මතලා වැඩිපුර කෑලි එකතු කරන්නෙ නැතුව, සිද්දිය වෙච්ච විදිහටම ඇඳලා දාන්ඩ. ඒ හින්දම, අද ඕගොල්ල දකින මේ සිත්තරේ තියෙන්නෙ, එදා ඒ සිද්දිය වෙච්ච හැටියටමයි.

ඉතිං මේ තියෙන්නෙ, ඒ සිද්දිය.

ඔන්න ඔහොමලු උනේ යාලුවනේ. ඉතිං, අපි ඒ මාමගෙන් සමුගන්න කලින් තව එක ප්‍රශ්ණයක් ඇහැව්වා.

"මාමේ, ඉතිං ඔයාගේ බ්ලොග් එක කියවන අයට, ඔයාට කියන්න තියෙන්නෙ මොනවද?"

"ඔව්..... පුතා....ඇත්තටම මට කියන්න තියෙන්නෙ, මම ඉදිරි දවසකදී දෙන්නෙක්ට ගමන් කරන්න පුලුවන් ගුවන් යානයක් ගෙදරදීම හදාගන්න හැටි කියලා දෙන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ... ඒ හින්දා දිගටම මගේ බ්ලොග් එකත් එක්ක ඉන්න කියලා තමා....."

ඔන්න යාලුවනේ ඇහුනනෙ ඒ මාමා කියපු දේ.

එහෙනං ඊලග සෙනසුරාදා ආයිමත් සිත්තරෙකින් හමුවෙමු.

.....................

- මීට විදෙස් සිත්තරා වෙනුවෙන් දැයට කිරුළ තිර පරීක්ෂණයට මුහුණ දීමට මුතු ඇටේට ගොඩ බැස්ස ටිකිරි.

අද කාටුන් - 05 - රත්ගමයා ලන්ච්ශීට් - බත් එතීමට පමණක් නොවේ...!

2012-02-11T06:21:00.003+05:30

අද කාටුන් එක වෙන්වෙන්නෙ මාරයගේ සත දහයේ වික්‍රමයට. ඔක්කොටම කලින් ඒක කියෝලා ආවොත් නං මේ කාටුන් එකේ නියම රසය ඕගො‍ල්ලන්ට උරා ගන්න එක එච්චර අමාරු වෙන එකක් නෑ.

නව සොයාගැනීම් නිසා සමහර නිෂ්පාදන වලට තැනක් නැතිව යනවා. ඒත් උනන්දු උනොත් හණමිටිය බිම තියලා තමන්ගේ නිෂ්පාදය පොඩ්ඩක් එහෙ මෙහෙ කරලා ආයෙත් වෙළද පොල ජය ගන්න පුලුවන්. ඒ ගැනත් හිතේ තියාගෙන මේ කාටුන් එක බලන්ඩලා.

විශේෂයෙන්ම කියන්න තියෙන්නෙ නිර්මාණශීලිව හිතන්ඩ පුලුවන් අයට මේ ලෝකෙ දිනන්න එච්චර අමාරු නෑ කියලා. හරියට අ‍පේ මාරයගේ යාලුවා රතාට වගේ!

ඔන්න ඔහොමලු උනේ. එහෙනම් නැවත කාටුන් එකකින් හමුවෙමු.

ගිය සතියෙ නිදහස වෙනුවෙන් සරදියෙල්ගෙ කාටුන් එක දැම්ම හින්දා මේක දාන්න උනේ අද. එතකොට අදට නියමිත හිර උනු කාටුන් එකත් ලබන සතිය මැද දාලා ඉවරයක් කරනවා. ඒ අස්සෙ කතාවකුත් දාන්නයි කල්පනාව. ඒක හන්දා රැදී සිටින්නම අප සමඟම. තිත් දෙකයි ඩී.

...................
- මීට විදෙස් සිත්තරා.

ප/ලි -2011/02/11 සවස 12.40ට විතර එකතු කරන ලදී

කාටුන් එකේ නියම රසය උරාගත්තු අයගෙන් කීපදෙනෙක් කවියෙන් දක්වපු අදහස් මෙන්න මෙහෙම මම යටින් දානවා. මේකත් කියෝලා රසය උරාගන්ඩලා...!

ගිම්හානී-

කෙසෙල් කොළත් මගේ වත්තේ නැති හන්දා
බතක් ඔතන්නට වෙන විසඳුම් නැති හන්දා
ලන්ච්ශීට් හිඟයක් අත ලඟ එන හන්දා
කඩයට දුවමි දැනටත් ඉවරද මන්දා

ප්‍රියා-

ලන්ච් ශීට් එකටත් කෙලවුන හින්දා..

ෂොපින් බෑග් එකටත් මුන්ටික විද්දා..
අලුත් අලුත් විසඳුම් හොයනා හින්දා..
කෙසෙල් කොලත් ඔතාගනීදෝ මන්දා...:P

බුරතීනෝ හෙවත් බෝ ලීනික්කා -

පත්තර කෙසෙල් කොළ දැන් ඕනෑ නැතියෝ

ලන්ච් ෂීට් වෙනුවට විසඳුම් ඇතියෝ
සකසුරුවමට සවියට වැඩ කර ගනියෝ
කොන්ඩම් එකක බත් බැඳගෙන යා හැකියෝ

ඉන්දික උපශාන්ත මයා -

කොන්ඩමයේ බෙදනට මාළු පිණි

ලෙසටම කොලයෙ ඔතනා බත් වැනී
බැරි හින්දා දමා කිරිබත මැදට පැණී
හැදුමට ඉඹුල් කිරිබත ට්‍රයි කරනු මැනී

මැජික් බලන්ඩ එන්ඩලා | යුරෝ දෙකේ මැජික් පන්තිය (වීඩියෝ සමඟ)

2012-02-09T06:00:00.005+05:30

වැඩිය කතා ඕන නෑ. අද මම පොඩි මැජික් එකක් පෙන්නන්නයි යන්නෙ.....!

ඔය තියෙන්නෙ නිදහස් දා දාපු සරදියෙල්ගෙ සිත්තරෙ අඳිනකොට මම ගත්තු ස්ක්‍රීන් ෂොට් ටිකක්. ඒක වීඩියෝ එකක් කරපුවාම කොහොමද කියලා බලන්ඩකො. මුලින්ම මම සරදියෙල් අඳින්න හිතාගෙන හිටියෙ උතුවන්කන්දෙ ඉඳලා ඈත බලාගෙන ඉන්න විදිහට. ඒක තමා අර මුල්ම රූපේ. පස්සෙ ඒක වෙනස් කලා. ඒ වෙනස් කරපු එක බීටලේගෙ කවියත් දාලා එදා දැක්ක විදිහෙ රූපෙට එනකල් අතරින් පතර රූප රාමුයි මේකෙ තියෙන්නෙ.......!

කොහොමද මැජික් එක.

හොහ් හොහ්.... මේවත් මැජික් ද නේද? ඇත්ත නේන්නං! මේවත් මැජික් ද, එහෙනං එන්ඩකෝ ඇත්තම මැජික් පෙන්නන්ඩ....!

ඕං දැං තමා ඇත්තම මැජික් එක පෙන්නන්ඩ යන්නෙ!

දැං ඕගොල්ලන්‍ට තියෙන්නෙ මීට ඡේද දෙකකට පහලින් ඔය තියෙන ඊතලේ ගාවට ගිහිල්ලා මවුස් එක තියෙන එකයි. (ක්ලික් කොරන්ට ඕන්නැ දරුවා ළං කොරලා තියාගන්ඩ!).

දැං මේ විදිහට තුන් පාරක් ජප කොරන්ඩලා. "ඕම්........මාගෙ මේ මූශිකයට ෆන එන්ඩ.... දැං මට මැජික් එක පෙන්නුම් කොරන්ඩ.... පුහ්!"

ඔය ඔපිස් වල වගේ පබ්ලික් ප්ලෙස් ඔල ඉන්න අය හිතෙන් ජප කොලාට කාරි නෑ. හැබැයි තනියෙන් ඉන්නවනං සද්දෙට කියන්ඩෝන. ලැජ්ජා වෙලා බෑ මෙව්වා කරන්ඩ.

> කියන්ඩ බැරි උනානෙ. ඊයෙට සයිබර් යාය කෙහෙල්කොටුවෙ වැඩ අල්ලලා අවුරුදු දෙකක් උනානෙ.... හොහ්....හොහ්.... කොහොමද මැජික් එක....!

දැක්කා නේද? කොහොමද වැඩේ. දැක්ක අය දැක්ක දේ මට කියලා යන්ඩ. නොදැක්ක අය ගැන කියන්ඩ තියෙන්නෙ ඒ ගොල්ල මොකක් හරි කිල්ලකට අහු වෙලා කියලා තමා.

ඒත් කෙහෙල් කොටුවට ආ කෙනෙක්ව කොහොමද හිතෙ මෙව්වා එකෙන් යවන්නෙ. ඒ හින්දා ඒ අයට මේ මැජික් එක මැනුවල් කරන හැටි කියලා දෙන්ඩයි දැං මං යන්නෙ. හරි දැං වැඩේ වර්චස් වෙච්ච කට්ටිය ආයිමත් අර විදිහට තුන් පාරක් ජප කොරලා කාරිය ආයිම පාරක් අර ඊතලේ ගාවට මවුස් එක ගෙනියන්ඩලා. දැං ඕගොල්ලන්ගෙ දඹර ඇගිල්ලෙන් මවුස් එකේ ලෙෆ්ට් එක ප්‍රෙස් කරලා ඇදගෙන යන එකයි තියෙන්නෙ පල්ලෙහාට. හා දැං කරලා බලන්ඩ අයෙම පාරක්.

දැං දැක්කා නේද? දැක්ක අය ඒ ගැන මට මතක ඇතුව කියලා යන්ඩ. මැජික් එක දැක්කෙ ඔටෝ ද නැත්තං මැනුවල් ද කියලා කියන්ඩත් අමතක කරන්ඩ එපා. හැබැයි වැඩේ වර්චස් කරාගෙන මැනුවල් ක්‍රමේට මැජික් එක කරපු අය, ඔටෝ කියන්ඩ එපා! මට අහුවෙනවා.

එහෙනං සෙනසුරාදා කාටුන් එකෙන් නැවත හමුවෙමු.

..................

- මීට මහා මැජික් මන්ත්‍රාචාරිය යුරෝ දෙකේ වීරයා.

අද කාටූන් - 04 - ජාතික වීරයා?

2012-02-04T06:00:00.004+05:30

අද නිදහස් දවස නිසා කාටුන් එකත් වෙනස් එකක්. අද මේ පිටුව වෙන්වෙන්නෙ වීරයෙකුට.

ඒ දීකිරිකෑවගේ සරදියෙල් හෙවත් උතුවන්කන්දේ සූර සරදියෙල්!

සූර සරදියෙල් ජාතික වීරයෙක්ද නැත්ද?

එහෙම උනත් නූනත් සරදියෙල් මගේ වීරයෙක් උනේ කාලෙකට කලින්. ඒකට මූලික හේතුව වුනේ සරදියෙල් සමහර වීරයෝ මහ ඉහලින් ගරු කරපු දේවල් පයිසෙකෙට මායිම් නොකරපු සාමාන්‍ය මිනිහෙක් හින්දා. හැබැයි වීරයන් බිහිවෙද්දි පාවාදෙන්නොත් ඒ එක්කම බිහිවෙනවා. ඒක තව දුරටත් තහවුරු කරලා සූර සරදියෙල් සුද්දන්ගෙ අත්අඩංගුවට පත් උනේ තමන්ගෙම සගයෙකුගෙ පාවා දීමක් නිසා.

පාවාදීම අපේ ලේවල තියෙන දෙයක් ද, පොදුවේ හැම මනුස්සයෙක් ගාවම තියෙන ගුණාංගයක්ද මන්දා?

සමහර රටවල වීරයෝ හිඟකම නිසා ඒ ගොල්ලන්ගෙ චිත්‍රාගාර වීරයෝ මවන කම්හල් වෙලා. ඒත් මෙච්චර වීරයෝ ඉන්න රටේ ඒ අය ගැන අපේ හිතට වදින නිර්මාණයක් බිහි නොවෙන තරම්!

ඒවට හේතුත් ඕනැ තරම් තියෙන එකේ පුලුවන් විදිහට මටත් හිතුනා මගේ හිතේ මැවුනු වීරයා ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න. මේ තියෙන්නෙ ඒක. ඇත්ත සූර සරදියෙල් දැකලා තියෙන අයට මේකෙ පොඩි වෙනසක් දකින්න පුලුවන් වෙයි. ඒත් මම හිතන්නෙ පුද්ගලයෙක් වීරයෙක් බවට පත්වෙද්දි ඒ වෙනස තිබුනොත් හොඳයි කියලා.

නිදහස් රටක ජය සක් බෙර හඬ මැද්දේ...
විරුවෝ එමට සැමරෙයි රට සිව් පැත්තෙ...
කීවත් නැතත් නුඹේ නාමය ඒ අස්සේ...
විරුවෙකි නුඹත් මිතුරේ උතුවන්කන්දේ...

ඔය තියෙන්නෙ මගේ හිතේ සූර සරදියෙල් වෙනුවෙන් තිබුනු හැඟීම. ඒත් ඒක හතර පදේකට පෙරලගන්න දත කාපු හැටි දන්නෙ මම විතරයි. මගේ කවි හැකියාව ගැන ඕගොල්ල දැනටම දන්නවානෙ. අන්තිමේ මම ඊයේ දවාලේ තීරණය කලා කාටහරි කියලා මේකට හතර පදයක් ලියවා ගන්න. ඒකට මම දෙන්නෙක් තේරුවා. එක්කෙනෙක් මගේ ඔලුවෙ තිබුනු දේ දැක්කා වගේ ලියලා තිබුනෙ ඔය විදිහට. ඒ තමා අකුරු බ්ලොග් එක කරන බීටල් මාමා.

ඒ හින්දා බීටල් මාමට මගේ බලවත් ප්‍රණාමය!

තව කෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ තමා මේවා අඳින්න ග්‍රැෆික් අහවල් එක අරං දුන්නු බ්ලොග් ලියන ලොකු අයියා. එයා හින්දා තමා මේක ඇඳුනේ. නැත්තං මං කවදාවත් කොලේකුයි, පාට ටිකකුයි අරං කරයි ද මේ වගේ වැඩක්. අනික මේ අහවල් එක හින්දා කොච්චර වැරදුනත්, කොළ ඉවරවෙන්නෙත් නෑ, පාට ඉවර වෙන්නෙත් නෑ, මක්කෙ ගෙවෙන්නෙත් නෑ.

ඒ හින්දා ඒ අයියටත් මගේ බලවත් ප්‍රණාමය!!

මෙන්න එහෙනම් සිතුවම.

ඔන්න ඔහොමලු උනේ.

සරදියෙල් ගැන ඔබේ අදහස කියලා යනවනං කවි පද පුලුවන් අය එහෙම කියන්න කියලත්, අනිත් අය මනරම් වාක්‍යකින් ඒක කියලා යන්න කියලත් ඉල්ලන්නෙ, මේ වැඩේ තව පියවරක් ඉස්සරහ දවසකදී කරන්න හිතාගෙන ඉන්න හින්දා.

ආපු සියලු දෙනාට ස්තුතියි!

තවත් සිතුවමකින් නැවත හමුවෙමු !

..............

- මීට විදෙස් සිත්තරා.

මදුරුවොයි පුංචි අපියි ! | නිර්වස්තරයක් ඇඳගත් කළ.....

2012-02-02T06:00:00.002+05:30

"බ්ලොග් ලියනවත් එකේ සමාජයට මොකක් හරි වැඩදායක දෙයක් ලිව්වොත් මොකද!" කියලා එක දවසක් මගෙන් යාලුවෙක් ඇහැව්වා. පොරට මං දවසක් වදෙන් පොරෙන් මගේ බ්ලොග් එකේ යූආර්එල් එක දුන්නේ එක හිට් එකක් හරි වැඩිවෙනවනෙ කියලා. අන්තිමට උනෙ පොර මට උපදෙස් දෙන්ඩ ගත්තු එක.

හැබැයි මමත් ඇරියේ නෑ. මං කිව්වා, "මගේ හැම කතාවෙම ගන්ඩ දෙයක් තියෙනවා. හැබැයි උඔලා වගේ මැටි ගොඩවල් වලට නං ඒවා තේරෙන්නැතුව ඇති තමා, ඒක තියෙන්නෙ කතාවෙ උඩින් නෙමේ යටින්"ය කියලා. පස්සෙ පොර කට වහගත්තා.

ඕක කියනකොට මට මතක් උනේ මෙන්න මේ පුංචි කතාව.

හැමදාම වගේ, ඒ අපි කුරුලු හමුදාවෙ ඉන්න කාලේ. අපි හිටියේ බෙරේ වැව ආසන්නයෙ තියෙන නිවස්නයක හෙවත් බිලට් එකක.

කාලයක් එනවා ඒ පැත්තෙ ඉන්ඩ හිටින්ඩ බැරි තරම් මදුරුවෝ බෝවෙන. සමහර දාට මඳුරුවො අපිව උස්සං යයි කියලා හිතෙනවා. ඒ හින්දා අපි මෙට්ටෙ බදාගෙන නිදාගන්නෙ. අනික ඒ කාලේ රෑටත් මාර රස්නෙයි. බිලට් නිකං පෝරනු වගේ.

ඒ කාලෙට අපි කරන්නෙ ඇඳන් වල තියෙන මෙට්ටා අරං යන එක බේරේ වැව ගාවට. ඒක කොන්ක්‍රීට් ගහලා දැල් ගහලා ලස්සනට හදලා තියෙන තැන. වැලි ඇටයක් බේතකටවත් හොයා ගන්ඩ බෑ. ආර්පීජී දැල් කියන අර කොල පාට ‍ලොකු දැල තමා පේන තෙක් මානෙක තියෙන්නෙ. අපි දැලට මෙහෙන් වැව වෙන්වෙන කොන්ක්‍රීට් බැම්මෙ මේටටා එලාගෙන නිදා ගන්නවා. වැවේ හුළඟට මදුරුවොයි, රස්නෙයි කොහෙන් ගියාද නෑ.

හැබැයි ඕක අපි කරන්නෙ හොරෙන්. ඕගොල්ලත් දන්නවා ඇතිනෙ. ලෝකෙ කොයි හමුදාවකද මෙට්ටා අරං එලියට ගිහිල්ලා තැන් තැන් වල නිදා ගන්න දෙන්නෙ. ඒත් අපි ඕක සෑහෙන කාලයක් කරගෙන ගියා කිසි විපාකයක් නැතුව.

ඒත් දවසක් නේද, දාර සයිස් සාජන් කෙනෙක් මහ රෑ චෙක් රන් එකක් ආපු වෙලාවේ අපි ඔක්කොමලම මාට්ටු උනා නිදි ඇඳුම් පිටින්. පොර කිව්වා "යකෝ, හතුරෙක් එහෙම වැරදිලාවත් ආවොත් ඌ ආපු වැඩේ පැත්තක තියලා තොපිත් එක්ක නිදි වදියි, මේ උඔලා ගන්න සැපට" කියලා. පොරගෙ සද්දෙ කොච්චරද කියනවනං සමහර කොල්ලො නැගිටලා සීරුවෙන් හිටගත්තෙ නිර්වස්තරයක් විතරක් ඇඳගෙන.

කොහොමහරි ඒ වැඩේ ඔය විදිහට අල උනා. කරන්න දෙයක් නැති තැන අපි ඇඳං වල නිදා ගන්න ගත්තා. මදුරුවන්ගෙන් බේරෙන්න අපිට නෙට් තිබුනා. හැබැයි අපි වැව ගාව සැපට නිදා ගත්තු හින්දා නෙට් මාරු කරගන්න කිසි උනන්දුවක් තිබුනෙ නෑ. ඒ හින්දා හුඟක් ඒවා වැඩි හරිය හිල් වෙලා. හිල්වෙච්ච නෙට් අයිති කට්ටිය රෑට මහ යුද්දෙ? ඇයි උන්ට කලින් මදුරුවෝ රිංගලා නෙට් එක අයිති කරගෙන. අන්තිමේ කාටවත් එලියට යා ගන්න විදිහක් නෑ. දැං අපිට නෙට් මාරු කරගන්න විදිහක් නෑ. ඇයි ඉල්ලගන්ඩ නියම කරලා තිබුනු දවස් පැනලත් දැං සෑහෙන කාලයක්නෙ.

ඔන්න දැනුයි කතාව හරි විදිහට පටන් ගන්න යන්නෙ.

අපේ නැවතිලා ඉන්න තැන අපිට අමතරව තව සෙක්ෂන් එකක පොරවල්ලා සෙට් එකක් නැවතිලා හිටියා. උන්ගෙ සෙක්ෂන් එක ආර්. එම්. ටී. හෙවත් ගුවන් ධාවන පථ නඩත්තු කරු. උන් කතා කලේ හරියට උන් නැතුව කෆීර් එක්ක ලැන්ඩ් කරන්ඩ බැරි ගානට. හැබැයි උන්ගෙ පුරාජේරුව පුරා පල්ලෙන් ගියා දවසක් දා. ඒක මම පස්සෙ කියන්නකො.

කොහොමහරි දවසක් උන්ට උන්ගෙ සෙක්ෂන් එකෙන් මදුරු කරදරේට පිළියමක් හැටියට කිරි ටොයියා නෙට් වගයක් ඉෂු කරලා තිබුනා. උඩ ඇඳවල් වලටයි යට ඇඳවල් වලටයි, දෙකටම! අපිට කාලා ඉන්ඩ බෑ ඒක දැක්කම. අපේ සමහරු කතා උනේ උන්ට නින්ද ගියාම රෑට ගිහිල්ලා අපේ නෙට් වලට ඒවා මාරු කරමු කියලා. එහෙම කියපු උන්ට අපි හොඳවයින් ටොක්කක් ඇන්නම ඒ වැඩේ බරපතලකම උන්ට තේරුනා.

කොහොමහරි අපිට මදුරුවන්ගෙන් හරි කරදර.

දවසක් අපි ප්‍රැක්ටිස් ඉවර වෙලා දවාලක කාලා බෙඩ් රෙස්ට් එකක් ගන්න වෙලේ, කෝල් එකක් ආවා.

කෝලුත් වර්ග දෙකයි.

"ට්‍රීං....ට්‍රීං....ට්‍රීං....ට්‍රීං" ගාලා ඩබල් රිං වෙනවා නං ඒක අවුට් කෝල් එකක්. ඒ කියන්නෙ කඳවුර ඇතුලෙ කෝල් එකක් නෙමේ, ඇතුලෙ කෙනෙකුට පිට කෙනෙක් කතා කරන කෝල්. ඔය කෝල් වලට මාර ඉල්ලුම. ඇයි අපිත් බලාගෙන ඉන්නෙ අපේ ගැල්ලමයි හරි, දෙමව්පියෝ හරි කතා කරන කල්නෙ. ඒ උනාට "ට්‍රීඉඉඉඉඉඉඉඉඉං"ගාලා සිංගල් රිං යන කෝල් එනවා නේද? බල්ලෙක් නෑ ඒවා උස්සන්ඩ. ඒ ඒවා ඇතුලෙ කෝල් හින්දා.

කොහොමහරි කෝල් එක ආවේ ඩබල් රිං එකෙන් හින්දා මම දූවලා ගිහිං ගත්තා කෝල් එක. ගත්තු ගමන් එහෙං කොල්ලෙක් කතා කරලා කිව්වා, “ආර්එම්ටී සෙක්ෂන් එකේ නිවාඩු ගිය සිල්වා කියලා පොරක් ගමේදී වෙල් පැන්ටා ගහලා යන ගමන් කෝච්චියකට අහුවෙලා නැතිවෙලා. ඒගොල්ලන්ගෙ අනිත් අයට පණිවිඩේ දෙන්ඩ“ කියලා. මමත් ගිහින් උන්ට පණිවිඩෙ කියලා අපේ බිලට් එක පැත්තට ගියා.

මේ තියෙන්නෙ ඊට පස්සෙ ඇති උන සංවාදේ.

"කාගෙන්ද බං කෝල් එක?"

"මාර කේස් එක බං.........උඔලට මතකද අරුන්ගෙ සෙක්ෂන් එකෙ හිටපු සිල්වව....?"

"අර කෙරෝලෙ ඇ‍‍ඳේ නිදාගන්න පොර නේද....?"

"අන්න බූවා...තමා.... පොර ට්‍රේන් එකකට අහුවෙලාලු......!"

"න්නෑ.............." ඒ අපේ සෙට් එකම.

"නෑ නෙම් බං...... "

"මොකද වෙලා තියෙන්නෙ ඉතිං.......ඩැමේජ්ලුද?"

"ඩැමේජ් නෙමේ බං නැතිවෙලාලු...."

"නැතිවෙලාලුද......? එහෙනං උගේ ඇ‍ඳෙ තියෙන නෙට් එක මං ගන්නවා."

කොහොමද මදුරුන්ගෙ පවර් එක!

...........................

-මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -

අමතක උනා. මොනා නැතත් සෙනසුරාදා එන්ඩලා. එදාට අලුතින් පටන්ගත්තු කාටුන් වැඩේ තවත් ‍කොටසක් යනවනෙ.

අද කාටූන් - 03 - සඳරු හා මිතුරු මලිත් පිටගම්කාරයින්ට හොඳවයින් පාඩමක් උගන්වයි !

2012-01-28T06:00:00.004+05:30

අපිට මේ විරෝදාර තරුණයන් දෙන්නා ගැන දැන ගන්න ලැබුනෙ මේ සතිය මුලදීම වගේ. ගමකට පිටින් ආපු කව්රුත් ගමේ කොල්ලන්ට හයිරං පෙන්නනවා කියලා අපි අහලා නෑ. එහෙම පෙන්නුවොත් ගමේ තරුණයොත් නිකං ඉඳීවියැ. අපේ සඳරුලත් එදා කරල තියෙන්නෙ ඒ වගේ වැඩක්. ඕගොල්ලත් ත්‍රාසය, භීතිය, කුතුහලය පිරිච්ච ඒ කතාව කියෙව්වද? මේ තියෙන්නෙ ඊට අදාල රූප රාමු.

තමන්ගෙ ගම තමන් රැක ගන්නැතුව වෙන කව්රු රැක ගන්නද? ඕගොල්ලත් අදම හිතට ගන්ඩලා සඳරු පුතා වගේ ගමට ආදරේ කරන දරුවො වෙන්ඩ!

ඔන්න ඔහොමලු උනේ! එහෙනම් අදට කතාව ඉවරයි. තවත් කාටුන් එකකින් හමුවෙමු.

.....................
-මීට විදෙස් සිත්තරා.

ප/ලි -
මේ සිතුවම නිකමට අප්ලෝඩ් කරලා ටැස් කිරීමකට ලක් කරද්දි, පොඩ්ඩක් ඇදිලා වගේ පෙනෙන්ඩ ගත්තා. ඒක දැං නෑ මගෙ හිතේ. කාටහරි මේ සිතුවම අසාමාන්‍ය විදිහට ඇඳිලා වගේ පේනවානම් මට පොඩ්ඩක් කියන්ඩ හොඳේ.

අද කාටූන් - 02 - (බ්‍රේකිං කාටුන්) අපිට දැනුම දෙන්නො !

2012-01-26T06:00:00.001+05:30

මේක බ්‍රේකිං කාටුන් එකක්. හරියට බ්‍රේකිං නිව්ස් වගේ. අර මං කිව්වෙ හිතුන හැටියෙ වෙලා තිබුනොත් දානවා කියලා. ඒ කිව්වෙ මේ වගේ ඒකක් ගැන.

මේ දවස් වල සයිබර් අවකාශයේ සිංහල බ්ලොගර්ස්ලා අතර නැගලා යන මාතෘකාවක් තියෙනවා. ඒ මාතෘකාව කොච්චර වැදගත් උනත් සමහරු කතා කරන්නෙ නෑ. සමහරු කතා කරන්න දන්නෙ නෑ. ඒත් ඒ ගැන කතා කරපු කට්ටියක් තමා මේ ඉන්නෙ. ඔක්කොමලා නෙමේ හතර දෙනයි.

ඕගොල්ලන්ට තියෙන්නෙ මේ අය කවුද කියලා හඳුන ගන්න එක.

මේ අය පිළිවෙලින් නම් කරලා ඕගොල්ලන්ට වටිනා තෑගි දිනාගන්න පුලුවන්. හරි උත්තරෙ දෙන කට්ටියට ලබන සෙනසුරාදා පබ්ලිෂ් වෙන කාටුන් පෝස්ට් එක නොමිලේ බලන්න ටිකට් ලැබෙනවා. හැබැයි බැල්කනි විතරයි. බොක්ස් නෑ!

ලබන සෙනසුරාදා උදේ හයට කාටුන් පෝස්ට් එකෙන් නැවත හමුවෙමු.

........................
- මීට විදෙස් සිත්තරා

මචං, උඔල ආවේ පෝස්ට් එකක් කියවන්නද බං? - මචං, ඒව මුකුත් අද නං නෑ අනේ සොරි මචං......!

2012-01-24T07:00:00.006+05:30

මචං, උඔල ආවේ පෝස්ට් එකක් කියවන්නද බං

මචං, සිත්තරයක් බලලා යන්ඩ එහෙම නේ මචං

මචං, ඒව මුකුත් අද නං නෑ අනේ සොරි මචං

මචං, අවනඩුවක් කියන්නෙ අද අහගල්ලා බං!

මචං, අක්කලා, අයියාලා, නංගිලා, මල්ලිලා මදිනං

මචං, දරුවො එක්ක පවුලෙ සැමට පේලියට සිටං

මචං, කියවන්නට ආ සැම මේ ලෙස පිළිගනිමිං

මචං, ආපු සැමට "ගුඩ්මෝනිං" ඔක්කොටම කලිං!

මචං, මෙහෙම දෙයක් මේ ලෝකේ තියෙනවාලු බං
මචං, සිංදු කියන්නට, නළුකම, සිත්තර බැරිනං
මචං, කඳු නගින්න, කාර් රේස් වලට වගේ බං
මචං, පෙර පිං අනුවලු ඒවා පිහිටන්නෙ බං

මචං, එහෙම බලනකොට මේ මොන කෙංගෙඩියද බං
මචං, සිංදු සිත්තරේ බැරිනං බ්ලොග් පෝස්ට් වලිං
මචං, නළුකම බෑ කිව්වට ඔය තැං තැං ඔල නං
මචං, රඟපාලා ජාමේ උනත් බේරගත්තා මං

මචං, කිව්වට අහපං මං මේ කියන්නෙ "ට්රූ" බං
මචං, පාරේ පොලෝසියෙන් නැතුව වාහන අඩුනං
මචං, නෝමල් පාරෙ දෙසීය කිට්ටු කරලා දැං
මචං, වාහනයත් ගෙනියනවා ගේමක් නෑ බං

මචං, ඒ කාලේ ඉස්කෝලෙ එළ කොල්ලෙකි මං
මචං, ඉදලා හිටලා ඉස්කෝලෙ කට් කෙරුවටනං
මචං, චිත්‍ර, පරිසරේ, විද්‍යා, සංගීතෙ ගණං
මචං, ඉගෙන ගත්තා ඒ වගේම ලකුණුත් හොඳනං!

මචං, පොර ටෝකක් නෙමේ මචං මේක සිරා බං
මචං, ඒ කාලේ මං එළකිරි ක්‍රීඩකයෙකි බං
මචං, ඕල් අයිලන්ඩ් කප් ගැහුවේ එක පිට එක මං
මචං, මතක් වෙද්දි මයිල් ටිකත් කෙලින් වෙනවා දැං

මචං, හිතන්ඩෙපා නයෙක් කියලා මේ සත්තයි බං
මචං, මුතුඇටයේ හමුදාවේ හිටිය එකෙක් මං
මචං, රට වෙනුවෙන් ඕනදෙයක් වුනදෙන් සිතමිං
මචං, ඉදිරියට ගියේ වෙඩිල්ල පයිසෙට සිතමිං

මචං, ඒ කාලේ හොඳට වේට්ස් කරපු එකා මං
මචං, මේ කාලෙත් යමක් කමක් කර ගත්තැකි බං
මචං, මොනා කලත් එකම දෙයක් මක්කරලත් බං
මචං, කරන්න බෑ කියපල්ලකො ඒ ඇයි මට බං?

මචං, කවි පංතියකට දවසක් කමෙන්ට් කලේ මං
මචං, ඒ ගද්‍යයෙන් තමා ඉතිං පද්‍ය බැහැනෙ බං
මචං, අනිත් එව්වො කමෙන්ට් කලේ පදවැල් හතරෙං
මචං, කවි බ්ලොග් වල කමෙන්ට් කරලා ලැජ්ජා උනා මං

මචං, සිත්තරයක් පෝස්ට් එකක් දාන එකා මං
මචං, ඉදලා හිටලා පොටෝවකුත් ඇල්ලියැහැකි බං
මචං, ඒවා මොනා කලත් මචං ඉටිකිරිස් ලෙසිං
මචං, ලියන්න බෑ රස කවි වැල් මක්කරලත් නං!

මචං, හතර පදේ ගලපන්නට හෙන ගේමක් මං
මචං, දෙන හැටි දැක්කොත් උඔලා එකත් එකට නං
මචං, "බුද්ධියා පව් අර බලපං" කියලා සිතමිං
මචං, උඔලා දුක්වෙනව ශුවර් බොරුනං බලපං

මචං, බ්ලොග්කාරියො කවි ලියනව අම්බානක දැං
මචං, කොල්ලොත් දැං එකා දෙන්නා කවියට බරනං
මචං, මමත් යමක් කරන්නෙපැයි මේක කොරන කං
මචං, ඒකයි මට මෙව්වා උනේ අම්මපල්ලා බං

මචං, ගඟක් ගලා යනවා වගේ අදහස් එනකං
මචං, පල්ලමේදී බයික් එකත් ඔටෝ යනවනං
මචං, වැල මදුලක් බහින ලෙසින් උගුරෙන් පල්ලං
මචං, කවියට අදහස් එන්නෑ ඒ මක්කෙයි බං?

මචං, උඔලා ඇවිල්ලා මාගේ මිත්තරයොනෙ බං
මචං, කෙල්ලො කොල්ලො කියලා ඒකේ වෙනසක් නැත්තං
මචං, යන්න එපා අද ලිස්සල නොදැක්ක විලසිං
මචං, උත්තරයක් දීලා යමං පිං දෙන්නං මං!!!

...............
- මීට

ඔබට ලැදි හිතවතා

ඔන්ලයින් යාලුවා

පැන්ස දෙකේ හංසයා

යුරො දෙකේ වීරයා

අද කාටුන් - 01- ලබ්බට තියපු අත පුහුලට නොතියද්ද?

2012-01-21T06:00:00.002+05:30

එදා කිව්ව අලුත් වැඩේ ඔන්න කිව්ව විදිහටම අද පටන් ගත්තා.

මේ අනුව අද ඉඳලා හැම සෙනසුරාදාම අපේ සහෝදර බ්ලොග් කරුවෙක් අතින් ලියැවුනු ලිපියකට පොඩි පහේ කාටුන් එකක් යනවා මේ විදිහට.

වැඩි විස්තර එදා මම කිව්ව හින්දා ආයෙත් මෙතෙන්ට ඒවා ඕනේ නැ.

ඇත්තටම මේවා කාටුන්ද කියලා සමහරෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන්. කාටුන් කියන්නෙ වෙනස්ම කලාවක් නොවැ. මටත් එහෙන් මෙහෙන් බලි කුරුට්ටක් ඇඳ ගන්ඩ පුලුවන් උනාට, ලොව පතල කාටුන් ශිල්පියො එක්ක ගද්දි අපි ලොවෙත් නෑ.

ඒක සලකලා කාටුන් කලාව ගැන හුඟක් දේවල් දන්න, ඒකට ආසා කරන කෙනෙක්ව මම මගේ උපදේශකයා කරගෙන තියෙන්නෙ. (පොරට නං තාම නිල වශයෙන් කිව්වෙත් නෑ) ඒ හින්දා බය නැතිව දිගටම එන්ඩ.

තව එකක්. ඕගොල්ල බ්ලොග් කියවගෙන යද්දි සිත්තරේකට හොඳයි කියලා හිතුනු රසවත් ලියමනක් තිබුනොත් ඒ ගැන මට ඔත්තුවක් දෙන්ඩත් අමතක කරන්න එපා.

අද කාටුන් එක

හාහා පුරා කියලා නමෝවිත්තියෙන් අද කාටුන් එක වෙන් වන්නෙ නවම් මාවතට. පහුගිය දවසක එතන තිබුනා රසබර කවි පංතියක්. මේ තියෙන්නෙ ඒක කියවද්දි මට හිතුන දේ.....!

ලොකු කරලා බලන්ඩ පින්තුරේ උඩ ක්ලික් කරන්ඩලා.

අනිත් දවස් වලට මේ වගේ විස්තර නෑ. කෙලින්ම කාටුන් එක විතරයි.

අදට කතාව ඉවරයි. දැං ඕගොල්ල කතා කරන වේලාව.

.....................................
-මීට විදෙස් සිත්තරා

අපි ගැණු ළමයිට ආදරය කරන්නන් වෙමු | කොල්ලනේ, අපිට බනින කෙල්ලෝ කවරහුද?

2012-01-19T07:00:00.004+05:30

එදිනෙදා කෙරීගෙන යන විදිහ වෙනස් කරලා, යුගයේ අවශ්‍යතාවයක් කියලා සලකලා අද පෝස්ට් එක ආදරේට වෙන් කරනවා. එක එක ප්‍රශ්ණ, එක එක කාලෙට, එක එක කට්ටියට එනවා. ඒවා විසඳන්න එක එක යුග පුරුෂයොත් එනවා.

ආදරේදී එකිනෙකා ගැන වැඩිපුර හොයා බලන්නෙ ගැණු ළමයි ද?, පිරිමි ළමයි ද? ඔන්න මේ කාලෙ තියෙන දැවෙන ප්‍රශ්ණය.

මේ දවස් වල අවංක ආදරේ ගැන, පිරිමි ළමයිගෙ ගති ගුණ ගැන, ගැල්ලමයිගෙ ගති ගුණ ගැන, එක එක තැන් වල එක එක කතා. සමහර ගැල්ලමයි කියන්නෙ පිරිමි ළමයි ආදරය කරන්න පටන් ගත්තු කාලේ හිටියට වඩා කල් යද්දි වෙනස් වෙනවා කියලා. ඒක ඇත්තද?

ඹ්නම මතයක් සමාජයට ගෙනියන්න ක්‍රම කිහිපයක් තියෙනවා. අලුත්ම ක්‍රමය තමා සමීක්ෂණ වාර්තා. සමීක්ෂණ වලින් පුලුවන්ලුනෙ සමාජ මතය දැන ගන්න. හැබැයි ඕනෙම නං අපේ මතය සමාජ මතය කියලා පෙන්නන එකත් ඒ හැටි කජ්ජක් නෙමේ සමීක්ෂණ හරහා.

කොහොමහරි මමත් අද වැඩ අල්ලන්නේ සමීක්ෂණයකින්. මුලින්ම ඒකට භාජනේ කොරන්නෙ පිරිමි ළමයෙක්.

මම - "මල්ලි මොකද්ද ඔයාගෙ නම කිව්වෙ?"

මල්ලි - "මම නම කිව්වෙ නෑනෙ අයියා තාම."

මම - "ආ... ඔව්නෙ....මල්ලිගෙ නම ‍මොකද්ද?"

මල්ලි - "මම අහවලා."

මම - "ආ... ඔව්....අහවල් මල්ලි කියන්ඩ බලන්ඩ ආදරේදී එකිනෙකා ගැන වැඩිපුර හොයා බලන්නෙ ගැණු ළමයි ද?, පිරිමි ළමයි ද?"

අහවල් මල්ලි - "අයියා කොටින්ම කියනවනං අයියා...... ගැණු ළමයි ඇවිල්ලා මල් වගේ තමා. අපි ගල්. හැබැයි මෙහෙමයි, ඒ ගොල්ල උදේට පිපිලා සුවඳ දිලා හවසට පරවෙලා යනවා. ඊට පස්සෙ දුක. අපි එහෙමද? අපි ගල් වාගේ. අයියා ගලේ කෙටු අකුරුක් කවදාවත් මැකෙන්නැ අයියා...... ගල කැඩුවත් අයියා ඒ ගල් කෑලි වල හරි කොටපු අකුර බලාගත්තැකි....නැද්ද, ඉතිං එහෙව් හදවතක් තියෙන අපේ හොයාබැලිලි ගැන තව මොන කතාද අයියා?" (මිනිහා ඒ ටික කියපු හැඟීම් බර විලාශය මට අල්ලගන්ඩ ඒ වෙලාවේ විඩියෝ කැමරාවක් තිබ්බෙ නෑ.)

ඉතිං මං පොඩි අදහසක් ගැල්ලමයි ගැන එතනින් ගත්තා.

සාධාරණ සමීක්ෂණයක් කරනව නං දෙපාර්ශවයෙන්ම අදහස් ගන්ඩ ඕනැ. මේ විපක්ෂයේ අදහස්.

මම - "නංගි මොකද්ද ඔයාගෙ නම කිව්වෙ?"

නංගි - "මම නම කිව්වෙ නෑනෙ අයියා තාම."

මම - "ආ... ඔව්නෙ....නංගිගෙ නම ‍මොකද්ද එතකොට?"

නංගි - "මම අහවලී....."

මම - "ආ... ඔව්....අහවල් නංගි කියන්ඩ බලන්ඩ ආදරේදී එකිනෙකා ගැන වැඩිපුර හොයා බලන්නෙ ගැණු ළමයි ද?, පිරිමි ළමයි ද?"

අහවල් නංගි - "ම්...මෙහෙමයි අයියා.... මම ඒක කෙලින්ම කියනවට වඩා පොඩි උදාහරණෙකින් කියන්නං."

මම - "ඒ කියන්නෙ නංගි වහෙං ඔරෝද?"

අහවල් නංගි - "කැමති නමක් අයියා. දැං බලන්ඩ ගැණු ළමයි හරියට රෑට පායන හඳ වගේ. කොල්ලො ඉර වගේ."

මම - “ඒ කිව්වෙ නංගි මට පැහැදිලි නෑ?“

අහවල් නංගි - "ඔව් අයියා ඕගොල්ලන්ට පැහැදිලි වෙන්ඩ ටිකක් වෙලා යනවා තමා. ඒ හැටි! ඒ හින්දා මම්ම කියන්නං. මෙහෙමයි අයියා, කලුවර රෑකට හඳ පැව්වම කොච්චර ලස්සනද? හඳ එලිය කොච්චර සෞම්‍යද? හඳ ගැන කියන්ඩ ගියොත් අයියා මේ කතාව ඉවර කරන්ඩ වෙන්නැ. "

මම - "ඒක නං ඇත්ත. ඔයා ඔප්පු කරලා කියන්ඩ යන්නෙ ගැණු ළමයිනුත් හඳ වගේ, අගේ කියලා නිම කරන්ඩ බෑ, ඒහෙම බැලුවම ගැල්ලමයි කියන්නෙ පිරිමි ළමයිට, රෑක‍‍ට හඳවගේ කියලනෙ....."

අහවල් නංගි - "අන්න හරි අයියා. පරක්කු වෙලා හරි අයියට තේරුනා. මම කියන්නෙ ගැණු ළමයි හඳ ව‍ගේ කියලා. අයියා කියන්නා වගේ කලුවර රෑකට පායපු. පිරිමි ඉතිං ඉර වගේ... වැඩකට නෑ...."

මම - "මක් කිව්වා නංගි. ඉර වැඩකට නෑ කියන්නෙ කොහොමද?"

අහවල් නංගි - "මේකනෙ අයියා. අපි රෑ කලුවරට එලිය හරි වෙනවා. ඉර ඉතිං එහෙම දෙයක්වත් කරනවැයි... ඉර පායන්නෙ දවල්ට. දවල්ට ඉතිං කොහොමත් එලියයිනෙ......"

මම - "හැබැයි මොනා නැතත් ඒක නං නල්ලම‍ලේ පැහැදිලි කිරීමක් නංගි. ස්තුතියි නංගි."

අහවල් නංගි - "වෙල්කම් අයියා!"

දැක්කනේ සාධාරණ සමීක්ෂණ වල හැටි. ඒ ගොල්ලන්ගෙන් ඇහැව්වොත් එහෙම කියනවා. මේ ගොල්ලන්ගෙන් ඇහැව්වොත් මෙහෙම කියනවා. හැබැයි හැමෝම එහෙම නෑ.

අනික රාමලා සීතලා, රාධලා කිෂ්ණලා, සාලිය මාලලා ආදර ලොකේ වීරයෝ තමා. හැබැයි ඒ ගොල්ලන්ගේ කිල්ලෝට වලත් හුණු තිබ්බයි කියන එක අපිට අමතක වෙලා තියෙන්නෙ. අනික ඕන කැලි දාලා, ඕන්නැති කැලි කැපුවම වීරයා නිකම්ම හැදිලා. ආදර ලෝකයෙ වීරයොත් හැදිලා තියෙන්නෙ එහෙම නෙමේද?

ඒ හින්දා ගැල්ලමයිටයි මේ කියන්නෙ,

"ඒ කාලෙ හිටපු රාමා නං එහෙම නෑ, ඕගොල්ල තමයි එහෙම" කිය කියා අපිට ඇඟිල්ල දික් කරන්ඩ එපා. අපි ඕගොල්ලන්ට හැමදාම ආදරේයි. ඕගොල්ලන්ට ආදරේ කරන්නැතුව අපි කාට ආදරේ කරන්ඩැයි. අනික අපි ගැන එහෙම හිතන්ඩ එපා, පව්!

එහෙනං ඉඳල හිටලා හරි ඕගොල්ලන්ට අපි ගැන වැරදි මෙව්වා එකක් ආවොත් මොකද කරන්නෙ. මං කියන්නම් ඒකට නියම බේත. මේ තියෙන්නෙ ඒක. කිසි කතාවක් නෑ අහන්ඩ මේ සින්දුව. එතකොට ඕගොල්ලන්ට තේරෙයි, ඕගොල්ල නැති උනාම අපිට දැනෙන පාලුව කොහොමද කියලා. අපි තනිපංගලමෙ ඉද්දි කොච්චරවත් හිතන්නෙ ඕගොල්ල ගැන නේද කියලා. බැරි වෙලා හරි ඕගොල්ල අපිට නැති උනොත්....හපොයි හිතන්ඩත් බයයි.

දැං ඔක්කොම අමතක කරලා මේ සින්දුව අහලා බලන්ඩ. හැබැයි අහද්දි, “අනේ මං කොච්චර වැරදියට ද එයා ගැන හිතලා තියෙන්නෙ“ කියලා ඇහැට කඳුලු ආවොත් කාරිය පිහදගන්ඩ ලේන්සුවක් ලං කරගන්න එක නුවණට හුරුයි.

ඔබ නමටයි මා පාරමී පුරණා....

Pipunu Malaka by යූරෝ දෙකේ වීරයා :D

ලස්සනයි නේද? හරියට පිරිමි ළමයිගෙ හිත් වගෙ. ඉතිං ඔයත් මේ සිංදුව ඔයාගෙ අයි පෝඩ් එකේ, ෆෝන් එකේ, නැත්තං කට පාඩමේ හරි තියාගෙන ඉඳලා අවස්ථාව ආවම රස විඳින්න. අහවල් හැඟිම වතුර දැම්මා වගේ නිවිලා යයි. රාමලා, කිෂ්ණලා, සාලියලා වගේ අය අදත් ඉන්නවා නේද කියලා හිතෙන්ඩ ගනියි!

අදට කතාව ඉවරයි. මතකනේ පණිවිඩේ. එහෙනං ආයි දවසක හමුවෙමු.

.......................

- මීට ආදරණීය යුරො දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -

අවවාදයයි

මේ ටික කොල්ලන්ට පමණයි.

මම ඒ ගොල්ලන්ට සමීක්ෂණ වාර්තාව ගැන කියන්න ගියේ නෑ. දැං හොඳවයින් වාර්තාවක් තව ටිකකින් බලාගන්ඩ පුලුවන් වෙයි. ඇරත් "අවවාදයයි - කොල්ලන්ට පමණයි" කිව්ව ගමන් ඒ කොටස වැඩිපුරම කියවන්නෙ කෙල්ලො! හරියට මේ දැං වෙනවා වගේ, නේද කෙල්ලෙනේ...... (ආ............. දැං මොනිටරේට පනාව දැම්මට වැඩක් නෑ. අපි දන්නවා බොලාලා මේ ටිකත් කියෝපු වග!)

ඉතිං සමීක්ෂණයෙ ප්‍රථිපල ආයි අමුතුවෙන් කියන්ඩ ඕනැද?

______________________

ප/ප/ලි-

මේ සිංදුව ගැන විස්තර
ගේය පද - විපුල ධර්මප්‍රිය ජයසේකර.
සංගීතය හා ගායනය - ශාලිත අබේවික්‍රම.

සිංහල බ්ලොග් කරුවෙක්ද? මීලඟ ගොදුර ඔබ විය හැකියි.

2012-01-14T07:00:00.007+05:30

කෙටියෙන් කිව්වොත්, ඉදිරියෙදී වෙන්න යන වැඩක මුල් හෙලිදරව්වයි මේ.

වැඩේ තමයි මගේ හිතමිතුරු බ්ලොග් කරුවෝ දාන පෝස්ට් එකක හිත් ගත්ත තැනක් සැනින් එසැනින් කාටුන් බවට පත් කරලා උණු උණුවේ මේ පිටුවේ පලකරන එක. උණු බවේ අඩු වැඩිය තීරණය වෙන්නෙ, මට වැඩ අඩු වැඩි වෙන හැටියට. වැඩ වැඩි උනොත් සිත්තරේ ප්‍රවෘත්තිමය වටිනාකම අඩුවෙන්ඩ කලින් ඒ සතියෙ සෙනසුරාදා දාන්ඩයි කල්පනාව. නැත්තං එම තැන මෙතන වැටෙනවා.

“ඇයි ඔයා මේක දැම්මෙ මට කියන්නැතුව?“ කියලා කව්රුහරි ඇහැව්වොත් කතා කරලා ගොඩින් බේරගන්ඩ පුලුවන්, මමත් එක්ක වැලිකෙලියෙ ඉදලා බ්ලොග් කරපු කට්ටියගෙන් නම් මම අහ අහ ඉන්නැ. සුටුස් ගාලා දානවා මිසක්කා. අනිත් අයගෙන් නම් අනිවාර්යෙන් අවසර අරං දාන්ඩ තමා හිතාගෙන ඉන්නෙ.

පොඩි අදහසක් ගන්ඩත් එක්කලා මීට කලින් මගේ අතින් කාටුන් වෙච්ච අයගේ පින්තුර ටිකක් ඔන්න තියෙනවා.

මේ ඉන්නෙ මාරයා. එයා ඒ කාලෙ හිටපු ගෙදර ඉඳං, ඩිජිටල් ක්‍රමයට වෙලාපත්කඩයක් බලන හැටියි මේ. මම මේ ගෙදර බඩු මුට්ටු තියෙලා තියෙන හැටි විතරක් නෙමේ මාරයා ඉන්න ඈංගල් එකත් හරියටම ඇඳලලු. ඒක කොහොමද ඇන්දේ කියලා මාරයට තාම රහසක්.

මේ ඉන්නෙ දෙව්ලොවින් පැමිණි ළමයා. පොරට ඒ දවස් වල මුණුපොතේ අයිතිකාර මාක් අයියගේ වෝල් එකේ කුරුටු ගාන්න මාර ආසාවක් ඇවිල්ලා තිබුනා. හැබැයි මිනිහට ඒක කරගන්ඩ බැරි උනා. මේ ඊට පස්සෙ වෙච්ච දේ.

මේ ගැන නං අපි කව්රුත් දන්නවා. ඒ කාලේ අපි කව්රුත් එකතු වෙලා කරන්න ගියෙ මේකනෙ.

මේ මනුස්සය ගැන මම කියන්ඩ ඕන්නැ. තට්ටෙ පැදීලා තියෙන්නෙ ඇයි කියලා හිතාගත්තැකිනෙ.

මේ පොර තරුණ කාලේ හිරේ විලංගුවෙ වැටිච්ච වෙලාව.

මේ තියෙන්නෙ මං ඇඳපු සිත්තර වලින් මෝස්ට්ම කලර්ෆුල් සිත්තරේ. මොකක් ගැනද කින්ද මන්ද ඔක්කොම ඒකේ තියෙනවා.

ඔන්න ඊට පස්සෙ නියම වැඩක් වෙනවා. කොල්ලා මවුස් එකෙන් ඇඳලා ඇඳලා කොල්ලගෙ එක අතක් අවුල් වෙනවා. ඒක අතට අහුවෙන්නැති යාලුවෙක්ට කිව්වම පොර කියපි නං, “තන්තු“ වලද මොනාදෝ වල කේස් එකක්ය වහාම දොස්තර කෙනෙක් හම්බෙන්නය කියලා. කොල්ලත් හෙන බයේ ගියා දොස්තර කෙනෙක් හම්බුවෙන්න.

දොස්තර රබර් මිටියක් අරං අතේ තැං තැං වලට ගගහ ඇහැව්වා හිරි වැටෙනවද කියලා. මිටියෙං තලද්දි කාටද හිරි වැටෙන්නෙ නැතුව තියෙන්නෙ. මං ඔව් කිව්වා. පස්සෙ දොස්තර මහත්තයා කිව්වා, “බයවෙන්ඩ එපා පුතා, ඔයා දකුණු අත පාවිච්චි කරලා වැඩි වෙලයි මේක වෙලා තියෙන්නෙ. පොඩ්ඩක් අතට රෙස්ට් එකක් දෙන්ඩ“ කියලා.

ඔය අස්සෙ තමා කොල්ලට හිටි අඩියේ ග්‍රැෆික් අහවල් එකක් කඩා පාත්වෙන්නෙ.

මේ තියෙන්නෙ ඒකෙන් කරාපුවා. ඒක හින්දා තමා මට මේ අදහස ආවෙත්. ඉතිං එහෙම බලද්දි ග්‍රැෆික් අහවල් එක දෙයියො දුන්නා වගේ.

ඒක දුන්නු දෙයියා වගේ අයියට මගේ ප්‍රණාමය!!!

දෙයියනේ කියලා ඒකෙන් කාටුන් වෙච්ච කෙනා තමා මේ. මෙයාගෙන් නිසි අවසරේ අරගෙන නැති හින්ද මම කව්ද කියලා කියන්න යන්නැ. ඒත් බලන්ඩකො අඳුරගන්ඩ පුලුවන් වෙයි. එකක් කියන්නං. ඔය අතේ එල්ලං ඉන්නෙ කා... එකේ යතුර. බනියට නං පෙනුනෙ ඒක දැති කියතක් වගේලු.

මේක ගැන කියලා වැඩක් නෑනේ. පොර කියන්නෙ කොහොමද? මම අහවල් කෑම හදනවය, හරිම ලේසිය, ඕගොල්ලත් කරලා බලන්ඩය කියලා. ඒ උනාට රියැලිටි තත්තෙ තමා මේ තියෙන්නෙ.

අන්තිම එකනං මං කලේ සමාජ සේවයක් හැටියට. කතන්දරගෙ හෙළිදරව්වෙන් පස්සෙ. නැත්තං අපි පොඩි කාලෙ ඉඳලා බොහොම ආරස්සාවට රැකගත්තු අපේ පරම්පරා කුට්ටමට හෙන ගැහිලා යනවනේ....

දැං තේරෙනවනේ වැඩේ යන හැටි. ඕගොල්ල කැමති නම් කාටුන් කරන්න පුලුවන් රසවත් ලියුම් කියුම් වල ලින්ක් මට එවන්න. මමත් අරින්නැ කියෝනවා.

ඊට කලින් මම මේ පටන්ගත්තු සමාජ සද්කාරයට ඔබත් කැමති නම් පහල කොටුවේ අදහස ලියලා, ඕන්නං හිස් තැනකුත් තියලා පබ්ලිස් බටන් එක ක්ලික් කරලා යන්ඩත් අමතක කරන්ඩ එපා!

ඊ ලඟ දවසෙ හමුවෙමු.

බලාගෙන, මීලඟ ගොදුර ඔබ විය හැකියි!

......................
- මීට හිතවත් විදෙස් සිත්තරා.

චියරින් ගැල්ලමයි (සිත්තර ඇතුලේ) | සපා - මගේ යාලුවෝ - 04

2012-01-09T06:00:00.009+05:30

කාලෙකට කලින් මම යාලුවො ගැන කියන්න අරං මගින් නැවැත්තුවා.

මට දැං යාලුවො දෙකොට්ටාසයක් ඉන්නවා. කට්ටියටක් අතට අහුවෙන අය. අනිත් අය අතට අහුවෙන්නැති ඔන්ලයින් අය. දැන් වෙද්දි නං අතට අහුවෙන්නැති අයගෙන් සමහරක්, කාලයක් තිස්සෙ අතට අහුවෙලා හිටපු අය තරම්ම ෆිට් වෙලා.

කොහොමහරි යාලුවො කියන්නෙ අපිට නැතිවම බැරි අය. ඒ ගොල්ල අපිට උදව්වක් ඕනෙම වෙලාවට අපේ පිහිටට එනවා. අපිත් එහෙම තමා. බලුහොම්බා ජෙට්ලිට උදව්කරන්න ගියෙත්, අපේ ශැවොලියා තනේ අත ගෑවෙත් යාලුවන්ට උදව් කරන්ඩ තියෙන උවමනාව හින්දා.

සමහර යාලුවොන්ට උදව් කරගන්න බැරි උනාම මේල් එවනවා, “අනේ මම තාමත් ඔයාගේ හොඳම යාලුවෙක්, ඒ වේලාවෙ ඔයාට උදව් කරන්න බැරි උනාට“ කියලා. වැඩි හොඳට වරහන් අස්සෙ I am still your friend....:D කියලත් ලියලා. මතකනේ කලින් දවසක සයිබර් යාය හැක්වෙලා වෙච්ච කෝලම.

හැබැයි මම අද කියන්න යන්නෙ කුරුලු හමුදාවේ අපිත් එක්ක එකම කල්දේරම් බත කාපු යාලුවෙක් වෙන සපාට උදව් කරන්න ගිය කතාව. යාලුවෝ ගැන කියනවා කිව්වම මුලින්ම සපා ගැන කියන්න කියලා කිව්වෙ අපේ ගෝල්ඩ් ෆිශ්. ඒ ඒගොල්ලන්ව හදුන්වලා දුන්නු දවසෙ. ඒත් ඔන්න අදයි ඒකට වේලාව ලැබුනෙ.

සපා ගැන කියන්න කලින් බලන්න, මේ මැද අත්දෙක උස්සගෙන ඉන්නෙ පොර තමා.

එක අවුරුද්දක ජාතික මහා ක්‍රිඩා උළෙල තිබුනා බදුල්ලෙ “වින්සන්ට් ඩයස්" ක්‍රීඩාංගණයේ.

ඒ තරගෙට අනුග්‍රහය දීලා තිබුනේ ලංකාවේ කෑම හදන ලොකු සමාගමක්. සමාගම ගානේ දාලා තිබුනා හෙන චියරින් පාටියක්. පාටියේ ඔක්කොම ගැල්ලමයි. කොට සායවලුයි, කොට හැට්ටයි ඇඳගෙන. කොට සායවල් කිව්වට කොටම නෑ. වියතකට වඩා තිබුනා. අපි මැනලා බැලුවා. හැබැයි හිතිං! කොහොමහරි ඒ ගොල්ල අත් දෙකෙන් රිබන් වලින් හදපු ලොකු බෝල අරගෙන. කොච්චරවත් කලේ ක්‍රීඩකයො දිරිමත් කරපු එක. එක එක තාලෙට එක එක නැටුම් කැලී දදා, පස්සෙ කමෝන් කියලා කෑ ගගහ, අර රිබන් බෝල වන වනා ෂා......බලන්ඩ එපැයි ඒවයේ රඟ.

කොහොම උනත් පිට පලාතක තරග තියෙන එකෙන් ක්‍රීඩකයන්ට පොඩි අවාසියකුත් වෙනවා. හේතුව මේකයි. කොළඔ සුගතදාස ස්ටේඩියම් එක තනිකර කාපට්. පිට පලාත් වල ග්‍රවුන්ඩ් වල තියෙන්නෙ තණකොල. අනික සුගතදාසෙ පැවිලියන් උසට තියෙන හින්දා හුළඟ සැරට එන්නෙත් නෑ. ඉතිං පිටපලාත් වල තරග තියෙද්දි, හැම ක්‍රීඩකයම ඒ ක්‍රීඩාංගණෙ පුහුණුවීම් කරලා තරග දවස වෙද්දි ඒ ගොල්ලන්ගෙ සපත්තු වල තියෙන ඇණ වලට තණකොල ගැලවිලා තැනින් තැන පස් මතුවෙලා වලවල් හැරීලා තියෙන්නෙ. අනික පැවිලියන් නැති හින්දා හුලඟ හෝ ගාලා. හැම තරගයක්ම පවත්වද්දි හුලං මාපකයක් ගෙනල්ලා හුළගෙ වේගය බලනවා. හුළගෙ වේගය වැඩි නම්, ඒ කියන්නෙ ඒකෙන් තරග කරුවට වාසියක් වෙනව නම් තරග වාර්තාව උනත් කැන්සල් කරනවා.

සපා කියන්නෙ ඒ කාලේ තුම්පිම්ම පැනීම, නැත්තං ට්‍රිපල් ජම්ප් කියන ඉසව්වෙ ලංකාවේ එක දෙක අතර හිටපු ක්‍රීඩකයෙක්. පොර විදෙස් සංචාර දෙක තුනකුත් ගිහිල්ලා එහෙම හිටියෙ. සුගතදාසෙ ප්‍රැක්ටිස් කරද්දි පොර පැනලා තිබ්බා රෙකෝඩ් එක ආසන්නෙටම වගේ. ඉතිං මිනිහා හෙන බලාපොරොත්තු තියාගෙන ගියේ රෙකෝඩ් එකක් තියලා කුරුලු හමුදාවේ ලොකු මහත්තුරුන්ගෙ අවධානේ දිනාගන්න.

කොහොමහරි එදා පොරගෙ තරගෙ තියෙන වේලාව ආවා. මිනිහා වොම්අප් කරලා එහෙම පිච් එක ලඟට ආවම සංසාරෙ එපා වෙලා. තුම් පිම්ම පනින අර ලෑල්ල ගාවට යනකල් තණකොල බේතකටවත් නැති වෙලා. තැන් තැන් වල ඌරො නටලා වගේ පොඩි පොඩි ගැට ඇවිල්ලා. ඇණ සපත්තු හින්දා පොඩි අඩි පාරකුත් හැදිලා.

දැං පොරට තනි අවුල. කරකියා ගන්න දෙයක් නෑ. මොකද පනින ලෑල්ල ගාවට දුවගෙන යද්දි කකුල හරියට එන්නෙ නෑ. ඇයි වලවල් බේර බේරනෙ යන්න වෙලා තියෙන්නෙ. ඒ හින්දා පළවෙනි ජම්ප් එක ෆවුල් උනා. දැං දෙකට ලැස්තිය. සාමාන්‍යයෙන් දුර පනින කොටස තියෙන්නෙ ග්‍රවුන්ඩ් එකක කෙරොලෙ. ඉතිං අපි ග්‍රවුන්ඩ් එකයි පැවිලියන් එකයි වෙන්වෙන වැටගාවට ආවා පොරව දිරිමත් කරන්න.

අපි "සා...පා....,සා.....පා....." කිය කිය තාලෙට අප්පුඩි ගගහ කෑ ගැහුවා මෙහා පැත්තෙ පඩිපේලි උඩට වෙලා. මොන! දෙවෙනි ජම්ප් එකත් ලොස් උනා. දැං රෙකෝඩ් එක නෙමේ, ෆස්ට් සෙකඩුත් නෙමේ අඩුම ගානේ අන්තිම අට දෙනා අතරට එන එකත් හෙන අමාරුයි. ඒ මදිවට හුලං මැසිම කැරකෙනවා ජිල් කොම්පැනිය වගේ. සපා බිංදුවටම වැටිලා. ඊලඟ ජම්ප් එක ෆවුල් කියන්නෙ අවුරුද්දක පුහුණුවීම් වතුරෙ. ඔක්කොම අකුලගෙන ගෙදර යන්ඩයි තියෙන්නෙ. අනික පැරදිලා කොහොම කොළඔ යන්ඩද? වස ලැජ්ජාවනේ. පැරදුනත් කමන්නැ හේතු අහද්දිනෙ එපා වෙන්නෙ. මීට් එකක් ඉවර වෙලා ගිය ගමන් අනිත් සෙක්ෂන් වල උන් අහන්නෙ මොකෝ උනේ කියලා. පැරදුනා කියද්දිම උන් යනවා යන්ඩ. ඒවට හේතු අහන්ඩ එකෙක්වත් නෑ.

ඉතිං අපි කට්ටිය එකතු වෙලා මේකට දෙයක් කල්පනා කලා. විශේෂයෙන්ම මමයි අපේ දෙයියයි. මොනා උනත් මූ අපේ එකා. එකාව වැටෙන්ඩ දෙන්ඩ බෑ. මතකනේ දෙයිය‍ ඔය වගේ වැඩ වලට දෙයියා. මගේ වැඩේ ගොඩ දා ගන්නත් පොරනේ උදව් කලේ. ඉතිං අපි මොකක් හරි ක්‍රමයක් මේකට හොයද්දි, අපි දැක්කා අර කෑම කොම්පැනියේ ගැල්ලමයි ටික. මම දෙයියා දිහා බැලුවා. අපි දෙන්නටම දැනුනා ඊලඟට මොකද්ද කරන්ඩ ඕනෙ කියලා. මායි දෙයියයි දිව්වා ඒ පැත්තට, හරියට අයිස්කිරිං වෑන් එක අල්ලන්ඩ දුවන ගැටයො දෙන්නෙක් වගේ. ගිහිං ඒ ගොල්ලන්ගේ නායිකාව කියලා හිතන්ඩ පුලුවන් එක්කෙනෙක්ට අපි ටිකක් මෙහාට කතා කලා. ඒත් එයා ආවේ තව එක්කෙනෙකුත් අතින් අල්ලගෙන.

"මේ...එස්කියුස්මී නංගී ඕගොල්ලන්ගෙන් පොඩි මෙව්වා එකක් බලාපොරොත්තුවෙන් අපි ආවේ"

"මොකද්ද අයියා..... පුලුවන් දෙයක් නං අපි කරලා දෙන්නම්....." ඒ ගොල්ලත් හෙන කටකාරයි.

"අපේ යාලුවෙක් අන්න අතන ට්‍රිපල් ජම්ප් එක කරනවා.......ඌට .... සොරි....එයාට පොඩි චියර් එකක් දෙන්න පුලුවන් වෙයිද?"

"ම්.......මේකයි අයියා....අපිට මේ වෙලේ මේ හරියෙනෙ අපේ බොස් ඉන්ඩයි කිව්වේ....." ඒ ගොල්ල ඇත්ත තත්වේ පැහැදිලි කලා.

"අනේ බොස් මොනවත් කියන්නැ...අනික නංගි අපි අහවල්ලු...... ඕගොල්ලන්ට තේරෙනවනේ...."

අහවල්ලු කිව්වම ඒ ගොල්ල වැඩේට කැමති උනා. අපි අහවල්ලු හින්දා ඒ ගොල්ල ලොකු විස්වාසෙකින් අපිත් එක්කලා ආවේ. ඇරත් අපේ මූණුත් හෙන නිවිච්ච පාටයිනෙ. එතෙන්ට යන ටිකට මම ඒ ගොල්ලන්ට කිව්වා, "අපේ යාලුවා සපාය, පොර හරියට අසරණ වෙලාය, බලන්ඩ මේ ග්‍රවුන්ඩ් වල හැටිය, ඊලග ජම්ප් එකට පොර ලෑස්ති වෙන්න යද්දිම වගේ ඕගොල්ලන්ගෙ චියර් එක පටන් ගන්නය“ කියලා.

කොහොමහරි අපි ගැල්ලමයි කට්ටියත් එක්ක එතෙන්ට ගියේ පැරදීගෙන එන හමුදාවක උදව්වට ලස්කිරිඤ්ඤා බටයො හොයාගෙන ආපු සූර ජෙනරාල්ලා දෙන්නෙක් වගේ. දැං අපිට තියෙන්නෙ චියර් එක පටන් ගන්ඩ ඕන වෙලාවට අතින් පොඩි මෙව්වා එකක් පෙන්න එකයි අර ගැල්ලමයිට. මම ඒකට ලැස්ති පිටමයි හිටියෙ.

ඔන්න සපාට කලින් කෙනා ජම්ප් එක දැම්මා. දැං තියෙන්නෙ සපාගෙ වාරේ.

මම අර ගොල්ල දිහා බලලා සංඥාව නිකුත් කරන්න ගියා විතරයි, දෙයියා මට කලින් පැනලා ඒක කලා. ඒ එක්කම අර ගැල්ලමයි "සා......පා.......සා.....පා..."කියලා කෑගහන්ඩ ගත්තා. ඒ විතරක් නෙමේ. අතරින් පතර "කමෝන් සපා අයියා...." කියලා එකියක් කෑ ගහනවා. ඒ අතරතුර ඒගොල්ල නැටුමකුත් පටන් ගත්තා.

ඒක ජාති නැටුම!

මුලින්ම ගැල්ලමයි කකුල් ලඟටයි, ඈතටයි තිය තිය උඩ පනින්න ගත්තා. පස්සේ ඒ තාලෙටම අත් දෙක කෙලිනුයි, උඩටයි ඉස්සුවා. ඊටත් පස්සෙ අත්දෙක ඉස්සරහට අරං අර රිබන් බෝල දෙක එක ලඟට වෙන්ඩ අල්ලලා හයියෙන් හෙලෙව්වා. ඒ එක්කම ටිකක් ඉස්සරට නැමිලා වේගෙන් අඩි තිය තිය රිවස් එකට ගියා. පස්සෙ හරිම සැහැල්ලුවෙන් ආයෙත් දෙපැත්තට වැනි වැනී අර රිබන් බෝල හොලෝගෙන ඉස්සරහට ආවා. ඒ අතරතුර තමා ඒ ගොල්ල අපේ යාලුවගේ නම කියලා කෑ ගැහුවේ. මේ වගේ කට්ටියකගෙන් නම කියලා චියර් කරවගන්ඩ චාන්ස් ලැබෙන්නෙ එහෙමත් කෙනෙකුට. දැං සපා පනියි පැනිල්ලක් වාර්තා කුඩු පට්ටං වෙලා යන්ඩ. මොකද මොහොතකට හිතේ ඇතිවෙන මානසික මෙව්වා එකට පුලුවනි ඔය බාධක ඔක්කොම පරද්දලා දිනුම් කණුව කොහෙද කියලා හොයාගන්න.

ඉතිං මේක බලාගෙන ඉද්දි මට හෙන ගතියක් ආවා. මම දෙයියා දිහා බැලුවා. මිනිහා ඉන්නෙ හරියට නැටුම් කණ්ඩායමේ අයිතිකාරයා එයා වගේ. ඒ වෙලාවේ මට හිතුනා මේගොල්ලං කැන්දගෙන එන වැඩේ මම තනියම කලානං ඉවරයි නේද කියලා.

මේක කොච්චර හොඳට නැගලා ගියාද කියනවනං වට පිටේ හිටපු කට්ටියත් හිමීට හිමීට අපි ඉන්න පැත්තට ඇදිලා මේ ගොල්ලගේ නැටුම රස වින්දා. මේ වෙද්දි අපේ අනිත් උන් ටිකත් ටික ටික ලං උනා. ඒ පාටියකදී හොඳ නැටුමක් නටන්න ඒගොල්ලන්ගෙන් අලුත් අඩියක් දෙකක් ඉගෙන ගන්න පුලුවන් වෙයි කියලා හිතලා වෙන්ඩැති. ඒ හින්දා උන් කලේ ගැල්ලමයිගේ කකුල් වැඩකරන විදිහ බලාගෙන හිටපු එකයි ඇස් පිල්ලං ගැහිල්ල පැත්තක තියලා. ගෑල්ලමයිනුත් නමන්ඩ පුලුවන් හැම තැනම නවලා, දිග අරින්ඩ පුලුවන් හැමතැනම දිගඇරලා අන්තිම කැපවීමේන් නටලා අපිට සහයෝගෙ දුන්නා. කොහොමහරි චියරින් ළමයි හින්දා මේ වටපිටේ පරිසරයයි, ඉන්න අයයි, ඔක්කොම සතුටු සාගරේ කිමිදිලා.

මමත් ඕකේ ටික වෙලාවක් පීන පීන හිටියා. ඔන්න මට එකපාරටම මතක් උනා අපේ සපා දැං පනින්න නේද යන්නෙ කියලා. මිනිහත් හොඳ කික් එකේ ඇති. දැං මිනිහා හොඳ ජම්ප් එකක් ඇල්ලුවාම ඔක්කොම හරි. එයාගේ හොඳම යාලුවො හැටියට ඔන්න අපේ යුතුකම් අපි ඉටුකලා.

ඉතිං මම සපා දිහා බැලුවා. වැඩේ කියන්නෙ මෙච්චර හරියක් කරලා තියෙද්දිත් අපේ සපාගේ මූණ ගන්ඩ දෙයක් නැති වෙලා. මම දෙයියටත් සිග්නල් එකක් දීගෙන වැට අයිනට ගියා මිනිහාට කතා කරන්න.

“සපා..... බලපං අපි ගෙනාපු සෙට් එක. මේ නංගිලා උඔට ෆුල් චියර් එක දෙයි.....කොල්ලොත් ෆෝම් එකේ ඉන්නෙ.....උඔ හොද ජම්ප් එකක් අල්ලහං සපා කොහොමද දන්නවද......“ කියලා මම හොද ගැම්මෙන් සපාගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මා.

ඒක අහලා මිනිහා අපිට මොනවද දන්නවද කිව්වෙ,

“ජම්ප් එකක්.....මම පැනලත් ඉවරයි යකො....තොපිට දැන්ද මාව මතක් උනේ....“ කියලා.

....................

- මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා

අපාය ගැන කියා දුන් සද්ධාතිස්ස හිමිගේ සෑබෑ ප්‍රතිරූපය හෙළි වේ. | ඡායාරූප ඇතුලේ...

2012-01-02T06:00:00.004+05:30

අවුරුද්දක් ගෙවිලා අලුත් එකක් පටන් ගන්න යද්දි, හුඟක් අය හුඟක් දේවල් කියනවා. ටීවී වලත්, රේඩියෝ වලත්, මුනුපොතෙත්, බ්ලොග් වලත්, එස්එම්එස් වලිනුත්. ඒ හින්දා මමත් කියන්න යන්නෙ. හැබැයි ටිකක් කොටයි. දන්නවනේ......!

මතකද මේ සිතුවම. එදා ලියමන කියෝලා සිත්තර තරගෙට පැතුම් හර්ෂණ ඇඳලා එව්වෙ. එයා මේක ඇඳලා තියෙන්නෙ හරියට බලාගෙන හිටියා වගේ. මේ සිතුවමෙන් පැතුම් හර්ෂණ පෙන්නලා තියෙන්නෙ මමයි සද්ධාතිස්ස පොඩි හාමුදුරුවොයි, කටු ඉඹුල ගැන බර කතාවකට වැටිලා ඉන්න වෙලාව වෙන්ඩ ඕනැ.

ඉතිං, මේ සිද්දිය උනාට පස්සෙ, ඊයේ උදා උනා වගේ අලුත් අවුරුදු ගොඩාක් ගෙවිලා ගිහිල්ලා තිබුනා. එහෙම ගෙවිලා මේ වෙද්දි සද්ධාතිස්ස පොඩි හාමුදුරුවො, සද්ධාතිස්ස ලොකු හාමුදුරුවො වෙලා. මේ තියෙන්නෙ එදා සද්ධාතිස්ස පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙයි, කෙහෙල්කොටුවේ චූටි මහත්තයගෙයි අද තත්වේ.

අවුරුදු ගානකට පස්සෙ, හරියටම කියනවනම් චුටි මහත්තයා ගමෙන් ආවට පස්සෙ සද්ධාතිස්ස හාමුදුරුවන්ව මේ හමුවුනේ දෙවෙනි වතාවට. මුල් වතාවේ කතන්දර ආච්චිගෙ අවමඟුල දා. එදා හරියකට කතා කරන්න ලැබුනෙත් නෑ.

චුටිම කාලේ ගමෙන් වෙන් වෙලා ගිය, පාවිච්චි කරපු දහම් පාසල් පොත් දුන්නා කියලා කේන්තියට ආවාස ගේ ළඟට ගිහිල්ලා කෝලහාල කරපු පොඩි කොලු රෑනෙන් එක්කෙනෙක්, ආයෙත් සද්ධාතිස්ස හාමුදුරුවො බලන්ඩ ගමට ඇවිල්ලා.

යටගිය අතීතයෙ චිත්‍රපටියක් වගේ ඇඳිලා තිබුනු තැන්, තැනින් තැන මතු කරලා, මම සද්ධාතිස්ස අපේ පොඩි හාමුදුරුවන්ට අතීතය මතක් කරද්දි, උන්නාන්සෙ මන්ද ස්මිතයක් මුහුණෙ රඳවගෙන ඈත බලාගෙන හිටියා වචනයක් වත් කතා නොකර. සමහර වෙලාවට “නේද අපේ හාමුදුරුවනේ?“, හරි “මතකද අපේ හාමුදුරුවනේ...?“ හරි කියලා අහද්දි විතරක් “එහෙනං, එහෙනං!“ කියලා අපි දිහා බැලුවා.

වර්තමානයේ අපි ගෙවමින් ඉන්න කාර්යබහුල ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන් අමතක කරලා ඒ ගත කරපු පැයකට අඩු කාලය මට ඉතිරිකලේ මකන්න බැරි මතකයක්.

සද්ධාතිස්ස හාමුදුරුවන්ගෙ ආගිය තොරතුරුත් දැනගෙන, අපේ වර්තමාන තොරතුරුත් කතා කරන ගමන් කල්පනාවකට වැටෙමින් නිසොල්මනෙත්, ආයෙත් නොනවත්වා කතා කරමිනුත් මම ගත කල ඒ මොහොත හරිම වෙනස් එකක්.

ඒ හැගීම් ඔබට විස්තර කරමින් සහ ඒ කාලයත් අද දවසත් ගැන ඔබට කියමින් මමත් උන්නාන්සෙ වගේම සතුටක් ලබනවා මේ බ්ලොග් එක නිසා.

මගේ අතීත සැමරුම් දැනගන්න පැමිණෙන ඔබ සියලු දෙනා නිසා වසර දෙකකට ආසන්න කාලයක් මටත් වෙනස් විදිහෙ අද්දැකීමක් ලැබුනා.

ඒ නිසා, මගේ මුල් ලිපියේ ඉඳලා අද දක්වා සිටින ඔබටත්, අතර මඟදී සයිබර් යායට ගොඩවූ සියලු දෙනාටම ස්තුති කරන්නත්, සුබ පතන්නත් මේක හොඳ වෙලාවක්.

ඉතිං, එදා හමුවීමේ දී සද්ධාතිස්ස අපේ පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙන් දුටු මන්ද ස්මිතය, මගේ සියලු සයිබර් හිතමිතුරන්ටත් හිමිවේවා කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා. එහෙම වෙන්න නම් සියල්ල මැදහත් සිතින් ඉවසන්න අපිට සිදු වේවී. සමහර විට ඒකට පුරුදු වෙන්ඩත් වේවි.

ඇතිවීම හා නැතීවීම කියන විශ්වයෙ සරළ නීතිය අතරතුර, පැවතීම නම් නිමේෂය අපි අවුරුදු කියලා වෙන්කරගෙන. දැං අලුත් කඩයිමක් 2012 කියලා. ඉතිං 2012 අවසානය ‍‍තෙක් පැමිණෙන සියලු අද්දැකීම්, මැදහත් සිතින් ගෙවා දැමීමට ශක්තිය මගේ සියලු සයිබර් මිතුරන්ට ලැබේවා !!!

....................

-මීට යුරො දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -

ඉදිරි දවසක දී සයිබර් යායෙන් "ආවාස ගේ අසල කෝලාහලය"ත් සිතුවම් එක්කලාම දැකගන්ට පුලුවන් වෙයි.

නත්තල් දන්සැල සහ ප/ලි කොටසේ වැදගත්කම.

2011-12-27T15:06:00.007+05:30

නත්තලට එනවයි කියන "නත්තල් සීයා" හැමෝගෙම ගෙවල් වලට එන්නැ කියලා අපි දන්නවා. ඒකට නත්තල් සීයට සාධාරණ හේතුත් ඇති. එයාගේ හිම යානාව අපේ සමහර පාරවල් වලට ගැලපෙන්නැති එක එකක්. මොකද හිමේ ලිස්සලා යන්ඩ හදපු යානේ කොහොමද මේ ගං තුලානවල් වල තියෙන කොන්ක්‍රීට් පාරවල් වලයි, ගුරු පාරවල් වලයි යන්නෙ.

ඒකෙන් වැඩිපුර පාඩුවෙන්නෙ සල්ලි බාගේ වැඩිපුර නැති කට්ටියට. තියෙන අයනම් නත්තල් සීයා මොකවත් දෙන්න ආවේ නැතත්, තමන්ගේ මුදලින් දරුවනුත් එක්ක නත්තල සමරයි. ඒ හින්දා අපි හිතුවා ඒ අඩුව යන්තමින් හරි පිරිමහන්න නත්තල් දන්සැලක් දෙන්න.

හැබැයි අර කතාවල තියෙන විදිහට රෑපානෙ ගෙවල් ගානේ ගිහිං දුම් කව්ලුවෙන් තෑගි දෙනවට වඩා මේක වෙනස් තමා. ඒත් "දන්සැල්" කියන්නෙ අපි දන්න දේනේ.

අනික දානයක් දෙන්න, නත්තල්ද, අවුරුද්දද, වෙසක් ද කියලා බල බලා ඉන්න පුලුවන් කාලයක් යැයි මේක. මොකද ජීවිතේ කියන්නෙ තණ අඟ තියෙන පිණි බින්දුවක් වගේලු. කොයි වෙලේ වාෂ්ප වෙලා යයිද දන්නැනේ.

කොහොම හරි මේ "නත්තල් දන්සැල" දුන්නෙ අපේ යාලුවො ටිකක් එකතු වෙලා.

අපි දුන්නා,

1. සම්බා හාල්
2. සුදු කැකුලු
3. සීනී
4. පරිප්පු
5. තේ කොල
6. සෝයා මීට්
7. කිරි පිටි
8. සබන්
9. සමපෝෂ
10. මිරිස් කුඩු
11. පොඩි අය ඉන්නවනම් පොත් දෙක තුනක්, තියෙන බඩු මල්ලක්.

ආපු අයට ඒවා ඉල්ලගෙන ආවා කියලා නොදැනෙන්න උදේම කිරිබත් කෑල්ලක් දුන්නා ලුණු මිරිස් එක්කලා.

විශේෂ ම දේ තමා මේකට අපේ ගමේ යාලුවො දෙතුන් දෙනා ඇරුණම බ්ලොග් ලියන යාලුවො දෙන්නෙකුත් එකතු වෙච්ච එක. හැබැයි ඒ ගොල්ල කිව්වා "අපේ නම් ගම් එහෙම උඹගේ බ්ලොග් එකේ දාලා තිබුනොත් බලාගන්නං" කියලා. ඒක හින්දා ඒගොල්ලන්ගෙ නම්ගම් මේකෙ දාන්නැ.

මේ තියෙන්නෙ ඒ වැඩේ ගිය හැටි.

"කිරිබත් කෑල්ලක් කාලම ඉමු"

පටන් ගන්න කලින් ඒ ගොල්න්ටත් දානයේ අනුසස් පැහැදිලි කරලා දුන්නා.

පස්සෙ දානේ පටන් ගත්තා.

"ඇතුලේ මොනවා තියෙනවද දන්නැ... කෝ බලමු..!"

දුන්නු අයයි ගත්තු අයයි දෙගොල්ලම.

මේ ලියමන කියවද්දි ඕගොල්ලන්ටත් හිතුනානම් "අනේ මෙහෙම දෙයක් අපිටත් කරන්න තිබුනානම් කියලා හරි, අනේ මටත් මේකට සම්බන්ධ වෙන්න තිබුනානම්...." කියලා හරි, කණගාටුවෙන්න එපා. මේ පින්තුර බලලා ඕගොල්ලත් පහන් සංවේගය උපදවා ගන්න.

ඉතින් මේ පින්කමට සහභාගී වූ මිතුරන් සැම දෙනාටම ව‍ගේම මේ පින්තුර දැකබලාගෙන පහන් සංවේගය උපදවාගත් ඔබ සියලු දෙනාටත් මේ පින් අනුමෝදන් වේවා.

මේ පින් බලෙන් පතනා බොධියකින් නිවනම වේවා....!

.....................

-මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -

නත්තල් දන්සැල දීලා ඉවර වෙලා අපි ගියා, කෙහෙල් කොටුවේ චුටි මහත්තයා ඒ කා‍ලේ ජීවත් උන ගම බලන්න.

ඒ ගමනෙදි පරණ තැපැල් කන්තෝරුව, වැව වගේ චුටි මහත්තයගේ සදානුස්මරණීය තැන් කීහිපයක පොටෝ ගන්නත්, ඒ ගම්මාන වල ඉන්න චුටි මහත්තයගේ කතා වලට පණ පෙව්ව හෑබෑ චරිත හමුවෙලා වචනයක් දෙකක් කතා එයා අමතක කලේ නෑ. සමහර තැන් වලට චුටි මහත්තයා ගියේ අවුරුදු විස්සකට විතර පස්සෙ. සමහර දේවල් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙලා තිබුනත්, සමහර දේවල් ඒ අවුරුදු ගානටම පොඩ්ඩක්වත් වෙනස් වෙලා නෑ.

චුටි මහත්තයගේ කතා කියොපු ගොඩ දෙනෙක් ඒවා දැකගන්නත් ආසාවෙන් ඇතිනෙ. අනික ගිය පාර ලියපු ලියමනේ බීටලුත් අහලා තිබුනා ඒ ගැන.

ඉතිං ලබන පාර ලියමනෙන් ඒ දේවල් දැන ගන්නත් එක්ක මේ පැත්තෙ ගොඩවෙන්න කියන ගමන් අදට මම නවතිනවා.

චුටි මහත්තයා හේන් ගොවියෙක් වෙයිද? | සිත්තර ඇතුලේ......!

2011-12-22T07:00:00.001+05:30

"අම්මෙ මට ගෙදර ගිය හැටියෙ කළගෙඩියක් අරන් දෙනවද?"

"කළගෙඩියක්....." ඒක ඇහිච්ච තාත්තා ඇහැව්වා.

"ඕ......මමත් ලොකු උනාම හේනක් කරන්ඩයි හිතාගෙන ඉන්නෙ....!"

"හේනක් කරන්ඩ....ඒ මොකෝ....එතකොට හමුදාවට යන්නැද්ද.....?" තාත්තා මං දිහාට කඩපු කජු පුහුලමකින් ගහන ගමන් අම්මගෙන් ඇහැව්වා. එයා හිටියෙ අපිට ටිකකට එහායින් කජු ගහ පල්ලෙ "යසිකා" කැමරාවත් කරේ එල්ලගෙන.

"ඔය ලොකු අක්කලා වතුර දානවා බලං ඉඳලා වෙන්ඩැති....මෙයාටත් වතුර කිව්වොතිං ඉතිං......"

"චුටි මහත්තයට පුලුවනෑ.....උදේ ඉදං දවල් වෙනකං අර විදිහට වතුර අදින්ඩ...." තාත්තා පොටෝ එකක් අල්ලන්ඩ දෙයක් හොයන ගමන් කියලා දැම්මා.

"අන්න බලන්ඩකො අම්මේ තාත්තා මං ගැන හිතාගෙන ඉන්න හැටි.....!" මම අත් දෙක ඉනට තියාගෙන තරහ ගිහිං වගේ මූණ හදා ගත්තා.

"ආ......හරි හරි පුලුවන්නං කමන්නැ...."

"ආං....ඒකනෙ. බලන්ඩකො ඒ ගොල්ලං කොච්චරවත් වතුරෙමනෙ. ඕං මටනං බෑ ලොකු වෙලා තාත්තා වගේ කන්තෝරුවට වෙලා රස්සාවක් කරන්ඩ......" මම තාත්තා මට ගහපු කජු පුහුලම අරං තැඹිලි ගහට ඉලක්කෙ ඇල්ලුවා.

"හා...හා....බලමුකො එහෙනං..."

ඇත්තටම දෙක වසරට හරි, තුනට හරි එනකල්ම ලොකු වෙලා කව්රු වෙනවද කියලා හරි අදහසක් මට තිබුනේ නෑ. මුලින්ම මම හිතාගෙන හිටියේ එඩ්වඩ් ජයකොඩි මාම වගේ කොන්ඩේ ගොඩාක් වවාගෙන සින්දු කියන්න. පස්සෙ පස්සර නැන්දලාගෙ ගෙදර යන්න කෝච්චියෙන් බදුලු යද්දි, තාත්තා එන්ජින් මාස්ටර්ව පෙන්නුවට පස්සෙ මං හිතාගත්තා ඒ රස්සාව තමා මට හරියන්නෙ කියලා. අර සුදු පාට කොස් ඇට මීයෙක් තැගි දුන්න අපේ බාප්පා වගේ නැවක රස්සාවක් හොයාගන්ඩත් හිතෙ තිබුනා කාලයක්. ඒත් ඒ ඔක්කොටම වඩා හොඳයි හමුදාවට යන එක කියලා තේරුනේ එක දවසක් අපිව බස් එකෙන් බස්සලා ඒ ගොල්ල බෑග් සෝදිසි කරන්ඩ ගත්තමයි. ඉතිං මමත් ලොකුවෙලා හමුදාවට යන්න හිතාගත්තා. හමුදාවේ ලොකු මහත්තයට කියලා කොහොමහරි බෑග් චෙක් කරන අංසෙට ගියොත් වැඩේ හරි. එතකොට මට හිතෙන හිතෙන අයගේ බෑග් වල මොනාද තියෙන්නෙ බලන්න පුලුවන් වෙයි. බාග වෙලාවට පාට පාට පෑන්, තුල් මාරු කරන පැන්සල්, මැකුවාම සුවද හමන මක්ක කෑලී, එක එක ස්ටීකර් ජාති උනත් ඒවයේ තියෙන්ඩ පුලුවනි.

ඒත් මේ නිවාඩුවට අපි ලොකු නැන්දලාගෙ දිහා ගියානෙ. එහෙදි තමා මට හිතුනේ මම කවදම හරි හේන් ගොවියෙක් වෙනවා කියලා. හේන් ගොවියෙක් වෙන එක අනිත් හැම රස්සාවකටම වැඩිය නියම රස්සාවක්. කවදහරි ලොකුවෙලා හේනක් කරන්න තියෙනවා නං එයා හරි ලක් කාරයෙක් තමා.

හේනෙ වවලා තියෙන දේවල් දැක්කාම මට එක පාර කැරකිල්ලට ආවා. එච්චර එලවලු පළතුරු ගොඩාරියක් මම කවදාවත් එක තැනකදි දැකලා තිබුනේ නෑ.

වැටෙන් ඇතුල් වෙන තැනම තියෙන්නෙ මාලු මිරිස් යායක්. මාලුමිරිස් කරල් යායට දිලිසි දිලිසි තියෙනවා. ඊට පස්සෙ වම්බටු. තක්කාලියි, ළුණු ගසුයි තිබ්බෙ මැදට වෙන්ඩ. කෙරෝලෙම බඩ ඉරිඟු යාය. අනිත් පැත්තෙ මිදි. මිදි පොකුරු හිටියෙ ඒවාට එල්ලිලා ඉන්ඩ හදලා තිබුනු මැස්සවල් යටින් රිංගලා හුලඟට හරි බරට පැද්දි පැද්දියි. පේන තෙක් මානෙක තිබුනේ මේ වගේ බෝග වර්ග. ඈත වැට මායිමේ කෙහෙල් යායක්. කෙහෙල් ගස් ගැනනං ඉතිං දන්නවනේ........ ඒ ඇරුණම ගොවිතැන් කරලා නැති හරියවල් වල තිබුනා ලොකු කජු ගස්. ඒ ගස් යට කජු අහුලලා ගස් යටම පුච්චලා කෑවයි කියන්ඩ පුලුවන් සලකුණු හැම තැනම තිබුනා. කජු ගස් වල මායිමෙන් මාමලාගෙ ඉඩම ඉවර වෙද්දිම අනිත් අයගේ හේන් පටන් ගන්නවා.

"අපි දැං මේවට වතුර දාන්නයි යන්නෙ....." ලොකු මාමා මගේ කල්පනාව බින්දා.

"මොනවා මේ ඔක්කොටම......."

"නැතුව....." බට්ටි අක්කා කට දැම්මා.

"මගේ අම්මො...." පැලේකට දෙකකට වතුර දාලා තිබුනට මේ පේන තෙක් මානේ තියෙන හැම ගහකටමට වතුර දානවා කියන එක මම කො‍හොම විස්වාස කරන්නද?

ඉස්සරින්දා නැන්දලාගෙ ගෙදරට ආවට, හවස් උන නිසා අපි හේනට ආවේ පහුවෙනිදා උදේ.

අපි එද්දි උමබලකඩ දාලා හදපු ලුණුමිරිස් එක්ක කන්න රොටියි, තේ වතුරයි අරං ඇවිල්ලා තිබුනෙ.

මට හේන් ගොවියෙක් වෙන අදහස මුලින්ම ආවේ ඒගොල්ල පැල වලට වතුර දාන්ඩ පටන් ගත්තම. මාමලා, නැන්දලා උදේම නැගිටලා කෑම හදාගෙන ඒවත් අරගෙන ඒ ගොල්ලන්ගෙ ළමයි එක්ක හේනට එනවා. ඇවිල්ලා හේනේ පැලේ තියෙන කළගෙඩි අරගෙන පල්ලෙහා "පතහ"ට යනවා. ගිහිං කලගෙඩි වලින් වතුර ගෙනල්ලා පැල වලට දානවා. එක කළගෙඩියක වතුර ඇතිවෙන්නෙ පැල දෙක තුනකට විතරයි. ඉතිං ඒගොල්ලං උදේම වැඩ පටං අරං දවල් වෙනකම්ම වතුර දානවා. ළමයිවත්, මාමාලවත් මහන්සියි කියලා අපි වගේ තැන තැන ඉදගෙන ටැක්ගැහෙන්නැ. හරියට එක මැසිමක දැති රෝද වගේ එක දිගට, එකම වෙලාවට ඒගොල්ල රවුමට රවුමට පතහෙ ඉදලා එනවා, දානවා, යනවා.උදේ සීතල පින්න, ඒ එක්කම පින්නයි, මීදුමයි අරගෙන යන්න එන සීතල හුලඟ, පස්සෙ වැටෙන අව්රැල්ල තියා මද්දහන වෙද්දි ඉන්න හිටින්න බැරි ගානට වැටෙන ගින්දර රස්සෙ අව්ව වත්, ඒ හින්දා අඩිය තියන්න බැරි තරම් රස්නෙ වෙන වැලි පොලොවට වත් බෑ ඒගොල්ලන්ගේ මේ රාජකාරියට බාදා කරන්න. ඒ වටපිටාව කොච්චර වෙනස් උනත් ඒ ගොල්ල දිගමට ඒ වැඩේ කරගෙන ගියා.

වතුර පැලවලට දාලා ආපහු පතහට යන ගමනෙදි මමත් එක්ක හිනාවෙලා අතේ ඉතුරු වෙලා තියෙන වතුර ටික මගේ ඇගට ඉහලා යන්නත් ඒ ගොල්ල අමතක කරේ නෑ. ඒ වැඩේටනං මම හරි කැමතියි. ඒත් ඒ වෙලාවට මම අම්මගේන් හොඳ නම ගන්ඩ,

"සික්....අන්න බලන්ඩකො ඉතිං...කරපු වැඩේ..." කියලා ටීෂර්ට් එකේ යට කෙරෝලවල් දෙක ඉස්සරහට ඇඳගෙන අම්මා දිහා බැලුවට අම්මා නෙමේ මාව පයිසෙකටවත් මායිම් කලේ.

ඒ පැත්තෙ තැනිතලා බිම හින්දා හුලං සැරට හමනවා. ඉතිං කළගෙඩියෙන් වතුර පැළ වලට වැටෙද්දි ඒවා හුලං පාරට අහුවෙලා ඇඟවල් වලත් විසිරෙනවා. බලා ඉන්ඩ ලස්සනයි. අනික විඩෙං විඩේ කාටද පතහට බහින්ට වාසනාවක් ලැබෙන්නෙ.

මේ හැමදේම කරන්ඩනං, වැදගත්ම දේ, සැරින් සැරේ ගිහිං පතහට බැහැලා කළගෙඩි පුරවන්ඩ වගේ හරි සෝක් රස්සසාවක් කරන්ඩ නං, කරන්ඩ තියෙන එකම දේ ඉතිං මේ පැත්තෙන් ඉඩම් කෑල්ලක් අරං හේනක් කරන එක තමා.

මේ සේරම ගැන දුර දිග කල්පනා කරලා මගේ යෝජනාව අම්මට ඉදිරිපත් කලා. මමයි, අම්මයි, නංගියි හිටියේ හේනේ කෙරෝලක තියෙන මාදං ගහ යට මැස්සක. එතන තමා මාමලා, නැන්දල, කෑම කන්නෙ, තේ වතුර බොන්නෙ. කතාවට පටන්ගැන්මක් විදිහට මම මෙහෙම ඇහැව්වා.

"අම්මෙ මට ගෙදර ගිය හැටියෙ කළගෙඩියක් අරන් දෙනවද?" ඔන්න මම මුලින්ම වැඩිහිටියො දැනුවත් කලේ ඒ විදිහට.

“මමත් ලොකු උනාම හේනක් කරන්ඩයි හිතාගෙන ඉන්නෙ.....හාද අම්මේ......?

කොහොමහරි තවත් සෑහෙන වෙලාවකින් කට්ටිය කළගෙඩිත් අරං මාදං ගහ පැත්තට ආවා. කජු අහුලන්ඩ කියලා ගිය තාත්තලාගෙ නඩෙයි, තැන තැන ටැක් ගැහි ගැහි හිටපු අනිත් අයයි ආවා ඔක්කොම මාදං ගහ යටට. වතුර දාපු නැන්දයි මාමයි, ඒ ගොල්ලන්ගේ ළමයි වෙන බට්ටි අක්කයි, චන්ඩි අයියයි, බබා අයියයිත් කලගෙඩි ටික පැත්තකින් තියලා තැන් තැන් වල ඉඳගෙන හොඳ හුස්මක් ගත්තා. හරියට මෙච්චර වෙලා හුස්මක් කටක් ගන්ඩ අමතක වෙලා තිබුනා වගේ.

දැං කට්ටිය ලෑස්ති වෙන්නෙ අර ගෙනාපු රොටි උදේ කෑම විදිහට කාලා, ‍තේ වතුර බොන්ඩ. අපේ තාත්තා නං කොහෙ ගියත් "යසිකා" කැමරාව කරෙ එල්ලා ගත්තු ගමන්නෙ. ඉතිං තාත්තා කලේ අපි රොටි කන්ඩ යන හැටි පොටෝ අල්ලපු එක.

"පුතා රොටි කන්ඩ කැමති ද පුතේ......" ඒ නැන්දා.

"ඕ.....මං කැමතිම කෑම වලින් එකක්නෙ රොටී...."

"තව මොනාටද පුතා කැමති....."

"ම්........ හැබැයි ගොඩක් කෑමවලට මම කැමති නෑ...."

"ඒ මොකෝ අනේ....පොඩි අය උනාම හොඳට කන්ඩෙපැයි...හරි, එතකොට චුටි මහත්තයා කැමති ඒවා මොනාද......?" ඒ පාර බට්ටි අක්කා මැදට පැන්නා.

"මං කැමතියි විස්කිරිඤ්ඤා කන්ඩ, සීනි දාපුවනං නිකං.... නැත්තං තේ එක්කලා පොඟවං, තව වැලි තලප, ලැවරියා, ආස්මි, හැබැයි රතුපාට පැණි දාපුවා, සීනිබොර, තල ගුලි, හුලං විස්කෝතු පැතලි එවා, පැණි වලලුත් මරු.... පරිප්පු තිබ්බොත් රෝස්පාන් කන්නත් ආසයි.... එතකොට......"

කෝ ඉතිං මම හරියකට ඒ ටික කියලා ඉවර වෙන්ඩ කලින් ඒ කට්ටිය කැකිරි පලන්ඩ තියාගත්තා.

"එතකොට අකමැතියි කිව්වෙ මොනාටද? චන්ඩි අයියා හිනාව තද කරාගෙන ඇහැව්වා.

"අල කන්ඩ...."

"එච්චරද?"

"ඕ.......ඇයි?" මම ඕනෑවට එපාවට උත්තර දුන්නෙ ඊලඟට මේ ගොල්ල මොනා කරයිද හිතාගන්න බැරි උන හින්ද.

"නෑ, නෑ. මොකවත් නෑ" ඔන්න ආයෙ කට්ටියගෙ කැකිරි පැලිල්ල. හරියට ඒ ගොල්ල මං දිහා බලන්නෙ, ඒ ගොල්ලන්ට කෝලං පෙන්නන්න දුර පලාතකින් ආපු කෝලං කාරයෙක් දිහා බලන ගානට.

කොහොම හරි මගේ හොඳ වෙලාවට ඔය අල්ල පනල්ලෙ නැන්දලා, අම්මලා අපි ඔක්කොටම රොටී බෙදලා, කපං ආපු කෙහෙල් කොල කෑලි වලට ලුණු මිරිසුත් බෙදලා ඉවර වෙලයි තිබුනේ. මං නං ලුණු මිරිස් දාගත්තෙ රොටිය උඩටමයි.
පස්සෙ අපේ බබා අයියා, මටයි එයාටයි ඉඳගන්ඩ පොල් බිඩංග දෙකක් කඩාගෙන ආවා.

"කොහොමද චුටි මහත්තයා ඉතිං.....සෙල්ලං කරන්ඩ නැතුව කම්මැලිද?" එයා කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා. අනිත් කට්ටියටත් වෙන වෙන කතා පටන් ගත්තා.

"අපෝ.....නෑ චුට්ටක්වත් කම්මැලි නෑ..... ඕගොල්ලං වතුර දානවා කොච්චර වෙලා හරි බලං හිටියෑකි....." මං රොටි කෑල්ලක් කඩාගෙන ලුණුමිරිස් වල ගාලා කටේ දා ගත්තා.

"ආ.... එහෙනං කමන්නැ... අපි මේවට වතුර දාලා ඉවර වෙලා හවස් අතේ සෙල්ලං කරමු එහෙංන......." බබා අයියා තෙමිච්ච කමිසේ ඉස්සරහින් අල්ලලා ගසන ගමන් කිව්වා.

"හවස් අතේ කිව්වෙ මේවා කාලා ආයෙ වතුර දාන්ඩ යන්ඩද යන්නෙ...."

"ඔව්...තාම බාගෙකට විතරනේ දැම්මෙ..... දවල් වෙද්දි තමා ඔක්කොටම දාලා ඉවර වෙන්නෙ...." බබා අයියා වතුර ඉහිරිලා හින්දයි, දාඩිය හින්දයි තමන්ගෙ ඇඟට ඇලිලා තියෙන අත්දිග කමිසෙ අත් නමන්න ගත්තා.

"ශා.............මරුනේ....."

"ඒ මොකො...."

"මරුනේ ඕගොල්ලං දවස් බාගයක්ම වතුරෙනේ......මමත් ලොකු වෙලා හේනක් කරන්නඩ හිතාගත්තා....."

"හේනක්......." කියලා බබා අයියා හිනාවෙලා මා දිහා බලලා මෙහෙම කිව්වා.

"ඒකට නං කමන්නැ....හැබැයි ඉතිං මහන්සි වෙන්ඩ වෙයි......"

"ඉතිං....මට පුලුවං....අනික මං වතුරෙ ඉන්ඩ කොච්චර ආසද?"

බබා අයියා ටිකක් වෙලා සද්ද නැතුව ඉඳලා ඈත බලාගෙන මෙහෙම කියන්න ගත්තා,

"වතුර විතරක් දාලා හේන් කරන්ඩ බෑ අයියෝ. මේවා බලාගන්ඩ ඕනේ. පෝර දාන්ඩ ඕනේ.... ගෙඩි හැදුනම සත්තුන්ගෙන් බලාගන්ඩ ඕනේ. පස්සෙ ඒවා කඩන්ඩ ඕනේ. ගෝනි වලට දාලා කරත්තෙ පටෝගෙන ටවුමට ගෙනියන්ඩ ඕනේ. පස්සෙ කොළඔ ගෙනියන ලොරිවලටයි, මෙහෙ වෙලෙන්දොන්ටයි විකුණන්නඩ ඕනේ....වැඩ කොච්චරද?"

"ඉතිං මරුනේ...... ඇයි ඉතිං ඒවා ලේසි වැඩනෙ......මම සීයා එක්කලත් පොල් පටොගෙන කරත්තෙ යනවා. ඒක නං ශෝක් වැඩක්නෙ...."

"හාහා.....එහෙනං ලොකු වෙලා කරලා බලන්ඩකො.... චුටි මහත්තයත් නිකං අපි වගේ වෙයි... පේන්නැද්ද අපේ ලස්සන...."

මම පොඩිම කාලේ මෙහෙ එද්දි බබා අයියලා ඉස්කෝලෙ යනවා. හැබැයි ඒ කාලෙට වඩා නං බබා අයියලා දැං ගොඩක් වෙනස් තමා. ඒ අය දැං ලොකු මිනිස්සු වගෙයි වැඩ. කතා කරන්නෙත් අඩුවෙන්. අත පය වල සමහර තැන් වල ඕනැවට වඩා ලොකු මස්ගොබ දාලා, සමහර තැන් ඕනැවට වඩා කෙට්ටුයි. අල්ලෙ කරගැට ඇවිල්ලා. වැල්ලත් එක්ක බරට අඩිය තියන හින්දා එයාගේ ඇගිලි හරියට මහත් වෙලා ඇත් වෙලායි තියෙන්නෙ. අනික අව්වට එයාගෙ හම හොඳටම පිච්චිලා ගිහිල්ලා. එයා හුස්ම ගද්දි අපේ කුමාරගේ වගේ තෙත කමිසේ අස්සෙන් ඉල ඇට කූඩුව පිම්බිලා ආයෙ නැතිවෙලා යනවා. හැබැයි මුණත් ඇදිලා ගිහිල්ලා ඇස් ඇතුලට ගිහිල්ලා තිබුනට අර ඉස්සර වගේම ඇස්වල දිලිසෙන ගතිය නං තාම තියෙනවා.

“බලාගෙන ඉන්නෙ මොකද, ඔය රොටිය කන්ඩ......දැං ලුණු මිරිස් ටිකත් හලා ගන්නවා....ආ...?“ කියාගෙන බබා අයියා, එයාගේ ලුණුමිරිස් වල තිබුනු උම්බලකඩ කෑල්ලක් මට පෙන්නලා ගන්ඩයි කිව්වා.

"මට කන්ඩ බෑ වගේ.."

"ඒ මොකෝ...."

"ඔයා කියන්නෙ හේන් කරන හින්දා ඔයාව කේට්ටුවෙලා කියලද?, අනික ඔයා දිගමට මම වගේ සපත්තු දැම්මනං ඔය වගේ කකුල් ලොකු වෙලා ඇගිලි ඇත්වෙන්නැ.....ඔයා බොරු කියනවා නේද.... මට....."

"කෝ දැං ඔය දෙන්නා ඉන්ඩ බලන්ඩ පොටෝ එකට...." බබා අයියා ඒකට උත්තරයක් දෙන්න කලින් තාත්තා කෑ ගැහුවා.

බබා අයියා ඔක්කොම පැත්තක දාලා එතනම සීරුවෙන් හිටගත්තා. මම නං එහෙම නෑ. මම දන්වනෙ පොටෝ වලට ඉන්න හැටි. ඉතිං මම ටිකක් පැත්තට හැරිලා කෙලිම්ම කැමරාවේ කාචේ දිහා බලලා පොඩි හිනාවකුන් දාගත්තා. පස්සෙ බබා අයියා එක අතක් මගේ කරට දා ගත්තා. එතකොටයි මට තේරුනේ එයා කොච්චර කෙට්ටුවෙලා හිටියත් එයාගෙ අත කොච්චර බරද, කොච්චර ශක්තිමත්ද කියලා.

"ආ..... ඔය මොකද "බබා" සීරුවෙන් හිටගෙන..... නිකං ඉන්න විදිහට ඉන්ඩ...." කව්දෝ කිව්වා.

ඉතිං බබා අයියා ආයෙත් කොන්ද පාත් කරලා, පැත්තකට ඇල වෙලා හිටගත්තා. හැබැයි අතේ බර ගතිය නං මුලින් වගේම මට දැනුනා.

.................

-කෙහෙල් කොටුවේ චූටි මහත්තයා.

ගෙට්ටුගෙදර් | ඕං මමත් කැපවීමෙන් වැඩක් කොලා....!

2011-12-16T10:40:00.000+05:30

පහුගිය ටිකේ මට හරියකට ලියමනක් දාන්නත්, ලියමනක් කියවගන්නත් වෙලාවක් නැති වෙලා තිබුනේ. මේ තියෙන්නෙ ඒකට හේතුව. අපේ Star Kids පොඩි අයගේ පුංචි ඉස්කෝලේ වාර්ෂික හමුව මේ පාරත් අපි සංවිධානය කලා. ගිය පාර අපි මේක කලේ අපේ පුංචි ඉස්කෝලෙමයි. හැබැයි මෙදා පාර පොඩි වෙනසකටත් එක්කලා අපි උත්සවේ තිබ්බේ අපේ පැත්තෙම තියෙන ග්රෑන්ඩ් හොලිඩේ රිසෝට් එකේ.

වෙනම තැනක තියන්න ලෑස්ති කරගත්ත හින්දා වැඩ වැඩි උනා. හැම දෙයක්ම එතෙන්ට උස්සං යන්න එපැයි.

කොහොමහරි බ්ලොග් ලියමනක් නොලියා ඔන්න මමත් කැපවීමෙන් වැඩක් කලා.

කැමති අයට බලන්න පින්තූරු ටිකකුත් දැම්මා.

බලලා යන්න.

මේ තියෙන්නෙ දොරටුව ගාව ලියලා අද අහවල් අයගේ අහවල් උත්සවේ තියෙනවා කියලා.

පටන් ගන්නකං ඉන්ඩ බැරිව ලත වෙන අය.

ආපු ගමන් වෙල් කම් ඩ්‍රින්ක්.

ආං නත්තල් සීයාත් එනවා.

ඔව් ඔව්.... මම තමා.

ඇත්තට කව්ද මේ නත්තල් සීයා.

සෙල්ලම් පටන් ගත්තා.

මහන්සියට කෑම.

අල බහින කල් හිටියට මොකද තැම්බෙන කල්නෙ ඉන්ට බැරි.

අපි වැඩිය කැමති කෝන් එකේ අයිස් කිරිං කන්න. මේක අපේ අදහසක්.

නත්තල් සීයා තෑගිත් දුන්නා.

ගවලෙනක් ව‍ගේම, තෑගී බෝග වටවෙච්ච නත්තල් ගහකුත්.

සෙට් එකෙන් කට්ටියක්.

මෙන්න අපේ මතක සටහන පොඩි අයට.

හොඳම කට්ටියට.

ආපු එකේ නාලම යන්ද?

ඔන්න ඔහොමලු උනේ....!

..........................

ඊලඟ දවසේ ඉදලා අයිමත් කතා දානවා. මුලින්ම දාන්නෙ කෙහෙල් කොටුවේ චූටි මහත්තයා ලොකු වෙලා හේන් ගොවියෙක් වෙන්න ගිය කතාව. එදාට සිත්තර දෙක තුනකුත් වැටෙයි.

ප/ලි-

නොකිව්වට මොකද බෞද්ධ අය හැටියට වෙසක් එකට දුන්නා වගේ, මෙදා නත්තලට අපි නත්තල් දන්සැලක් දෙන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. හැබැයි ඉදිච්ච ආහාර නෙමේ මෙදා පාර දෙන්නෙ, වියලි ආහාර පැක් එකක්. ඕගොල්ලන්ටත් ඕන්නං සම්බන්ධ උනැකී. හැබැයි සල්ලි බාර ගන්නැ. බඩු ගෙනැල්ලා දෙන්ඩ ඕනේ :D

ඔන්න මම ඒක වෙලාසනම කිව්වෙ ආය ලියමනක් එහෙම දාන්ට පරක්කු උනොත් අපිව අමතක වෙලා යාවී දෝහොයි කියලා ආපු බය හින්දා කියලා නං කව්රුත් හිතන්ඩ එපා!

අසා සිටි ඔබ සැමට ස්තුතියි.

.............
-මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා.

අයිසොලෝංලි.....බ්‍රෝකනේංජල්!

2011-12-12T16:26:00.006+05:30

01. මොකද නිහඬ?

02. යාලුවා මොකද සද්ද නැත්තේ?

03. බැලුං යවන්ඩ එනවද?

ඒ මොනාද......

ආ....මං මෙව්වා එකක් ගත්තානේ. ඒ ගැන කියන්ඩයි.......

"මහත්තයා මේක රෙජිස්ටර් නොකර පාරට දාන්ඩ බෑ...!" සර්විස්, සර්විස් ඒකට යන්නෙ... බෑ බෑ පොලිසිය, රෙජිස්ටර්, ආදායං බලපත්තරේ. ආදයමක් තියනවැයි... "මොනවා... ගාන උස්සලා බජට් එකෙන්!", "ඩුවල් පර්පස් නේද ගාන වැඩියි!", "කෙලියා තාප්පෙට...." "නැ මං මේ බැලුවේ සල්ලි තිබ්බා...... වැටිලද මන්දා...., රාළහාමි ලයිසම ගත්තැකිද? අද බෑ ඉරිදා, අදත් බෑ, ඕන්නං කරගත්තැකි, හෙලො අහවල් මහත්තයා...........

අලුත් පෝස්ට් දැම්මා බලන්ටෝ.......:D, අලුත් පෝස්ට් එකක්, අලුත්ම ලියමන ගෙදෙට්ටම........ බ්ලොග් ගඩොල්, බැක් ටු හොස්ටල්, පාමසි අංකල්ගෙ කතා වස්තුව, ටිං ටිංගේ චාරිකා, "ඔබා රජ වෙයි" - පුවතක්. අඩෝ... එබුවේ... කෝ ඕකා.... "මොනවා, මකරා ලංකාවට ඇවිල්ලා.......වැලි ගහපල්ලා..... නැත්තං ඕකා ගිනි පිඹියි.....?"

මං කව්ද? මොනවද කරන්නෙ.....? දැං නං ටයිපිං..... ඔක්කොම පැටල්වෙලා, මේකෙ ලියන්නෙ ඒ කාලේ වෙච්ච කතා නේද? කෝ කාලෙකින් මුකුත් ලියලා නෑනේ, "මේ එස්කියුස් මී....කව්ද මේ බ්ලොග් එක කරන මහත්තයා?"

"ආ..... එයා මේ දවස්ඔල හෙනට බිසි......"

"ආනේ මොකද්ද ඒ සද්දෙ..........?" නොකියා ඩිපෝල්ට් රිගින් ටෝං ඒක නේද..... කොච්චර ඇහැව්වත් ඇතිවෙන්නැ...."

"ඕයි සමුසෙට කොල් එකක් මොන ලෝකෙද ඉන්නෙ.......?"

"කව්ද ඕයි ඕයි...? " (පැරණි විහිලුවකි)

"හෙලෝ...." (අදාල කෙනා අනුව කටහඩ පාලනය කරනු)

"මේ පොඩි අයගේ ගිෆ්ට් වැඩේ මොකද?"

"ආ.....මොන.... ආ.... ෂරි ෂරි... ඉටිකිරිස් මෙව්වා වගයක් ලැබුනා... හවස ඔක්කොම ගේනවා හොදේ....."

"ඉක්මනට එන්ඩ.... අපිට කල් මදිනේ.........."

"අයිසොලෝංලි.....බ්‍රෝකනේංජල්! අයිසොලෝංලි.....බ්‍රෝකනේංජල්! අයිසොලෝංලි.....බ්‍රෝකනේංජල්! අයිසොලෝංලි.....බ්‍රෝකනේංජල්! "

"හරි හරි එනවා එනවා......."

"කොහෙද ඉන්නෙ දැං...."

"මං මේ පොඩි වැඩකට කැපේ එකකට ආවා....... පහුගිය ටිකේ නෙට් එන්ටත් බැරි උන එකේ"

"මොනාද අනේ...... කොන්සට් එක ඉවර වෙලා ඕනා දෙයක්. (Star Kids English Academy - ගෙදරදි වගේ කැමති විදිහට , ලේසි විදිහට ඉංග්‍රිසි ඉගෙන ගන්න, එන්න අපි ලඟට.)

ගුගල් පස්, බස් එකේ ලේටස්, ආනේ වැට් කොටුව දැක්ක කල්.... බලමු බලන්ට....

"හායි....."

"උඔ කොහෙද?"

"මං මේ කැපේ එකකින් එන්නේ බං, අපේ ඉක්කෝලේ (Star Kids English Academy - ගෙදරදි වගේ කැමති විදිහට , ලේසි විදිහට ඉංග්‍රිසි ඉගෙන ගන්න, එන්න අපි ලඟට.) ඇනුවල් ගෙට්ටුගෙදර් එක හින්දා කර මුලට හිරවෙලා යකො ඉන්නෙ, පෝස්ට් එකක් දාගන්ඩවත් වෙලාවක් නෑ. උඔලත් නිකමටවත් බලන්නැ නේද අපි උන්නද මලාද කියලවත්...."

"යකෝ, එක එක තැං වලිං ලොග් වෙන්ඩ එපා, තොගෙ එකවුන්ට් එකට කෙල වෙයි....." - මේ ඔවදන සීටීසී... සොරි සොරි වැප්නි සාන්ත මහතාගෙනි. (පරිගණක අනුග්‍රහය - සුද්දන්ට කලින් දුවගොස් අල්ලාගත හැකි ෆී ඇක්සස් කොම්පියුටර්, එයාපෝට්.)

"අප්පා එහෙමද? එහෙනං මං කැෆුනා..."

cyberlipi@gmail.com---> Sign out!

නාඳුනන සෙබලා ! | සයිබර් යාය.

2011-11-14T05:37:00.000+05:30

අපි උඩ ගොස් බිම වැටුනෙමු.

කළ යුත්තෙ කුමක්දැයි සිතා ගත නොහැකි වූ අපි ඇඳන් මතින් බිමට පැන්නෙමු. උදේ තේ වෙලාවද? නැත. තවමත් මැදියම ගෙවී හොරා කිහිපයක් පමණක් ගෙවී ගොස් ඇති බව මට හැඟිණි. මම ඔරලෝසුව බැලුවෙමි. දෙකයි තිස් අටයි.

පසුදින අප මාසික වේතනය ගෙන, දින හයක නිවාඩුවට නිවෙස් බලා යාමට සිටි නිසා පුහුණුකරු අපට අධික ලෙස ව්‍යායාම කරවා අප වෙහෙසට පත් කලේ, “දවස් හයක් තිස්සෙ උඔලා පුස් ඌරෝ වගේ කාලා එන්නෙ කියලා මම දන්නවනේ...“ යැයි පවසමිනි. නිවාඩුව නිසා සිත ප්‍රීතියෙන් ඉපිලෙමින් තිබුනද, ව්‍යායාම නිසා පෙර දින අප නින්දට ගියේ ඉතා තෙහෙට්ටුවෙනි.

මම ඇය‍ගෙත්, නංගීගෙත් ජංගම දුරකතන වල එල්ලිය හැකි හුරුබුහුටි කුඩා ටෙඩියන් දෙදෙනෙකු මිලට ගෙන සිටියෙමි. මෙය කදිම තෑග්ගකි. නිතර දෙවේලේ ජංගම දුරකතනය පේන මානයේ තබාගෙන සිටින ඔවුන්ට, මේවා දකින දකින වාරයක් පාසා මා මතක් වනු ඇත.

නමුත් සිදු නොවිය යුතු දෙයක් සිදු වෙමින් පවතින බව මට ඒත්තු යමින් තිබිනි. එක්ස්.ආර්. මෝටර් බයික් කිහිපයක් අපගේ නිවස්නය ඉදිරිපිට මොර දෙමින් තිබේ. එයින් බැසගත් අය යැයි කිව හැකි විශේෂ පුහුණුව ලත් සෙබලු කිහිප දෙනෙක් “උzයි ගන්” (Uzi gun) සහ “ටී‍ ෆිෆයිව් සික්ස්” අතැතිව අපගේ නිවස්නය වෙත පැමිණ කෑමොර දෙමින් සිටියහ.

“ඒයි තොපි බුදිද යකො.....අරහෙ අරුං ගහනවා..... තොපි නිදි... නැගිටපියව්........”

ඒ අතර තුර වරින් වර ඔවුන් අහසට වෙඩි තැබූහ. උzයි ගන් වලින් නැගෙන තියුණු “ටිකි ටිකි” හඬ අතරින්, ටී ෆයිව් සික්ස් වල ගොරොසු “ටිකි” හඬින් නික්මුනු උණ්ඩ අහස කරා ගියේ, අතර මැද දී හමුවු, අතුරන ලද ශිට් වහලය සිදුරු කරගෙනය. ආරක්ෂිත පියවරක් ලෙස විදුලිය විසන්ධි කර තිබූ නිසා හාත්පස කලුවරය. සයිරන් නලා අඬ අපගේ අවුල් වූ මනස ඒකාග්‍ර කර ගැනීමට ඉඩ නොදෙයි.

කෙමෙන් සියල්ල පැහැදිලි වෙමින් තිබිනි. අප කිසිදිනෙක බලාපොරොත්තු නොවු යම් කිසිදෙයක් සිදු වී ඇත. අපේ මහගෙදර හොරු පැන තිබේ. අධි ආරක්ෂිත කලාපයක ආරක්ෂිතව සිටි අපි අනාරක්ෂිත වී ඇත. දැන් කළ යුතුව ඇත්තෙ එක් දෙයකි. ඒ මීට පෙර පුහුණු කර තිබූ පරිදි අපි සියල්ලෝම නිළ ඇඳුම් ඇතිව හෝ නොමැතිව ආයුධ ගබඩාව වෙත දිවීමයි. මම “කොල්ලන්“ හොරකම් කරාවි යැයි බියෙන් කොට්ටය යට සඟවා තිබූ ටෙඩියන් දෙදෙනා සාක්කුවේ රුවාගෙන ආයුධ ගබඩාව දෙසට දිව්වෙමි.

එහිදී අපට ආයුධ ද, අණ දෙන්නෙක්ද ලැබිනි. යුධ කටයුතු මනාව මෙහෙයවා ඇති අණදෙන්නා අප සමඟ ගොස් අඩි හතරක් පමණ ගැඹුරු, කඳවුර පුරා දිව යන දිය අගල් ඔස්සේ අපව ඉදිරියට මෙහෙයවීය. ඔහු අතේ වූ පණිවිඩ හුවමාරු යන්ත්‍රයේ හඬ ඉතා අඩුකර තිබිණි. නමුත් එයින් දිගින් දිගමට විධාන ලැබෙමින් පැවතිනි.

“පුලුවන් තරම් ඉක්මනින් පාර ක්‍රොස් කරන තැනට යන්න. ඕවර්....”

සතුරන් අප කඳවුරු භූමිය ආක්‍රමණය කර ඇත.

නමුත් ඔවුන්ගේ ලේසර් හිසක් සහිත සැහැල්ලු තුවක්කු තවමත් වැඩි හරියක් නිහඬය. ඔවුන් තිදෙනෙක් තුන් පැත්තක සිට ලේසර් කිරණ ආධාරයෙන් එක එල්ලයක් ලබා ගනී. පසුව එක් තුවක්කුවකින් “ටක ටකස්” හඬින් වෙඩි කිහිපයක් තබා, නැවත නිහඬ වෙයි. මේ හේතුවෙන් කඳවුරට කෙතරම් සතුරන් ප්‍රමාණයක් පැමිණ ඇත්ද, ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන ඉලක්කය කුමක්දැයි අපට නිවැරදි තීරණයකට පැමිණිය නොහැකිව තිබිනි.

තවත් සුලු මොහොතකින් සියල්ල වෙනස් විය.

කඳවුරේ ආපන ශාලාව පෙදෙසින් අත් බෝම්බයක් පුපුරා ගිය අතර එදෙසට වෙඩි කිහිපයක් එල්ල කල බව කලුවර විනිවිදගෙන ගිය ගිණි පුලිඟු සාක්ෂි සැපයීය. ක්ෂණිකව ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ ගිනි පුලිඟු කිහිපයක්ද නික්මිණි. මේ අනුව උන් අපෙන් ප්‍රසිද්ධියේ “ගේම ඉල්ලීමට” පටන් ගෙන ඇති බව තහවුරු විය. නමුත් අප තවමත් ඊට මීටර් සීයයකට පමණ මෙපිටින් දිය අගලක් දිගේ ඉදිරියට ඇදෙමින් සිටියෙමු.

ක්ෂණිකව අප පසුකර ගිය ට්‍රක් රථයක් අත් බෝම්බය පුපුරාගිය පෙදෙස පසුකර ගොස් නැවැත්වීය. සැනින් එයින් පැනගත් අප සහෝදර සෙබලු “දිගට හරහට” වෙඩි තබන්නට විය. “එකවර අතිවිශාල වෙඩිබලයක් පෙන්වීම සතුරාගේ මානසික ඒකාග්‍රතාවය බිඳ හෙලීමේ එක් උපක්‍රමයකි“. මට පෙර දිනක ඉගැන්වූ පාඩමක් සිහිපත් විය. ඔවුන්ද ඊට ප්‍රතිචාර දැක්වීය.

සටන ඇරඹිනි.

අප කඳවුරු භූමියට පැමිණ, අපට වෙඩි තබන්න හැක්කෙ කාටද? අප ඔවුන් සොයා ඉදිරියට ඇදුනෙමු. කෑලී කැපිය හැකි කලුවරේ සහෝදර සෙබලු සමග ඔවුන් වෙඩි හුවමාරුක යෙදී සිටිති.

ඔවුන් අප කඳවුර මනා සේ අධ්‍යනය කර ඇත. ඔවුන්ගෙ ලේසර් පහරවල්, වරින් වර අප ගමන් කරන දිය අගල හා සමාන්තරව දිවෙන කඳවුර තුල ඇති ප්‍රධාන පාරට එල්ල වෙමින් පවතී.

“පාර ක්‍රොස් කරපල්ලා............” අපට විධාන ලැබුනි.

පාර හරහා ගමන් කිරීම යනු දැන දැන මරණයට ගමන් කිරීමකි. මක් නිසාද ඔවුන් දැනටම පාර වෙත ඔවුන්ගෙ අවධානය යොමු කර ඇත. යම් හෙයකින් අප පාරෙන් එපිටට පැන ගත හොත් ඔවුන්ට පැති දෙකකින් පහර එල්ලවනු ඇතැයි යන්න පැහැදිලි බැවින්, ඔවුන් සටන අතරතුර පාර ගැන විශේෂ අවධානයක් යොමු කරමින් සිටිති.

කෙසේ හෝ එක් සගයෙක් පාර හරහා පනිනු ලැබීය. මේ වන විට අඳුරට දෑස් හුරුවීම නිසා ලඟ සිටින්නා හඳුනාගත හැකි වුවද, අඳුරේ ඔහු එහා පැත්තට ගියා දැයි අපි නොදැක්කෙමු.

ඒ සමඟම වෙඩි වරුසාවක් පාර දෙසට එල්ල විය. ඔවුන් ඉතා පහලින් වෙඩි තැබුහ. සමහර උණ්ඩ තාර පාරේ වැදී පොලා පනිමින් ඉදිරියට ඇදෙමින් තිබේ. ගිනියම් වූ උණ්ඩ අපගේ ඉලක්කය ප්‍රමාද කරමින් ඇත. නමුත් නියෝගය අපට පිලිපැදීමට සිදුවී ඇත. අණදෙන්නා දෙවරක් සිතා නැවතත් පණිවිඩ හුවමාරු යන්ත්‍රයෙන් ප්‍රධානියා ඇමතීය.

“සර් උන් පාරට ෆයර් කරනවා.........ඕවර්”

“එකා පිට එකා වැටිලා හරි පාර ක්‍රොස් කරපල්ලා................” අවසන් නියෝගය ලැබිණි.

මට පෙර මගේ යහලුවන් කිහිප දෙනෙක් පාර හරහා පැනීමට සිටි අතර ඔවුන් නැවත වරක් අප දෙස හැරී බැලීය. ඔවුන්ගේ නෙත් සමඟ අපගේ නෙත් එකට ගැටෙද්දී හැමදාටම වඩා වෙනස් හැගීමක් ඒ අතර දෝලනය විය. ඊලඟ මොහොතේ ඔවුන් නොපෙනී ගියේ එපිටට ගියාදැයි සලකුණක් ඉතිරි නොකරමිනි.

පිපුරුම් වේගයෙන් තුවක්කුවෙන් නික්මෙන ගිනියම් වූ ලෝහ උල් කැරකෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන බවත්, ඒවා එක තුවක්කුවකින් තත්පරයකට පහලොවක් පමණ පැමිනෙන බවත් අප මුලදී ඉගෙන ගෙන තිබිනි. මේ වන වි‍ට එවැනි ගිනියම් වූ ලෝහ උල්, වරුසාවක් මෙන් අපට සමාන්තරව ගමන් කරයි. ඔවුන් අපට පාර හරහා මාරු විය නොහැකි සේ ඉතා පහලින් පාරට වෙඩි තබමින් සිටියහ. නමුත් කෙසේ හෝ අප ඒ හරහා යා යුතුව ඇත. කාලය ගණනය කළහොත් අපට ඒ සඳහා අවම වශයෙන් තත්පර තුනකට වඩා කාලයක් ගතවනු ඇත.

වෙඩි වරුසාවකට, තත්පර තුනකට අධික කාලයක් නිරාවරණය වීම ගැන මම හොඳින් දනිමි. මේ පැමිණ ඇත්තෙ මගේ අවසන් මොහොතද?

අප කුමන අරමුණක් මුදුන් පත් කරගැනීමට මෙහි පැමිනියද, දැන් අප සටනකට මැදිව ඇත. මේ මොහොතේ තීරණ ගැනීම අපට අයිති දෙයක් නොවන අතර සියල්ල තීරණය වෙමින් පැවතිනි. සියල්ලෙහි ම අවසානය මෙය විය යුතුය.

මට මගේ අම්මා, තාත්තා සහ නංගී සිහි විය. නංගී කර දඬු උස්වූ කෙල්ලෙක් වුවද මා ගෙදර ගිය දිනවලට උදේ පාන්දර කොට්ටෙත් රැගෙන පොඩි කාලේ මෙන් මගේ කාමරයට පැමිණ මා සමඟ උදෑසන වෙන තුරු නිදාගන්නීය.

මා කුඩා කල සෙල්ලම් කල යහලුවන්, ගස් කොළන්, සතුන් සහ කඩමණ්ඩිය යන සියල්ල මා ඉදිරියේ මැවී අතුරුදන් වෙයි. මගේ පාසල පන්තිය හා හවස ක්‍රීඩා කල ආකාරය මට සිහි විය. “ඇය” මා වෙනුවෙන් බලා සිටිනු මට පෙනේ. තවත් වසරකින් අප විවාහ වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියෙමු.

එහෙත් සියල්ල නොසිතු ලෙස සහ ඉතා කෲර ලෙස මගෙන් උදුරා ගැනීමට පසුබිම සැකසෙමින් තිබිනි. මීට පැය කිහිපයකට පෙර සතුටින් ඉපිලෙමින් සිටි මගේ ඉරණම විසදීමට ඇත්තෙ තවත් මිනිත්තු කිහිපයකි. සිතන්නට නොහැකි, අත දරන්නාට නිරන්තරයෙන් කීකරු වන, හිතක් නොමැති තුවක්කුවක් තුල උණ්ඩ පොදියක් මගේ ඉරණම විසඳීමට දැනටමත් සැදී පැහැදී සිටින බව මට ඒත්තු යමින් තිබිනි. මේ වෙනුවෙන් මට කළ හැකි කිසිවක් නොවීය.

අඟල් දෙකකටත් අඩු ගිනියම් වූ යකඩ උලකට මගේ පවුලේ අයගෙත්, ඇයගෙත් සියලු බලාපොරොත්තු විසුනු කිරීමට ඉඩ දීම කෙතරම් අසාධාරණද?

මට පොඩි කාලෙයේ දී මෙන්, “අනේ අම්මේ...... බේරගන්ඩකෝ.....” යැයි අම්මාට ඇසෙන සේ මොර දීමට උවමනා විය.

නමුත් එයට කාලයක් ඉතිරි නොවීය. මගේ වාරය පැමිණ ඇත. මම මේ වන තුරුත් මගේ සාක්කුවේ රුවාගෙන සිටි හුරුබුහුටි ටෙඩියන් දෙදෙනා හැකි තරම් වෙර ගෙන ඈතට විසි කර, පාර ගිලගෙන ඇති අඳුර, විනිවිදිමින් යන උණඩ වරුසාවට පැන්නෙමි.

නිමි !.

නිවාඩු දවසට බලන්ඩ මරු කතාවක් | නීතා, කතන්දර, මකරා, උන්නැහේ.....

2011-11-13T09:57:00.000+05:30

මේක පරණ කතාවක්. ඒත් නිවාඩු දවසට බලන්ඩ මරු. ‍මොකෝ සිත්තර විතරනෙ තියෙන්නෙ.

ඕගොල්ලන්ට මතක ඇතිනෙ කාලෙකට කලින් තිබ්බා සිත්තර තරගයක්. ඒක ඉවර කරලා අපේ විදෙස් සිත්තරා පොරොන්දු උනා සිත්තර තරගෙට ඉරිදිපත් උන කට්ටිය, ඒ සිත්තර අඳින වේලාවේ ගත්තු පොටෝ බලාගෙන ඇඳපු සිත්තර සැරින් සැරේ මෙතන දානවැයි කියලා.

එහෙම පොරොන්දු වෙලා මුලින්ම දැම්මෙ නීතා නැන්දගේ සිත්තරේ. මේ තියෙන්නෙ එදා දාපු එක. ටිකක් ‍ලොකුවට බලන්ඩ නම් මේවා වෙනම ටැබ් එකක ඕපන් කරං බලන්ඩලා.

ඔන්න අපි ඊලගට ගියේ කතන්දර මාමලයි දිහැ. අපි යද්දි එයානං සිත්තරේ ඇඳලා ඉවරයි. ඒත් අර පොටෝ එකක් ගන්න ඕන හින්දා, ආය එයා ලස්සන කලාකාරයෙක් වගේ ඇඳුමකුත් ඇදගෙන ආවා. මේ ඒ ගොල්ලන් අලුතෙන් හදපු ගෙදර කාමරයක්. තාම බඩු දාලත් නෑ. ඔය ලස්සනට කලාත්මකව පින්සෙලෙන් අඳිනවා වගේ හිටියට මොකද, ඕක නිකං රඟපෑමක් විතරයි හොඳේ.

ඊලගට ඉන්නෙ කව්ද කියලා බැලු බැල්මෙන්ම හොයාගත්තැකි නේද? මේ තමා මහා මකර අධිරාජ්‍යයේ අධිපති මකරා මාමා. දැහැමෙන් සෙමෙන් රාජ්‍ය විචාරුවට මොකද සිත්තර අඳින පැත්ත පලාතෙ නං කටවත් එන්ඩ දීලා තිබුනෙ නෑ. හේතුව ඕගොල්ලන්ට හිතාගත්තැකිද?

අන්තිමට සිත්තර අඳින්ඩම උපන් හපං උන්නැහේ මාමා. කුඹුරු වැඩකාරිය එහෙම අහවර කරලා, ගහක් යටට වෙලා හීන්සීරුවේ සිත්තරේ අඳිනවා. ඕගොල්ල හිතනවා ඇති ඒ මාමා සිත්තරේ ඇන්දට ඒක ඊ මේල් එකකින් කොහොම එව්වද කියලා. මොකද මේ වගේ ගම් තුලානකට කොහෙද ත්‍රීජී සිග්නල් තියෙන්නෙ නේද? හොඳට සිත්තරේ දිහා බැලුවොත් ඒගැනත් හොයා ගන්න පුලුවන් වෙයි.

එහෙනං අදට එච්චරයි. අනිත් අයගේ ඒවා වෙන දවසක. වේලාවක් තිබුනොත් සිත්තර ටික හොඳට අධ්‍යනය කරලා ඒ ගැන විචාරයක් දීලා යන්න.

ලබන සඳුදා මතක ඇතුව ආය එන්න. එදාට ඕගොල්ලන්ට පුලුවන් වෙයි නාඳුනන සෙබලෙක් අඳුනගන්න.

...................
-යුරෝදෙකේ වීරයා.

යූරො දෙකේ වීරයා වැස්සකට කොටු වෙයි !

2011-11-07T06:47:00.002+05:30

“පව් නේද අර බබා.......”

“පොරගෙ සෙරෙප්පු කුට්ටමට හරි වගේ නේද......?”

“පව් අනේ.............”

“හ්ම්..........”

“ඔයාටනං ගානක් නෑ! තමන්ගෙ දෙයක් නැතිවෙච්ච කෙනෙක්ම තමා එකේ අමාරුව දන්නෙ...... ඔයාගෙ සෙරෙප්පු එහෙම නැති වෙලා නෑ නේද......?”

“අපෝ නෑ. මං පන්සල් ගියාම කෙලින්ම ඇතුලට සෙරෙප්පු කුට්ටම අරං ගිහිං අරලියා ගහේ දෙබලෙ හංගලයි යන්නෙ......... එතකොට නැතිවෙන්නැ.... ඇයි ඔයාගෙ සෙරෙප්පු නැතිවෙලා තියෙනවද, ඔච්චර අර පොඩි එකා ගැන මෙව්වා වෙන්නෙ.......”

“ඔව්..............”

පහුගිය දවසක අපි රැල්ල පාගන්න ගියා.

ටිකක් වෙලා ගල් පොත්තක් උඩ ඉඳගෙන කතා කරකර ඉද්දි ඊට ටිකකට එහායින් දෙමව්පියෝ එක්ක ඇවිල්ලා හිටපු පොඩි එකෙක් අම්මලාගෙන් මොනාදෝ ඉල්ල ඉල්ල ඒ පැත්තම දෙක කරනවා. බලද්දි පොඩි එකාගෙ සෙරෙප්පු කුට්ටම තිබ්බ තැන නෑ. එක්කෝ රැල්ලට ගිහිල්ලා. නැත්තං උස්සලා.

ඒ දිහා බලං හිටපු අපියි ඔහොම කතා උනේ.

“එහෙනං කියන්ඩකො.......මට අහගෙන ඉන්ඩත් එක්කලා.....” එහෙම කිව්වට මම හිතුවේ නෑ එයා කතාව පටන් ගනී කියලා. මෙන්න මෙයා එයාගේ ලස්සන මිරිවැඩි සඟල නැති වුනු කතාව කියන්න ගත්තා. ඒත් ආදරේ‍ට කොහෙද බාධා නැත්තෙ. කතාව පටන් ගද්දිම අහස එකපාරට කලු කරගෙන ආවා. අපි ඉක්මනින්ම අයිස්කිරිං වෑන් එක ගාව ගහලා තියෙන යාලත්ත ගාවට ගිහිං කවර් උනා. කෝකටත් කියලා අපි ලොකු කුඩේකුත් අරගෙන ආවේ. මොකද මේ දවස් වල නිතර දෙවෙලේ වැස්සත්නෙ.

වැඩේ කියන්නෙ මේ අව් අස්සෙ මට හරියට අයිස්කිරිං උම්මා එකකවත්, සමනල් හාදුවක්වත් දී ගන්ඩ බැරුව ගියා. අරුන්දැ අපිට එච්චර සහසුද්දෙන් පංති තියලා කියලා දීලත්. චුයිංගම් එකක් නං හක්කෙ තිබ්බා. ඒත් ඒකෙන් ප්‍රයෝජනයක් ගන්න හැටිත් මට වේලාසනින් අහගන්ට බැරි වෙලානෙ තිබුනෙ. ඒයැයිට නං ඒවයෙ වගේ වගක් නෑ. මං ඇන්නා හොඳවයින් ටොක්කක්. හිතෙන්!

"එක අලුත් අවුරුද්දක‍්, එතකොට අපි පොඩියි, උඩවල‍වේ මාමලයි දිහා යන්ඩ ලැස්ති උනා. අපේ තාත්තයි, මමයි, අම්මයි, අක්කයි. තාත්තා හැම අවුරුද්දකම අපිට අලුත් ඇඳුං ගේනවා කොහෙ හරි යද්දි ඇඳගෙන යන්ඩ.....”

“ඉතිං......අපෙත් එහෙම තමයි. ඒ උනාට මතක් වෙද්දත් ඇඟ හිරිවැටිලා යනවා. කමන්නැ.... කියන්ඩකො, කියන්ඩකො.....”

“ඒ මොකො.....?”

“ඇයි මං ඔයාට කිව්වෙ නැද්ද? එක පාරක් අවුරුද්දට හඹරාදූවෙ නැන්දලාගෙ ගෙදර යන්ඩ අලුත් ඇඳුං අඳින කොටනෙ මගේ මීයා සිප් එකට අහු උනේ........”

“චීයා..............අනේ.... වටේ පිටේ මිනිස්සුන්ටත් ඇහෙයි..... මොනා කියනවද මම දන්නැ.....”

“අනේ උන්ට නං මොකද....? මටනෙ මෙව්වා උනේ..... හරි හරි කතාව කියන්ඩකො......”

ඔ‍හොම කිව්වට මොකද වැස්ස ටික ටික තද කලා. අපි හිටිය අයිස්කිරිං යාලත්ත ගාවත් දැං සෙනග. හුලං පාරක් කරකොලා ගහනවා කියන්නෙ......! හරියට කල්ප විනාසේ පටන්ගද්දි එනවයි කියන මුරුගසං වරුසාව එන්ඩ වගේ. මට නං හෙනට බය හිතුනා.

ඒ උනාට අපේ මැරියන් නොනා, එයාටනං ඒකෙ වගේ වගක් නෑ. එයා පටන් ගත්තු කතාව දිගටම කන්ටිනිව් කරගෙන යනවා. අන්න ගෑල්ලමයි, මොන බාදකේ ආවත් ගනං ගන්නෙ නෑ.

කොහොමහරි වෙරළෙ තිබ්බ පොල් ගස්වල වේලිච්ච අතු ඈතට පාවෙලා ගියා. ඒවා තාර පාර පැත්තට ගිහිං වැටෙන්ඩ ඇති. පොල් ගස් ටිකනං අපරාදේ! ඒවා ඇඔරි ඇඔරි හුළඟත් එක්ක පොර බැදුවට මොකද තව ටිහිකිං ගැලවිලා යනවයි කියලා මම දැන ගත්තා. එච්චරට තද හුළඟ. තාමත් හරිහමන් තැනකට රිංග ගන්ඩ බැරි උන අයගෙ කුඩ අනිත් පැත්ත ගැහුනා. සරම් ඇඳගෙන ඇවිල්ලා හිටපු මුදලාලි මාමලාටයි, සායවල් ඇඳගෙන ඇවිල්ලා හිටපු නැන්දලාටයි තමා මාර වැඩේ උනේ.

ඔන්න ඊලග මොහොතෙදි වැස්ස පටන් ගත්තා. මුලදි කැකුලු හාල් ඇට සයිස් වැහි බිංදු, ටිකකින් නාඩු සයිස් වුනා. තව ටිකකින් ඒවා දොඔ ගෙඩි සයිස් වෙලා, අන්තිමේ පොල්ගෙඩි සයිස් හෙන වැහි බිංදු වෙලා, හුළඟත් එක්ක එක්කහු වෙලා, ඒ මේ අතේ කැරකි කැරකි මහ වැස්සක් පටන්ගත්තා. කොහොම හරි,

වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා වැ ස් සා

අන්තිම වෙද්දි අපි හොඳටම තෙමිලා. වැස්ස එක පැයක් විතර අල්ලලා හිටියා. ඒත් ඒ වගේ “පුංචි” වැස්සකට පුලුවන් යැයි මගේ මැරියන්ගෙ කට වහන්ඩ! එයා තවත් පැය බාගයක් විතර එක දිගට කතා කලා. මේ වෙද්දි වැස්සත් ටිකෙන් ටික අඩු උනා. මුලු වෙරළම සීතලයි. ළමයි ක්‍රිකට් ගහපු, සෙල්ලම් කරපු තැන්වල හෑරිච්ච් වලවල් වල බැහැගෙන යන වතුරට යන්තං පොද වැටෙනවා විතරයි. රැල්ලට නං වගේ වගක් නෑ. එනවා, යනවා, එනවා, යනවා. හරියට මොන බාදකේ ආවත් නැවැත්තුවෙ නැති මැරියන්ගෙ කතාව වගේ.

ඔහොම හිතලා ඉවර වෙද්දිම වගේ මැරියන් නැතිවුනු සෙරෙප්පුවෙ කතාව මට කියලා ඉවර කලා. කොහොම හරි ඒ සේරම අහගෙන ඉඳලා මම කිව්වා “අපරාදේ ඒ කාලෙයි ඔයාට මාව හම්බවෙන්න තිබුනෙ. එහෙනං මං සුනිලට හොඳ පාඩමක් උගන්නනවා” කියලා.

ඒක අහගෙන ඉදලා මෙයා මගේ ඉහමොල හීතල වෙලා යන කතාවක් කිව්වා.

“මේ........ ගිය දේ ගියාවේ අනේ......, ඔයා හැමදාම ඔයාගෙ කතා ලියන එකේ ඔය සෙරෙප්පු දෙක නැතිවෙච්ච කතාවත් ලියලා දාන්ඩකො ඔයාගෙ බ්ලොග් එකේ.”

“මොකද්ද.......?“

“ඒවා ඇහෙන්නැ නේද......හ........“

“නෑ......මේ.......ඒක තමා මාත් බැලුවේ.....ලියන්ඩනං බැරිකමක් නෑ අනේ.... ඒත් පැයක්, දෙකක් එක දිගට කිව්ව කතාවක්, ටයිප් කරනවා කියලා හිතත්දිත් මට නිකං කැරකිල්ලට වගේ එනවා. අනික මගේ ඇඟිලි බිත්තර ටිකත් ගෙවිලා යයිනෙ.........”

“අපූ අප්පා........මං කියන ඒවා තමා මෙයාට ලියන්ඩ බැරි..........“

“හරි හරි..... අපි මෙහෙම කරමු. මේ කතාවේ හොඳම ටික අරං මම බ්ලොග් එකේ දාන්නං.....කමන්නැනේ....හා මං මේක දැම්මොත් ඔයා මට මොනාද දෙන්නෙ....“

“ඔයා කැමති දෙයක් කියන්ඩ......“

“එහෙනං ඊ ලඟ දවසෙ ඔයා හඹලපෙති වලින් අග්ගලා හදාගෙන එනවද? මං හෙන කැමතියි ඒවා කන්ඩ......“

“ අපෝ හා..... මං හදං එන්නං. හැබැයි එකක්. හොඳම ටික අරං බ්ලොග් එකේ දැම්ම‍ට කමන්නැ.... අර ඕගොල්ලන්ගෙ අක්කලාට යුරෝ හොයලා දුන්නු කතාවේ වගේ කෑලි අයින් කරලා, ඔයා කැමති කෑලි හේම අතින් දාලා ලියන්ඩ බෑ හො‍‍දේ......”

“අපෝ පිස්සුද? මම එහෙම කරනවැයි..........”

ඉතිං එදා පොරොන්දු වෙච්ච විදිහට මම දැන් ඕගොල්ලන්ට කියන්ඩ යන්නෙ ඒ කතාව. මුරුගසන් වරුසාව මැද්දෙ එයා එක දිගට පැයක් හමාරක් තිස්සෙ කිව්ව කතාවේ කිසිම වැදගත් කොටසක් මම අයින් කලේ නං නෑ.

නැතිවූ සෙරෙප්පු ජෝඩුවේ කතාව

මැරියන්ලා අලුත් අවුරුද්දට උඩවලවේ ඉන්න මාමලාගෙ ගෙදර ගිහිල්ලා සතියක් විතර එහේ ඉඳලා ඇවිල්ලා, හවස් අතේ ඒ ගොල්ලන්ට අරං දුන්නු අලුත්ම සෙරෙප්පු හෝදලා වේලෙන්ඩ දාලා නිදාගත්තලු. පහුවෙනිදා උදේ බලද්දි මැරියන්ගෙ සෙරෙප්පු ජෝඩුව නැති වෙලාලු. ගමේ හිටියලු ඔය සෙරෙප්පු, සබන් පෙට්ටි වගේ සිල්ලර බඩු හොරකම් කරන අහිංසක හොරෙක්. පස්සෙ තාත්තයි, මෙයයි කෙලින්ම හොරා හොයාගෙන ගිහිල්ලා “මේ සුනිල්, කරුණාකරලා මේ ළමයගේ සෙරෙප්පු ජෝඩුව ගත්තනං දෙන්ඩ.” කිව්වලු. සුනිල් කිව්වලු, “මේ මහත්තයා, මේ ඇඹිටිල්ලං මීයෙක් වගේ ඉන්න ළමයින්ගේ සෙරෙප්පු හොරකං කරන්ඩ මට පිස්සු නෑ. මට සෙරෙප්පු ඕන්නං මං පන්සල් වත්තෙන් හොයාගන්නවා” කියලා. පස්සේ තාත්තා, “ආ.... එහෙමද, ආයෙ අපේ වත්ත පැත්ත පලාතෙ පස් පෑගුවොත් බලාගත්තැකි“ කියලා මෙයාවත් එක්කගෙන ගෙදර ආවලු. අන්තිමේ මෙයාට සෙරෙප්පු ජොඩුවත් නෑලු, සුනිල් මාමා පස් පෑගුවෙත් නෑලු.

එච්චරයි.

.................

-යුරෝ දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -

මම උදේම එස්එම්එස් එකකින් කිව්වා “අර කතාව මම දැම්මා කියලා!“ සමහර විට හඹලපෙති අග්ගලා ටික මට ළඟදීම ලැබෙයි.

සයිබර් යාය දරුණු හැකර් ප්‍රහාරයකට ලක් වේ

2011-11-03T12:05:00.013+05:30

ඊයේ මම දාපු පෝස්ට් එකක් හදිසියේ සින්ඩිවලින් අතුරුදහන් උනා. මොකද උනේ කියලා මම හොයා බලද්දි මගේ හිතවත් යාලුවො වගේකුත් මට කතා කරලා ඒ ගැන ඇහැව්වා.

අන්න නියම යාලුවො!

මම ඒ ලියමනෙන් කියන්න හැදුවේ අපිට ඉරිදියෙදි වෙන්න පුලුවන් උවදුරක් ගැන. ඒ ගැන මට ලියමනකින් දැනුම් දුන්නෙ සයිබර් යායට ලියුම් ලියලා, පහුගිය දා මට කියලා යුරෝ දෙකකුත් හොයාගෙන ඒ ගොල්ලංගෙ අම්මලා එක්ක ස්ථිර පදිංචියට විදේශ ගත වුනු ටිකිරි.

මේ ලියමන අතුරුදහන් උනාට මොකද, ඒ සිද්ධියෙන් මට තේරුනා මං ගැන හොයා බලන සයිබර් යාලුවො ටිකක් මටත් ඉන්නවා කියලා. මේ තියෙන්නෙ ඒගොල්ලගෙන් සමහරෙක් මාත් එක්කලා ඒ ගැන කතා කරපු විදිහ.

මේ ටික මම දාන්නෙ ඒ ගොල්ලංගෙන් අවසර අරන් නෙමේ. ඒ හින්දා “ඇයි මේක දැම්මේ?” කියලා ඇහැව්වොත් කතා බහ කරලා විසඳුමකට එන්න පුලුවන් කියලා හිතෙන කට්ටියකගෙ ඒවා විතරයි මෙතන තියෙන්නෙ. අනිත් අය අමනාප වෙන්ඩ එපා. මො‍කෝ ඒ ගොල්ලත් මගේ හොඳම යාලුවො තමා.

මුලින්ම කතා කලේ, රන්දිල් කන්ස්ට්‍රක්ෂන් හී සමඅයිතිකාරිය වෙන, නිදහස් සිතිවලි ලියන රන්දිල් නෝනා,

“හෙලෝ....”

“මොකෝ අර උයාගේ පෝස්ට් එකට උනේ.....?”

“ඒකනෙ....!”

“මම කමෙන්ට් එකකුත් දැම්මා.... ‍ඩීලිට් කලාද.......? පොඩ්ඩක් හොයලා බලන්ඩ කාගෙන් හරි ඕක හොයා ගන්ඩ බැරි වෙන එකක් නෑ?”

“ඒක තමා මම ටිකක් හොයලා බලන්නංකො......”

ඔය ටිකෙන් පස්සෙ මේ කතාව වෙන පැත්තකට ගිහිං වැස්ස, තිබ්බොටු වෑංජන, උම්බලකඩ වල මිල ගණං, බබා වඩාගෙන තනි අතින් තේ හැදීම වගේ මේකට කෙලින්ම සම්බන්ධ නැති දේවල් වලට හැරුනා. ඒ හින්දා මම ඒ ටික කපලා දැම්මා.
.................

දෙවෙනියට ඒ ගැන හොයා බැලුවේ ඕනවෙලාවක මැන්ටල් හෙවත් ඕනමැන්ටල් බ්ලොග් එකේ අධිපති තුමා ඕනේ මහත්තයා. එයා කතා කලේ ටැලිපෝන් එකෙන් නෙමේ. මේ කතාව තනිකර ගියේ ටයිප් සෙටිං මාර්ගයෙන්.

“මචෝ . .
පෝස්ට් එකක් දාල අයිං කොලාද ?”

“මාර වැඩේනෙ උනේ. මා ගාව කොපියක් වත් නෑ.”

ඔන්න ටිකකින් මිනිහා ලෝකු සීන් එකෙන් මට ආය මෙහෙම කියලා තිබ්බා. හැබැයි ඒ නිවුස් එක නං මට මාර සතුටක් ගෙනාවේ. මොකෝ සාක්ෂිත් එක්කලානෙ තිබුනෙ.

“කොමරිකාවට ගෑස් ප්‍රහාහාරයක් | තවත් ප්‍රහාර දෙකක තොරතුරු හෙලි වේ.
from සයිබර් යාය Cyber yaya by බුද්ධි

“අද උදෑසන සිදුවු ගෑස් ප්‍රහාරයක් නිසා කොව්යෝක් නගරය සම්පූර්ණයෙන්ම දුමෙන් වැසී ඇත. ‍සහන සේවා කණ්ඩායම් වලටත් ලඟා විය නොහැකි මට්ටමේ දරුණු ප්‍රහාරයක් නිසා හානිය අතිමහත් විය හැකිය. කොල්කයිඩා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් පසුව කොමරිකාව මුහුණ දුන් දරුණුම ප්‍රහාරය මෙය බව විචාරකයෝ පවසති.“

හූ හූ . . අපි කියෙවුවා . . . .
උඹ මැකුවට වැඩක් නෑ . . . මගෙ රීඩරේ බඩු හෑවු . . .
.....................

ඊලඟට ඒ ගැන හොයලා බැලුවේ රැවුලයි, තට්ටෙයි දෙකම වවාගෙන ඉන්න කේකේ මහත්තයා, එයා වැඩ රාජකාරී ගොඩක් අස්සෙ මේ ගැන හොයලා බලලා තිබුනා මෙහෙම,

Mokada une?
Ayin kara gaththada?
Prashnayak da?

Cheers,
Kathandara Kaarayaa
....................

මේ සිද්ධි ටික ඔහොම යද්දි අපේ හිත මිතුරු ඔබා මාමයි, මමයි මේකට ගන්න ඕන ඉරිදි පියවරවල් මොනාද කියලා ගැඹුරින් සාකච්ඡා කරකර හිටියේ. තව පොඩ්ඩෙං ඔබා මාමාව ගිලෙනවා සාකච්ඡාවේ ගැඹුර වැඩිකමට. මේ තියෙන්නෙ ඒ සම්පූර්ණ කතාව.

ඒකට කලින් කියන්න තව දෙයක් තියෙනවා. ඒ දැං තත්වේ ගැන.

දැං තත්වය -

මම ඕනයට නිල නිවේදනයක් නිකුත් කලා මගේ ලියමන පුලුවන්නම් ආය එවන්ඩ කියලා. තාම නෑ. මිනිහා තාම දකින්ඩ නැතුව ඇති. හැබැයි මේ වෙද්දි කතන්දර මේ පෝස්ට් එක ගෙඩි පිටින් මට එවලා තියෙනවා. නිවාඩු දවසේ පුලුවන් උනොත් පෝස්ට් එක දාන්නයි ඉන්නෙ.

සොයා බැලූ සියලු දෙනාට තුති!

මේ තියෙන්නෙ ඔබා මාමගෙයි මගෙයි ගැඹුරු සාකච්ඡාව

ඔබා මාමා -

බුද්ධි,
මේ පෝස්ට් එක කෝ? මං කොමෙන්ට් එහෙකුත් දැම්ම, දැන් එක අතුරුදහන්.
කොමරිකාවට ගෑස් ප්‍රහාරයක් | තවත් ප්‍රහාර දෙකක තොරතුරු හෙලි වේ.

මම -

ඔබා අයියා, (කමෙන්ට් කරද්දි මාමා කියලා කිව්වට ඇත්තට කතා කරද්දි මම කියන්නෙ ඔබා අයියා කියලා. ඕගොල්ලත් පුරුදු වෙන්ඩ. වැඩිහිටියන්ට නියම විදිහට ගරු කරන විදිහ.)

මේ පෝස්ට් එක මම දෙපාරක් අප්ලොඩ් කලා. ඉන්ටනෙට් කනෙක්ෂන් ස්ලෝ මේ දවස්
වල. ඒ හින්දා ලාංකියේ එහෙම හරියට සින්ඩිකේට් වෙන්නැ. දෙවෙනි පාර ලේබල්
ගහලා අප්ලෝඩ් කරන්න යද්දි වැරදීමකින් ඩිලීට් උනා. අපරාදේ......! දැං කරන්ඩ දෙයක් නැ. සොයා බැලුවට තුති.

මීට බුද්ධි.

ඔබා මාමා -

පරාදේ, ලියපු තැන ( වර්ඩ්ස්, ඔෆිස්, වගේ ඒවගේ වත්) සේව් වෙලා නැද්ද? කලේ නැද්ද? යි යි යි යි යි යි.........!!!

මම-

ඔබා අයියා,
මමත් සාමාන්‍යයෙන් වර්ඩ් වල ටයිප් කරලා තමා දාන්නෙ. මේක මට ඊයේ නිකමට ඔලුවට ආපු විකාරයක්. මම එහෙම්ම පෝස්ට් එකක් විදිහට ටයිප් කලා. වැරදීමකින් ඩිලීට් උනාය කියලා තැවෙන්න ඕනෙ නැ. මේ දැං සුබ ආරංචියක් ආවා. අපේ පොදු සතුරා ඕනයගේ රීඩරේ බඩු තියෙනවලු. ස්තුතියි සොයා බලනවට.

ඔබා මාමා -

ඇති යන්තං, ඒ වුනාට තියෙන්නෙ ඕනය ගාවනේ, ඕකට ඔය ටිකම ඇති අවුරුද්දක් කයිය ගහන්න.... හිකිස්!

.................

යුරෝ දෙකේ වීරයා.

ප/ලි -
මොනා නැතත් පොඩි හරි කරදරයක් උනාම, ඒ ගැන හොයා බලන්න මෙහෙම කස්ටියක් ඉන්න එක ගැන මාර සන්තෝසයි අප්පා!

චූටි මහත්තයගේ විප්ලවයේ නියම කොටස්කාරයෙක් වන්න! දැන්ම එන්න සයිබර් යායට...!

2011-10-27T07:36:00.000+05:30

අද මට කතා කරන්න තියෙන්නෙ පුංචි කරුණු තුනයි. මේ කරුනු තුන කියවලා ඕගොල්ලත් තීරණේකට එන්න මේ විප්ලවයේ කොටස් කාරයෙක් වෙනවද නැද්ද කියලා.

මේ තියෙන්නෙ ඒවා,

ආදරය

ආදරය කියන්නෙ දෙන්න ඕන දෙයක්. ඒක දෙන්න ඕන කෙනා අනුවත් දෙන කෙනා අනුවත් වෙනස් වෙනවා. ආදරය කරන්නත්, ආදරය ලබන්නත් පින් කරලා තියෙන්න ඕනේලු. අපේ හිත කොහොම උනත්, ලබන කෙනාගේ හිත පි‍රිලා ඉතිරිලා යන්න ආදරේ කරන්න පුලුවන්නම් අන්න නියම ආදරේ!

ආදරේ සංකේතය මොකද්ද? ටාජ් මහලද? මම නම් පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ ආදරේ සංකේතය හැටියට ටාජ් මහල සලකන්න. සාජහන් රජතුමා බිරිඳ නැති වුනු දුකට ඒක හැදුවා තමා. ඒත් ඒකෙන්ම තමා එයා ලෝකෙට පෙන්නුවෙ එයා කොච්චර ආත්මාර්ථකාමී කෲර ආදරවන්තයෙක්ද කියලා. ටජ් මහල හදපු ගමන් එයා කලේ ටාජ් මහලේ සැලසුම් ශිල්පින්ගෙයි, සිතුවම් ශිල්පීන්ගෙයි ඇස් උගුල්ලලා දාපු එක. මොකද ‍ඒ ගොල්ලන්ට මේ වගේ ලස්සන නිර්මාණ ආයෙත් කරන්න බැරි වෙන්න. අන්න ඒකයි මම ටජ් මහලට අකමැති. සාජහන් වගේ අපිත් ආදරේ කරන්න ඕනේ තමන්ගෙ අයට විතරද?

තෑගි

ඕනම කෙනෙකුට හීන තියෙනවා. සුබ සිහින සෑබෑ කරගන්න කව්ද අකමැති. හීන සැබෑ කරගන්න බැරිවෙන අය කරන්නෙ ඒක තමන්ගෙ හද පතුලේ ඇතුලු කොනේ තියෙන කාමරේකට දාලා වහලා දාන එක. අපිට පුලුවන්නම් ඒ දේ මොකද්ද කියලා දැනගෙන හැමදාටම හිරකරලා දාපු ඒ සිහිනය යථාර්ථයක් කරන්න අන්න නියම තෑග්ග! ඒක මොකක් උනත් කමක් නෑ. තෑග්ගක් හැටියට දෙයක් ලැබුනම කෙනෙක් කොච්චර සතුටු වෙනවද කියලා මම අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑනේ. මමත් ඒ අද්දැකීම බොහොම වාරයක් අත්වින්ද කෙනෙක්.

මං කැමති දේවල් මට තෑගි විදිහට ලැ‍බෙන්නෙ කාලෙක ඉදලා. කුමාරයයි මායි හුලං ගහපු බයිසිකලේ තාත්තා අරං දුන්නෙ රු. 500 ක ලොතරැයි දිනුමකින්. කටු නැති ඉලක්කම් ඔරලෝසුවක් මුලින්ම අරන් දුන්නෙ අර නෙක්ටො කතාවෙ ඉන්න පියරත්න මාමා. සුදුපාට ලොකු බුදු පිළිමයක් අරන් දුන්නෙ ආච්චි. කතන්දර සීයා පොල් සල්ලි වලින් මං කැමති කොකබුරා බැට් එකකුයි බෝල ටින් එකකුයි අරන් දුන්නා. ලැප්ටොප් කම්පියුටර් එකක් අරන් දුන්නෙ මැරියන්ගෙ අම්මා. මැලේසියාවෙදී, වෘත්තිය මට්ටමේ ඩිජිටල් කැමරාවක් මට අරන් දුන්නෙ මැරියන්. ඒවා ඔක්කොම ඒ ඒ කාලවල මගේ සිහින. නමුත් තම තමන්ගෙ පුද්ගලික හීන යටපත් වෙනවා අපේ පොදු අරමුණු වලට යද්දි. ඒත් නොහිතන වෙලාවල් වල ඒ හීන හැබෑ වෙද්දි දැනෙන සතුට මට වගේම ඕගොල්ලන්ටත් දැනිලා ඇති?

මේකෙ ආසන්නම සිද්ධිය මේ ලඟපාත දවසක වෙයි කියලා මම හිතුවෙ නෑ. ඒ මට ග්‍රැෆික් ටැබ්ලට් එකක් තෑගි ලැබුනු එක! මීට අවුරුද්දකට එකහමාරකට විතර කලින්, කාලයක් තිස්සෙ බ්ලොග් එකක් කරගෙන යන කෙනෙක් ඇහැව්වා ග්‍රැෆික් ටැබ්ලට් එකක් අරන් දෙන්නද කියලා. මං එපා කිව්වා. ඒ වගේ තෑග්ගක් මට බර වැඩි හින්දා. පස්සෙ එයා මං ඇඳපු සිත්තර වලට අසාධාරණ වටිනාකමක් දීලා ඒකෙ මිල ගෙව්වේ ග්‍රැෆික් ටැබ්ලට් එකෙන්. ඒක මගේ අතට ලැබුන දා මම කොච්චර සතුටු උනාද!

විප්ලවය

“චේ ගුවේරා” වීරයා‍ට විප්ලවය දරු ප්‍රසූතියක් වගේලු. මුලින්ම නොඉවසිල්ල, දෙවෙනියට විලාප හඬ, තෙවෙනියට ලේ වැගිරීමකට පස්සෙ මහා නිහැඩියාවක්. ඔන්න ඊට පස්සෙයි බලාපොරොත්තුව උපදින්නනෙ. ඒ පොඩි එකෙක් අඬන සද්දෙන්! චේ කියන්නෙ විප්ලවයත් ඒ වගේ කියලා.

චේ ට විප්ලවය දරු ප්‍රසූතියක් වගේ උනාට, අපේ අම්මට නං දරු ප්‍රසූතියම විප්ලවයක් උනා. ඒ මම හින්දා. ඒක කලින් මම කිව්වනෙ. අපි හින්දා හැම අම්ම කෙනෙක්ම කරන්නෙ විප්ලවයක්! ඒක හරි.

අපේ අම්මා එහෙම පණනල දුන්නු විප්ලවයේ එක්තරා තැනකට අද මම ඇවිල්ලා තියෙනවා.ඉතාම සරළව කියනවනම් මේ ලෝකෙ කිසිම සිද්දියක් අහම්බයක් නොවේය, සියල්ල මේ වෙන විටත් සැළසුම් වෙලා හමාරයි කියන සරළ සිද්ධාන්තෙ ඉදලා බැලුවොත්, විප්ලවයේ ඇරඹුමත් අවසානයත් දැනටම තීරණය වෙලා හමාරයි.

ඉතිං ඒ කාලය අතරතුර ගෙවෙන සංක්‍රාන්තියෙ තවත් එක පියවරක් අද ගෙවුනා. ඒක කව්රු මොන විදිහට නිර්වචනය කලත් සරළම එක උපන් දිනේ කියන එකයි.

එතකොට ආදරයයි, තෑගියි, විප්ලවයයි කොහොමද එකට ගලපන්නෙ?

විප්ලවයට අම්මලා පණනල දුන්නට, ඒක ඉදිරියට ගෙනියන්න ඕනෙ අපි.

ඒකට අපිට ආදරයයි, ත්‍යාගශීලි කමයි කියන අවි ආයුධ පාවිච්චි කරන්න පුලුවන්නෙ. හැබැයි සාජහන් වගේ නෙමේ හොඳද......

අපි අපේ වැඩේ හරියට කලොත් මීට අවුරුදු ගානකට කලින් අපේ අම්මලා පණනල දුන්නු විප්ලවයේ නියම ප්‍රථිපලය වෙන්න අපිට පුලුවන් වේවි...!

අපි, සියලු දෙනාට ආදරේ කරන, හැකි සෑම අවස්ථාවකම ත්‍යාගශිලිවන්ත අය උනොත් අම්මලාට පුලුවන් වෙයි අපි දිහා බලලා සතුටු වෙන්න.

මම විප්ලවය ඉදිරියට ගෙනියන්න කැමති එහෙමයි.

ඒ විප්ලවය ඉදිරියට ගෙනියන්න අද වගේ දවසක මමත් එක්ක ඕගොල්ලත් එකතු වෙනවද?

විප්ලවයට ජය වේවා!!

....................

- මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා

චූටි මහත්තයගෙ පෙම්පළහිලව්ව හෙලි වේ. | මලක් වෙලා ඔබ පිපෙන්න - ආදරේ සුවඳ දෙන්න...!

2011-10-17T07:51:00.000+05:30

කැරම් බෝඩ් එකකටයි, ඉත්තො ටිකකටයි කරන්න පුලුවන් මොනවද?

අපි කව්රුත් දන්නෙ කැරම් බෝඩ් එකකට කරන්න පුලුවන් ඒක උඩ තියෙන ඉත්තො එක්ක අපිට සෙල්ලම් කරන්න අවස්ථාව දීලා බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි කියලා.

ඒත් කැරම් බෝඩ් එකකුයි, පුංචි ඉත්තො ටිකකුයි දවසක් මට හරි වැඩක් කලා.

ඒ මම කුරුලු හමුදාවේ හිටපු කාලේ. ඒ කාලේ අපි විවේක තියෙන හැම තිස්සෙම කලේ කැරම් ගහපු එක. නිතර දෙවෙලේ කැරම් ගහලා අපිට ඉත්තො කපන එක කජු කනවා වගේ ලේසි වෙලයි තිබුනෙ.

ඔය කාලෙදි අපි ගියා අපේ පරණ ගමට. දුරින් නෑයො වෙන ගෙදරකට උත්සවේකට. උත්සවයෙ වැඩ වලට උදව් වෙන්න හින්දා මම දවස් දෙක තුනකට කලින්ම නිවාඩු දාලා එහෙ ගියා. නෑදෑ කෙනෙක්ගෙ උත්සවයක් හින්දා අපේ නෑයොත් ‍‍ගොඩක් දෙනෙක් එහෙ ඇවිල්ලා තිබුනෙ.

කොහොම හරි ලොකු ලොකු වැඩ ටික ඉවර කරලා අපි හැන්දෑවේ සතුටු සාමිච්චියෙ යෙදිලා ඉද්දි මම යෝජනාවක් කරා, “අපි කැරම් අතක්වත් ගහමුද, නිකං ඉන්න එකේ.....?“ කියලා. කිව්වට මොකද කැරම් ගහන්ඩ කව්රුත් වැඩි කැමැත්තක් නෑ.

“අපෝ බං. කැරම් අතක් ගහන්ඩ එකෙක් නැ එතකොට නේ.........?” මම ආයෙත් ඇහැව්වා.

“මොන කැරම්ද බං, අපි තුන්සිය හතරක් වත් බලමුද?”

“අනේ මේ මට බෑ.....එතකොට කැරම් ගහන්ඩ එකෙක් නෑ මාත් එක්කලා නේ.....?”

“මම එන්නං.....” ඒ කව්දෝ ගැල්ලමයෙක්. මං ගැස්සිලා ගියා.

“හා..........” මම ඒ කටහඬ ආපු ඉසව්ව හෙව්වා. ඒ අපේ නැන්දලා එක්ක ආපු නංගි කෙනෙක්. එයා අපේ නෑදෑ කෙනෙක් වෙන්ඩ බෑ. අපේ නංගිලා මල්ලිලාව මම අඳුරන්නැති එකක් යැ. මමත් එදා ගිය වෙලාවේ ඉදලා විපරම් කර කර හිටියෙ ඒ සුදුපාට හුරුබුහුටි කව්ද කියලා.

“හ්ම්....අපි නොදන්න චෙස් කිව්වලු! බෝඩ් එකට පවුඩර් ටිකක් දාලා ගනිංකො එහෙනං...!!!” මගෙ හිත කිව්වා.

ඔන්න ඔහොම තනි මම, සගයෙක් හොයාගෙන, කැරම් බෝඩ් එක ගෙනල්ලා, අඔ ගහ යට තියලා, පුටු ටික තියලා ගත්තට පස්සෙ මෙන්න කැරම් ගහන්ඩ කට්ටිය ඕසෙට. මට නං තරහත් ගියා. මම හීන හතක් මැද හිටියෙ, අඔ ගහ යට හෙවනේ, හැන්දැ කොරේ අර නැන්දලා එක්ක ආපු හුරුබුහුටිත් එක්ක තනි පංගලමේ කැරම් අතක් ගහන්ඩ. සිකේයියා මේ ගොල්ලං හිටියෙ නැත්තං මට වැඩ ටිකක් පෙන්නන්ඩ තිබ්බා නිල් කැටේට.

කොහොමහරි අපි කැරම් ගහන්ඩ පටන් ගත්තා.

මුලින්ම මමත් එක්ක කැරම් ගහන්න කැමතිවුනු ඒ හුරුබුහුටියි මායි එක පැත්තක. අනිත් පැතිවල කව්රු හිටියද මට වැඩක් ඇතැයි.

මට කැරම් බෝඩ් එක හුරු තරමටම අර හුරුබුහුටිට ඒක හුරු නෑ. එයාට තියෙන්නෙ කැරම් ගහන්න ආසාව විතරයි. ගහන්ඩ බෑ.

“ආ...... හරි නංගි....ඔයා මේ ඉත්තගේ මේ පැත්තට යාන්තං වදින්ඩ ගහන්ඩ ඩිස්ක් එක මෙතන තියලා........” ඒ මම.

“අයියෝ........හිකිස්” ඒ අර හුරුබුහුටි. එයා ඉත්තට ඉලක්කෙ ඇල්ලුවට වදින්නෙ වැරදියට. ඒත් අර විදිහට හිනාවෙනවනං අනිත් ඉත්තො ඔක්කොම අපායට කැපුවත් මම නෙමේ මොකවත් කියන්නෙ.

“ආ.... කමන්නැ කමන්නැ....... ඊලග පාර අපි ඔය ඉත්තව ගොඩ දා ගමුකො..... නංගි ගනං ගන්ඩ එපා.......හො‍‍‍දේ...”

ඔහොම ටික වෙලාවක් සෙල්ලං කර කර ඉඳලා, කට්ටිය නරියට කුකුල් කූඩුව බාර දීලා එක එක වැඩ වලට නැගිටලා ගියා.

දැං මමයි අර හුරුබුහුටියි, ඒ කියන්නෙ නැන්දලා එක්ක ආපු නංගියයි විතරක් කැරම් බෝඩ් එක දෙපැත්තෙ. බලන්ඩකෝ ඒකෙත් හැටි නේද! මේවා ගිහිං අරුන්ට කියද්දි උන් ඉරිසියාවේ පැලෙයි.

“කො......ඔයා කැරම් ගහමු කිව්වට ඔයාට එච්චර මෙව්වා එකක් නෑ නේද.........?” මම වචන පාවිච්චි කලෙ අන්තිම පරිස්සමට. බැරි වෙලා හරි වැරදි මෙව්වා එකක් කියවුනොත් එහෙම.

“හ්ම්.......”

“ඇයි ඔයා කැරම් ගහන්ඩ කැමති උනේ මාත් එක්ක.............”

“මං පොඩි කාලේ කැරම් ගහලා තියෙනවා අපේ තාත්තත් එක්කලා.......”

“ඉතිං.........”

ඔහොම අහද්දි මට තේරුනා මගේ දකුණු ඇහෙන් බොඳ වෙලා පේන හරියෙ මොකක් හරි සිද්දියක් සිද්ද වෙනවා කියලා. මං අර ගැල්ලමයට හොරා ඒ පැත්තට යැව්වා මගේ ඇහේ බබාව. වැඩේ හරි. මට මතක හැටියට මුලින්ම අර ලොකුවට හදලා තිබුනු තාවකාලික මුලුතැන්ගේ පැත්තතෙන් එබුනෙ රාණි නැන්දා. පස්සෙ අපේ අම්මා. ඊලඟට තාත්තා. ඔන්න දැං එබිලා බැලුවේ මේ ගැල්ලමය එක්කගෙන ඇවිල්ලා තිබුනු නැන්දලා. අපේ නංගියි අනිත් කට්ටියි එබුනේ ඊටත් පස්සෙ. මට පේන්නෙ ඒ ගොල්ලං ටිකට් නැතුව ෂෝ එක බලලා වගේ.

“මේ....අයියෙ මං ටිකක් අර පැත්තට ගිහිල්ලා එන්නං.....ලේන්සුවක් ගේන්ඩ අමතක උනා. මෙන්න අර ළමයා නැගිටලා ගියා, අන්තිමට අහපු ප්‍රශ්ණෙට උත්තරයක්වත් නොදී. එයාටත් අරගොල්ලන්ගෙ වැඩේ තේරෙන්ඩ ඇති.

නරියට කුකුල් කොටුව බාර දුන්නට, කොටුව ඇතුලට නරියා පැන්න විතරයි, මෙන්න අයිතිකාරයො කලුවරේ ලීයකින් කූරු ගානවා නරියා තාම ඇතුලෙද බලන්ඩ.

“ඔය ලීය වැනුවට කමන්නැ පුතෝ.....මගේ ඇහේ වැදුනොත්නෙ...!!!!”

ඔන්න ඊලගට උදා උනේ “එයාර් සපෝට්” ගන්න වෙලාව. ඒ කියන්නෙ කුරුලු හමුදාවෙන් උදව් ඉල්ලන වෙලාව. ගත්තා ෆෝන් එක.

“කීක්.... කීක්.... කීක්.... කීක්.... කීක්....හෙලෝ......”

“අනේ උදාව් උදාව්..... මට උදව් කරපල්ලා යකුනේ........”

“මොකෝ බං.... මේ හැන්දැවේ..... ගමේ උන් උඔට නෙලනවද... පරණ කේස් එකකට.....” ඕං බලමුකො අපේ උන් මං ගැන හිතාගෙන ඉන්න හැටි.

“පිස්සුද බං...... කෝ දෙයියට දීපං ෆෝන් එක.......උඔලත් එක්ක මේ වගේ දේවල් කතා කරලා වැඩක් ඇතැ.......”

දෙයියා ඇවිල්ලා ඔය වගේ තනි ඉරේ යන වැඩ, අල වෙන්ඩ යන වැඩ, පියෝ වැඩ වලට, නං දරාපු අපේ එකම පොර. දෙයියා සාමි කිව් දෙයක් ආය වැරදිලා එහෙම නෑ. ඉතිං මං මිනිහගෙනුත් උප‍දෙස් අරං වැඩේට බැස්සා කාටත් නොදැනෙන්න.

ඉදිරි දවස් දෙක තුන මට වැඩ බහුල කාල පරිඡ්චේදයක් උනා.

“අපි දිඹුල් අහුලන්ඩ යන්නෙ......” ඒ අපේ නංගි.

“යං මාත් එන්නං... දැං කව්රු කව්රු ද යන්නෙ.....?” නෑ ඉතිං යන්නෙ කව්ද, කොහෙද යන්නෙ කියලා දැන ගන්න එක කෝකටත් හොඳයිනෙ.

“අපි වැවට නාන්න යන්ඩ යන්නෙ..... චුටි මහත්තයලගේ ක්‍රිකට් ගැහිල්ල දැම්ම ඉවරවෙන්නැනේ නේද?” ඒ අ‍පේ අම්මලා නැන්දලා.

“විකාරද......ක්‍රිකට් ගැහිල්ල යකාට ගියාවේ.....කොළඔට වඩා රස්නෙ මෙහෙනෙ.....යං යං මාත් එනවා.... දැං කව්රු කව්රු ද යන්නෙ.....?” මට ඉතිං කෙලින්ම අහතැහැකිය අර ගැල්ලමයත් එනවද කියලා.

“කොහෙද ඕගොල්ලං යන්ඩ යන්නෙ......?”

“අපි පංසල් යනවා... මේ ගොල්ලංට යන්ඩ කලින් අපේ පන්සල පෙන්නන්ඩලු.......” ඒ අර පොඩි කාලේ මාත් එක්ක කොච්චරවත් වලි අල්ලන එහා වැටේ වාසනා කෙල්ල. දැං එයා මාත් එක්කලා හෙන ෆිට්.

“දැං කව්රු කව්රු ද යන්නෙ.....?” මේ ටික දැං ඕගොල්ලන්ටත් හුරු ඇති.

“කව්රු කව්රුද.......අනේ මේ අපි දන්නවා හරිද......”

“මොනවද......” මාව ඩිග් ගාලා ගියා.

“නැනැ..... මුකුත් නෑ...... හැමෝම යනවා.... එන්ඩ ඉතිං....... මේ ඒක නෙමේ, එතකොට අර කොළඹ ගැල්ලමයිට මොකෝ වෙන්නෙ....ආ”

“පිස්සුද බං උඔට.....”

ඉතිං හවස් අතේ අපි පන්සලට ගියා.

“මේ හදලා තියෙන්නෙ පව් කරපු අයව කටු ඉඹුලෙ නග්ගන හැටි...... ඔයා දන්නවද... මේ කටු වැඩ කරන්නෙ මෝටරේකින්ලු” මං අර ගෑල්ලමයට කිට්ටු කරලා හෙමින් කිව්වා. පොඩි කාලේ ඒවා ම‍ට තාම මතකයි.

“හිකිස්...........අම්මෝ මෙයා කියන බොරු”.

“බොරු..... මං බොරු කියන එක අතඇරලා ගොඩක් කල්නෙ................“

කොහොම හරි මගේ නිවාඩුත් ඉවර වේගෙන ආවා. ඒත් මට අර ළමයට දැනෙන්ඩ මුකුත් කරකියා ගන්ඩ බැරි උනා.

යන්ඩ කලින් දා හවස, නොකියා කොම්පැනියට පින්සිද්ධ වෙන්ඩ යන්තං වැඩේ දික්ගස්ස ගන්ඩ පුලුවන් පොටක් පෑදුනා. ඒ ගැල්ලමට ඒ ගොල්ලංගෙ අම්මා රට ඉඳං ෆෝන් එකක් එවලා තිබ්බා. ඒත් ඒකෙන් එස්.එම්.එස්. යවන්ඩ බෑ කියලා මට හදලා දෙන්ඩ කිව්වා.

මමත් පැන්න ගමං ගත්තා ෆෝන් එක. මැසේජ් සෙටින්ග්ස් වලට ගිහිං සෙන්ටර් නම්බර් එක හරියට ගහලා වැඩේ ක්ලෝස් කරා. පස්සෙ හීන් සැරේ මගේ ෆෝන් එකට ගැහුවා මිස්ඩ් කෝල් එකක්.

“මොකද්ද ඒ කරේ......?”

“ඇයි! මුකුත් නෑ....”

“හොර තක්-කඩියා!”

අනේ ඒ විදිහට හොර තක්කඩියා කියනවනං මම හැමදාම උනත් හොරකං කරනවා.

ඊට පස්සෙ කොච්චර දේවල් උනාද?

මං රුපියල් හාරසීයේ කාඩ් කීයක් නං ඉවර වෙනකං කතා කරන්න ඇද්ද ටිකකට අපි හම්බවෙමු කියන්න. ඔය මං මගේම ව්‍යපෘතියකට කියලා වියදම් කරපු වැඩිම මුදල. ඒ ලෙවල් එකට හදපු ව්‍යපෘතියටත් මම උපරිම වියදම් කලේ රුපියල් හැටයි. ඒකත් පිටකොල දෙක ලැමිනේටින් කරන්ඩ.

කොහොමහරි අන්තිමේ එක දවසක් “හා” කිව්වා. එයා ඉරිදා එනවා කිව්වා මොකද්දෝ කෝස් එකක‍ට ලියාපදිංචි වෙන්ඩ අපේ රාජධානියට. ඒ කියන්නෙ ටොරින්ටන් ක්‍රීඩාංගනේ හරියෙ තැනකට. මම කතා කරාම හවස හතරට එන්නං කිව්වා බී.එම්.අයි.සී.එච්. එක ගාවට. මම කෝල් එක කට් කරපු ගමන් ඩබල් බෙඩ් එකේ උඩට නැගලා කෑ ගහලා කිව්වා,

“හා කිව්වා යකුනේ......” කියලා.

කොල්ලො කඩි ගුල වගේ ඇවිස්සුනා. එදා ඉදං කොල්ලො මට එක එක උපදෙස් දුන්නා. ගැල්ලමයා ඉස්සරහා මුලින්ම කතා කරන්න ඕන දේවල්. ඒවා කියද්දි හඬ පාලනය කරන්න ඕනේ කොහොමද වගේ කාරණා ගැන.

කොහොමහරි ඉරිදා උනා.

මම උදේ නැගිටලා අත පත ගාලා කොට්ටෙ යට තිබ්බ මගේ ෆෝන් එක හොයාගෙන එස්. එම්. එස්. එකක් යැව්වා සිංදු කෑල්ලකුත් එක්ක මෙහෙම කියලා.

ඒකනං ඔන්න කොල්ලො කියපු දෙයක් නෙමේ. මගේම අදහසක් !

“මලක් වෙලා ඔබ පිපෙන්න - ආදරේ සුවඳ දෙන්න...

ගඟක් වගේ ඔබ ගලන්න - සෙනෙහසින් පිරී යන්න...

අද හවස ඔයා හමුවෙන්න මම බලාගෙන ඉන්නවා.........!"

දැං වත් තේරෙන්නැතැ මං කියන්ඩ හදන්නෙ මොකද්ද කියලා. ඇරත් මම ලිඛිතව මේ වෙනකං ඉල්ලිමක් කරලා තිබුනෙත් නෑනේ. ඔක්කොම ගියේ කටවචනෙට.

ඔන්න දැං හවස් වරුව ආවා.

ඉතිං මං යන්ඩ ලෑස්ති වෙද්දි, අන්න යාලුවො. ජෙල්වලින් කට්ටියක්, පොලිෂ් වලින් කට්ටියක්, කිරිං වලින් කට්ටියක්, උපදෙස් වලින් කට්ටියක්, හරියට අලුත් අවුරුදු උදාවට ලෑස්ති වෙනවා වගේ.

ඒ ඔක්කොම ඉවර වෙලා කොල්ලො ටික මට හදවතින්ම සුබ පැතුවා, “වැඩේ ගොඩ දාගෙන වරෙන්...! නැත්තං තෝ මේ පැත්ත පලාතෙ පස් පාගන්ඩ එපා.....!” කියලා.

ඉතිං මම නිදහස් මාවතේ පාවෙලා ගිහිල්ලා, පාර පැනලා බී.එම්.අයි.සී.එච්. එකට මෙහා පැත්තෙ තියෙන බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ හෙවනැල්ල යටට වෙලා හිටිය අර නැන්දලත් එක්ක ආපු, සුදුපාට හුරුබුහුටි ගැල්ලමයා මාව හොයාගෙන එනකං.

ටිකෙන් ටික වෙලාව ගත උනා. හතර වෙද්දි මගේ ඇඟට නිකං උණ ගතියක් ඇවිල්ලා තිබුනෙ. එයා ඇවිල්ලා මොනවා කියයිද කියලා.

ඕගොල්ලම පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්ඩකො කොහොමද ඒ අවස්ථාව කියලා.

ඔන්න ඊලග විනාඩියෙදී මට මේ ටික දවසට වැඩිපුරම හිතට වැදුනු ඒ ගැණු ළමයා වංගුවෙන් මතු උනා. මේ එන්නෙ මාව හම්බවෙන්න නේද කියලා හිතෙද්දි මගේ බඩ පපුව සීතල වෙලා ගියා. එයා මං ගාවට ආවා.

“ඇයි එන්න කිව්වෙ......” එයානං බොහොම සැහැල්ලු හිනාවකින් ඉන්නෙ. මගෙනං තුනටියට හෙණ ගහලා වගේ. හිරියක් අල්ලලා ඒක ඇඟ දිගේ දුවනවා.

“නිකං............”

මං එයා දිහා බැලුවා. මෙයා හින්දා පහුගිය සතියෙ මට හරියට නින්දකුත් නෑ. ඇස් ඇරියත්, ඇස් වැහුවත් පේන්නෙ මෙයාව. මං ගිය සතියෙම කැරම් බෝඩ් එකක් පැත්ත පලාතෙ ගියෙ නෑ. මෙයා නැති කැරම් බෝඩ් මොකදට අයියෝ! අනික සිං සිං ගාලා ඉත්තො කපපු මට, පහුගිය ටිකේ ඉත්තෙක් වලට කපනවා කියන එක කොච්චර අමාරු උනාද! පවර් ස්ටීරියන් නැති 1210 ලොරියක් හරෝනවට ඊට ලේසියි. කොහෙද ඉතිං මෙයාට තේරෙන එකක් යැ ඕවා. අනින්ඩ හිතෙනවා ටොක්කක්!

යාලුවෝ දවස් ගානක් මට පුරුදු කරපු දේවල් මේ වෙද්දි මට අමතක වෙලා තිබුනේ. මට මතක් කරලාවත් කොනක් අල්ලගන්ඩ බැරි උනා. අනික හඬ පාලනයත් බිංදුවට වැටිලා. මොකෝ ඒ වෙද්දි මගෙ උගුර කටත් එක්ක වෙලිලා තිබුනෙ.

“එහෙනං මං යන්නං..........පරක්කුත් වෙනවා.....“

“පොඩ්ඩක් ඉන්ඩකො...............”

“ඇයි.......” ඔන්න දැං නං එයත් පොඩි තිගැස්මකින් ඉන්නෙ කියලා මට තේරුනා.

“හාද.............?!” මම හරකෙක් වගේ එක පාරටම ඒ වචන ටික දමලා ගැහුවා. අරුං ටික කොහෙ හරි ඉඳලා බලාගෙන හිටිය නං මට ටොකු කාලා විසේ යනවා.

“මොනාද?”

මට තේරුණා මේ විදිහට මේ වැඩේ කරගෙන යන්න බෑ කියලා. ඉතිං මං එදා ප්‍රශ්නෙ ආය ඇහැව්වා.

“ඇයි එදා ඔයා කැරම් ගහන්ඩ කැමති උනේ මාත් එක්ක.............”

“මං පොඩි කාලේ කැරම් ගහලා තියෙනවා අපේ තාත්තත් එක්කලා.......” පරණ උත්තරේමයි.

“ඉතිං......... දැං තාත්තා කැරම් ගහන්ඩ එන්නැද්ද?”

“නෑ.....”

“ඇයි.....ඒ....?”

“තාත්තා දැං නෑ......” එයාගෙ ඇස් වලට කඳුලු ආවා.

“අනේ සොරි....... මං දන්නැනේ ඉතිං......”

“ඒකට කමන්නැ............අයියා කව්ද කියලා දන්නැතුවත් මට එකපාරට හා කියවුනේ ඒකයි......”

“ආ.......හරි ඒක අමතක කරලා දාන්ඩ. අපි මෙහෙම කරමු.......................!”

එයා කඳුලු පිහදානවා.

“ඔයා කැමති නැද්ද ජීවිතේ හැමදාම මාත් එක්ක කැරම් ගහන්ඩ........ඒ කාලේ තාත්තා එක්ක සෙල්ලං කලා වගේ......”

එයා මගේ මුණ දිහා බැලුවා. අපේ ඇස් පළවෙනි වතාවට එකට හමුඋනා. ඒ ඇස් මගේ යෝජනාවට කැමති උනා කියලා මට හිතුනා. මම අන්තිමට කිව්ව වචන ටික එයාගෙ හිතේ ඕනැවටත් වැඩිය ලොකු බලාපොරොත්තුවක් ඇතිකරලා. තත්පර ගානක් අපි ඒ විදිහට බලාගෙන හිටියා. ජීවිතේ කිසිදාක නොබිඳින්ඩ බැරි බැම්මක පදනම වැටුනෙ අන්න ඒ විදිහට.

“ඕන්නං මං ඔයාට කියලත් දෙන්නම්කෝ හරියට කැරම් ගහන්නෙ කොහොමද කියලා..........................” මම ඉත්තෙකුට ගහන විදිහට ඇඟිලි හදලා හිමීට එයාගෙ කම්මුලට තට්ටුවක් දැම්මා.

.............................

දැං ඕගොල්ලන්ට තේරෙනවනෙ.

අන්න එහෙමයි කැරම් බෝඩ් එකකුයි, පුංචි ඉත්තො ටිකකුයි, හැමදාම මගේ තනිනොතනියට මා ලඟ ඉන්න, මටම කියලා හුරුබුහුටි ගැල්ලමයෙක්ව හොයලා දුන්නෙ.

................................

- මීට යුරො දෙකේ වීරයා.

ගලක් එල්ල ගන්නයි කිව්වේ? | පූසෙක් කතා කරයි.......!

2011-10-07T07:00:00.004+05:30

එදා පොරොන්දු වෙච්ච විදිහට සිත්තර තරගෙන් දිනපු කෙනාගෙ තෑග්ගයි මේ තියෙන්නෙ.

ඕගොල්ල හැමෝම දන්න හැටියට, එදා අන්තිම තියුණු තරගෙකින් පස්සෙ තරග ප්‍රථිපල හැටියට කියවුනේ අපේ පූසා දින්නයි කියලා. ඒ අනුව පූසා විසින් අඳින ලද සිත්තරේකුත් එක්කලා, එයා ගෙවලා දැම්ම චූටි මහත්තයගෙ වයසෙ දී වෙච්ච රසබර සිද්දියක් තමා එයා අද අපිට කියන්න යන්නෙ.

එදා පොරොන්දු වෙච්ච විදිහට පූසාගෙ මේ කතාව සයිබර් යායේ හැමදාම තියෙයි, මේ කතාවට යන්න විශේෂ පාරකුත් එක්කලාම.

හරි දැං අපි කියෝමු පූසගෙ කතාව.

.................................

නිපුනයා අපේ කණ්ඩායමේම හිටියා උනත් මට ඕකාව පෙන්නන්න බෑ. ඇයි අනේ ටීච මේ කියන දේ ඕකාට මේ මතක නෑ. ඕකා හන්දමයි හැමදාම ප්‍රශ්න අහන තරඟෙදී අපේ කණ්ඩයමට ලකුණු අඩු වෙන්නේ.

නැණති දනන් හට මඳ ගුණයක් කළද

පවතී ගල කෙටූ අකුරක් මෙන් නිබඳ

විමති දනන් හට කළ නිසි ගුණ නොමඳ

එනැති වේ ය දිය පිට ඇඳි ඉරක් ලෙද

දහම් පාසලේදී ඔය කවිය කියන කොට මට මතක් වෙන්නේ අපේ ඉස්කෝලේ නිපුනයාවමයි. ඒකගේ මතකෙත් හරියට දිය පිට ඇඳි ඉරක් වගේමයි කියලා මට එවෙලෙට හිතෙනවා.

එදා අපේ ටීච අපිව එළියට එක්කගෙන ගියේ ඉස්කෝලේ ඩෙංගු මදුරුවෝ බෝ වෙන තැන් තියනවනම් ඒ තැන් විනාස කරන්න කියලා. මම නම් ආයේ ඔය අස්සවල් වල හිටි එක මඳුරුවෙක්වත් අතෑරියේ නෑ. මට විඳපු ඔක්කොම උන්ට දුන්නා වැඩේ. අපේ ටීච කියනවා ටිං තියනවන්ම් ඒවා පොඩි කරලා ටීච ගාව තියන පොහොර උරේට දාන්නලු. ඒවට වතුර පිරිලාලු ඩෙංගු මදුරුවෝ හැදෙන්නේ. ටීටච පිස්සු! ඇයි අනේ ඕවයේ මදුරුවෝ හැදෙන්නේ මේ දැන් ඉන්න උන් බිත්තර දැම්මමනේ. ඉතිං මම නම් කළේ අතට අහු වෙච්චි හැම මදුරුවෙක්වම විනාස කරපු එකයි.

ඔය වෙලේ නිපුනයා හිටියේ ටීච ගාවටම වෙලා ටිං එකක තල තලා. ඔන්න එතකොටමයි මුගටියෙක් අපි උන්නු තැනින් එක පඳුරක් අස්සෙ ඉඳන් තව පඳුරකට මාරු උනේ. කොහෙද අපේ නිපුනයාටත් කට පියං ඉන්න බෑනේ. ඒකා එක පාරටම කෑ ගැහුවේ නැතෑ,

"අම්මටහුඩු මුගටියෙක්!" කියලා. ඒක ඇහිච්චි ටීචට ටිකක් තරහා ගියා.

"පුතා ඒක නරක කතාවක්. ආයේ එහෙම ඒ වගේ වචන පාවිච්චි කරනවා මට ඇහෙන්න බෑ තේරුණාද?" ටීච කිව්වා.

අපේ ටීච හරිම හොඳයි. නැත්තම් කොහෙද මෙතන ගාමිණී සර් වගේ උන්නනම් දැන් නිපුනයාගේ කට ඉරයි නිකං බාගෙට පැලිච්චි ටෙන්ස් බෝලයක් අල්ලලා දෙකට පලනවා වගේ. මට හිතුනා.

ඕං ඔය අස්සේ තමයි තවත් මුඟටියෙක් කලින් වගේම පඳුරෙන් පඳුරට මාරු උනේ. ඒක දැක්ක ගමන් නිපුනයාට ටීච කලින් කිව්ව කතාවත් අමතකයි.

"අම්මටහුඩු ආං ටීච තව එකෙක්!" මුගටියෙක් දැක්කාම මූට ඉන්න තැනත් අමතක වෙනවා.

මම නම් උන්නේ ටීච මුගේ කන මිරිකයි කියලමයි. ඒත් මේං බොලේ ටීච සාරි පොටෙන් කට වගහෙන හෝ ගාලා හිනා වෙනවා.

"ඔය මං දැන් කිව්ව එක මතක නෑ නේද?" පස්සේ ටීච ටිකක් සැරෙන් එච්චරමයි කිව්වේ.

ටීච මූව හදන්නැත්තම් මං හදන්නම්කෝ මම එවෙල් හිතා ගත්තා. ගෙදරදී මම තාත්තාට චක්කරේ පාඩම් දෙනකොට එකම තැන් දෙතුං පාරක් වැරැද්දුවාම තාත්තා මට අනිනවා ටොක්කක් තරු විසි වෙන්න. ඒක කොච්චර බල සම්පන්න ටොක්කක්ද කියනවනම් මම ආයේ ඒ තැන් වැරදිලාවත් වරද්දන්නේ නෑ. ඉතිං නිපුනයාගේ ලෙඩේටත් දෙන්න ඕන බෙහෙතත් ඒකමයි.

කොහොමහරි අස් පස් කරලා ඉවර වෙලා පංතියට යමිං ගමන් මම ටීචට නොපෙනෙන්න ඇන්නා නිපුනයාට හොඳ ටොක්කක්.

"ටීච දෙයක් එකපාරක් කිව්වාම මතක තියාගන්නවකෝ" මම කිව්වා.

නිපුනයා මං දිහා ඔරවලා බැලුවා මිසක් මට ගහන්න ආවේ නෑ. මොකද පංතියේ හිටි පිරිමි ළමයි 24 දෙනාගෙන් මට වඩා චණ්ඩි හිටියේ 18 දෙනෙක් විතරනේ. හොඳ වෙලාව

ට නිපුනයා ඉන් එකෙක් නෙමෙයි.

පස්සේ ටීච උගන්නන්න ගත්තා. මම පොඩි වෙලාවක්ට මගේ පිටි පස්සේ කණ්ඩායමේ මහේෂ් එක්ක කතාකරන කොට මගේ ඔළුව හිල් වෙන සයිස් එකට ගලක් වගේ එකක් වැදුනා. මම පැත්තට හැරිලා උන්නත් ඇහේ කොණෙන් මං දැක්කා මගේ ඉස්සරහා හිටි නිපුනයා තමයි මට ගැහුවේ කියලා. ඒකා මගේම මකනේ අරං මට ගහලා.

ඒත් එක්කමයි අනිත් කණ්ඩායමේ හිටි කෙල්ලෙක් අම්මෝ! කියලා ඇහැ අල්ල ගත්තේ.

"කවුද ඒ මකනෙන් ගැහුව කෙනා නැඟිටිනවා" ටීච කෑ ගැහුවා.

නිපුනයාව ඉබේටම නැඟිට්ටුනා. මටනම් හෙන සතුටුයි.

"මේ පූසා තමයි ටීච මට කලිං ගැහුවේ. මං පූසාට ගැහුවේ එක තමයි

වැරදිලා අචලාට වැදුනේ" නිපුනයා වෙවුල වෙවුලා කිව්වා.

"මං කොහෙද ඔයාට ගැහුවේ" ඕං ඔය බොරු කියන කොටනම් මට තරහා යනවා.

"හා හා ඇති දෙන්නම බහිනවා පන්තියෙන් එළියට ඉන්ටවල් එක වෙනකම් එළියේ හිටගෙන ඉන්නවා"

ෂික් මාර පල් එක. මායි නිපුනයයි එළියේ හිටං පාඩම අහං හිටියා. ඔය අසේ නිපුනයා මට රහසින් කියනවා,

"ඒයි පූසා දැන් කොහොමද ප්‍රින්සිපල් ආවොත්. අපි දෙන්නම ඉවරයි!"

නිපුනයාට කියලා කට ගන්න උනේ නෑ. කොරිඩෝවේ අනිත් කෙළවරේ වේවැලත් අතිං අරං ප්‍රින්සිපල් මතු උනා.

"තුක් නොදකින් කට විතරක්" මම අරූට රහසින් කිව්වා.

අදනම් කන්න වෙනවා අතේ ලෙලි යන්නම මට හිතුනා. අපි එළියේ ඉන්නවා දැකපු ප්‍රින්සිපල් කෙලින්ම අපි ගාවටම ආවා. මගේ නම් කකුල් ගැහෙනවද මන්දා. මම කවදාවත් ප්‍රින්සිපල්ගෙන් ගුටි කාලා නෑ.

"මොකද ටීච මේ දෙන්න එළියේ" ප්‍රින්සිපල් පංතියේ උන්නු ටීචගෙන් ඇහුවා. ටීච ඔක්කොම කතාව කිව්වා.

"හ්ම් අල්ලනවා දෙන්නම අත්"

"දෙන්නම අත් දෙකම, අත් දෙකම ඉස්සරහට කරනවා"

"වේ වැලෙන් ගහනකොට තෙල් ගෑවිච්චි ඉසකෙයා ගහක් අ

තේ තිබ්බොත් එතැනින් අත පැලෙනවා" දවසක් එකෙක් කිව්වා මට හොඳට මතකයි.

ඒ හන්දා මම අත් දෙක දිහා හොඳට බලලා කලිසමෙත් පිහිදාලම ඇස් දෙක පියාන අත් දෙක දික් කළා.

චටාස්! චටාස්! චටාස්! චටාස්! දෙන්නගෙම එක අතකට එක පාර ගානේ අත් දෙකටම ගැහුව ප්‍රින්සිපල් "හ්ම් ගිහින් වාඩි වෙනවා. ආයේ එහෙම මට අහුවෙනවා නෙමෙයි" කිව්වා.

ෂෙහ් ඒ වගේ පල් එකක් මම මගේ ජීවිතේටම වෙලා නෑ. මුළු පන්තියම බලාන උන්නා.

ප්‍රින්සිපල් නිපුනටයි මටයි ගැහුවේ මෙන්න මෙහෙමයි.

ඉන්ටවල් එක වෙලේ අචලා මරු එකට හිනා වෙවී ඉන්නවා.

මේ කෙල්ලෝ නම් බොරු කරලා කොල්ලන්ව අමාරුවේ දාන එකමයි හැමදාම කරන්නේ. ඉස්සෙල්ලා මහා ලොකුවට ඇහැ බදාගෙන කෑ ගැහුව කෙනා මේ ඉන්නේ මරු එකට.

"ඔය සමහර ලොකු අයියලාට පිස්සුද මන්දා ඔය වගේ කපටි ගෑණු ලමයිගෙ අතිං අල්ලං පාරේ එක්කං යන්න" හැම තිස්සෙම මට හිතුනු දෙයක් උනත් මේ වෙලේනම් මට ඒ වගේ අයියලා එක්කත් තරහයි.

"මහා ලොකුවට ඇහැ බදං කෑ ගැහුවේ. මං හිතුවේ ඇහැ ගැලවිලා බිම වැටුනා කියලා. අහිංසක කොල්ලන්ට ප්‍රින්සිපල්ගෙන් ගුටිකන්නත් උනා ඔයාලගේ බොරු නිසා" මම තරහෙන් කිව්වා.

"ආ බොරු තමයි.... මම හිතුවේ ආයේ මට ඒ ඇහැ පේන්නැතුව යයි කියලා"

කෙල්ලෝනම් මහාම මහා මෝඩියෝ. ඇයි දෙයියනේ පුංචි මකන කෑල්ලක් නිසා කොහොමද ඇහැක් පේන්නැතුව යන්නේ.

"එහෙම උන්නෑනේ" මට හොඳටම තරහා ගිහින් තිබ්බේ.

"නෑ.... ඉතිං" අචලා කිව්වා.

"නෑ නේද....?" මම තවත් තරහින් ඇහුවා.

"නෑ...තමයි..." ඒ පාර අචලාටත් තරහා ගිහින් වගේ.

"නැත්තම් නැති පැත්තට ගලක් එල්ලගන්නවා... මෝඩි!"

අචලාට කියාගෙන්න දෙයක් නැති උනා. ඒ කියන්නේ මම දින්නා. ඔන්න එවෙලෙනම් මට ටිකක් සතුටුයි.

නැත්තම් නැති පැත්තට ගලක් එල්ල ගන්නවා කියන කතාව පන්තියට ගෙනාවේ නාමල්. නාමල්ට අයියලා දෙන්නෙක් ඉන්නවා හය වසරෙයි හත වසරෙයි. එයාලගෙන් ඉගෙනගෙන තමයි අර වගේ අපූරු කතා නාමල් පන්තියට ගේන්නේ. ඒ දවස් වල පංතියේ මොහොතකටවත් "නෑ" කියලා කියන්න බෑ. කිව්වොත් පල් වෙනවා ටක්කෙටම.

හැබෑටම "නැත්තම් නැති පැත්තට ගලක් එල්ලගන්න" කියන එකේ තේරුම මොකක්ද? මම ඒ කාලේ ඔය කතාව පන්තියෙ දී මතුවුන දවසට ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදර එනකම්ම කල්පනා කලේ ඔය ගැනමයි.

ඔයාලට කියන්න එදා මම ඕක කියලා “කටින් ගහලා“ දින්නට මොකද, මම තවටත් දන්නැ ඒකෙ තේරුම මොකද්ද කියලා......!

.....................

-මීට පූසා

ප.ලි :

ආයෙමත් මගේ සිත්තරේට ඡන්දේ දීපු, නොදීපු ඔයාලා ඔක්කෝටම ස්තූතියි. මට බුද්ධි අයියාට තරම් ලස්සන කතා ලියන්නවත් විදෙස් චිත්තර ශිල්පියාට වගේ හැඩට චිත්තර ඇඳින්නවත් බෑ. ඕං ඒකටනම් සමාවෙන්න ඈ!

ආ තව එකක් මේ පාර කොම්පීතරෙන් සිත්තරේ අඳින්න ගිහින් එපා උනා. විදෙස් චිත්‍ර සිල්පියා මෙව්වා කොහොම අඳීනවද මන්දා.