චියරින් ගැල්ලමයි (සිත්තර ඇතුලේ) | සපා - මගේ යාලුවෝ - 04

කාලෙකට කලින් මම යාලුවො ගැන කියන්න අරං මගින් නැවැත්තුවා.

මට දැං යාලුවො දෙකොට්ටාසයක් ඉන්නවා. කට්ටියටක් අතට අහුවෙන අය. අනිත් අය අතට අහුවෙන්නැති ඔන්ලයින් අය. දැන් වෙද්දි නං අතට අහුවෙන්නැති අයගෙන් සමහරක්, කාලයක් තිස්සෙ අතට අහුවෙලා හිටපු අය තරම්ම ෆිට් වෙලා.

කොහොමහරි යාලුවො කියන්නෙ අපිට නැතිවම බැරි අය. ඒ ගොල්ල අපිට උදව්වක් ඕනෙම වෙලාවට අපේ පිහිටට එනවා. අපිත් එහෙම තමා. බලුහොම්බා ජෙට්ලිට උදව්කරන්න ගියෙත්, අපේ ශැවොලියා තනේ අත ගෑවෙත් යාලුවන්ට උදව් කරන්ඩ තියෙන උවමනාව හින්දා.

සමහර යාලුවොන්ට උදව් කරගන්න බැරි උනාම මේල් එවනවා, “අනේ මම තාමත් ඔයාගේ හොඳම යාලුවෙක්, ඒ වේලාවෙ ඔයාට උදව් කරන්න බැරි උනාට“ කියලා. වැඩි හොඳට වරහන් අස්සෙ I am still your friend....:D කියලත් ලියලා. මතකනේ කලින් දවසක සයිබර් යාය හැක්වෙලා වෙච්ච කෝලම.

හැබැයි මම අද කියන්න යන්නෙ කුරුලු හමුදාවේ අපිත් එක්ක එකම කල්දේරම් බත කාපු යාලුවෙක් වෙන සපාට උදව් කරන්න ගිය කතාව. යාලුවෝ ගැන කියනවා කිව්වම මුලින්ම සපා ගැන කියන්න කියලා කිව්වෙ අපේ ගෝල්ඩ් ෆිශ්. ඒ ඒගොල්ලන්ව හදුන්වලා දුන්නු දවසෙ. ඒත් ඔන්න අදයි ඒකට වේලාව ලැබුනෙ.

සපා ගැන කියන්න කලින් බලන්න, මේ මැද අත්දෙක උස්සගෙන ඉන්නෙ පොර තමා.

එක අවුරුද්දක ජාතික මහා ක්‍රිඩා උළෙල තිබුනා බදුල්ලෙ “වින්සන්ට් ඩයස්" ක්‍රීඩාංගණයේ.

ඒ තරගෙට අනුග්‍රහය දීලා තිබුනේ ලංකාවේ කෑම හදන ලොකු සමාගමක්. සමාගම ගානේ දාලා තිබුනා හෙන චියරින් පාටියක්. පාටියේ ඔක්කොම ගැල්ලමයි. කොට සායවලුයි, කොට හැට්ටයි ඇඳගෙන. කොට සායවල් කිව්වට කොටම නෑ. වියතකට වඩා තිබුනා. අපි මැනලා බැලුවා. හැබැයි හිතිං! කොහොමහරි ඒ ගොල්ල අත් දෙකෙන් රිබන් වලින් හදපු ලොකු බෝල අරගෙන. කොච්චරවත් කලේ ක්‍රීඩකයො දිරිමත් කරපු එක. එක එක තාලෙට එක එක නැටුම් කැලී දදා, පස්සෙ කමෝන් කියලා කෑ ගගහ, අර රිබන් බෝල වන වනා ෂා......බලන්ඩ එපැයි ඒවයේ රඟ.

කොහොම උනත් පිට පලාතක තරග තියෙන එකෙන් ක්‍රීඩකයන්ට පොඩි අවාසියකුත් වෙනවා. හේතුව මේකයි. කොළඔ සුගතදාස ස්ටේඩියම් එක තනිකර කාපට්. පිට පලාත් වල ග්‍රවුන්ඩ් වල තියෙන්නෙ තණකොල. අනික සුගතදාසෙ පැවිලියන් උසට තියෙන හින්දා හුළඟ සැරට එන්නෙත් නෑ. ඉතිං පිටපලාත් වල තරග තියෙද්දි, හැම ක්‍රීඩකයම ඒ ක්‍රීඩාංගණෙ පුහුණුවීම් කරලා තරග දවස වෙද්දි ඒ ගොල්ලන්ගෙ සපත්තු වල තියෙන ඇණ වලට තණකොල ගැලවිලා තැනින් තැන පස් මතුවෙලා වලවල් හැරීලා තියෙන්නෙ. අනික පැවිලියන් නැති හින්දා හුලඟ හෝ ගාලා. හැම තරගයක්ම පවත්වද්දි හුලං මාපකයක් ගෙනල්ලා හුළගෙ වේගය බලනවා. හුළගෙ වේගය වැඩි නම්, ඒ කියන්නෙ ඒකෙන් තරග කරුවට වාසියක් වෙනව නම් තරග වාර්තාව උනත් කැන්සල් කරනවා.

සපා කියන්නෙ ඒ කාලේ තුම්පිම්ම පැනීම, නැත්තං ට්‍රිපල් ජම්ප් කියන ඉසව්වෙ ලංකාවේ එක දෙක අතර හිටපු ක්‍රීඩකයෙක්. පොර විදෙස් සංචාර දෙක තුනකුත් ගිහිල්ලා එහෙම හිටියෙ. සුගතදාසෙ ප්‍රැක්ටිස් කරද්දි පොර පැනලා තිබ්බා රෙකෝඩ් එක ආසන්නෙටම වගේ. ඉතිං මිනිහා හෙන බලාපොරොත්තු තියාගෙන ගියේ රෙකෝඩ් එකක් තියලා කුරුලු හමුදාවේ ලොකු මහත්තුරුන්ගෙ අවධානේ දිනාගන්න.

කොහොමහරි එදා පොරගෙ තරගෙ තියෙන වේලාව ආවා. මිනිහා වොම්අප් කරලා එහෙම පිච් එක ලඟට ආවම සංසාරෙ එපා වෙලා. තුම් පිම්ම පනින අර ලෑල්ල ගාවට යනකල් තණකොල බේතකටවත් නැති වෙලා. තැන් තැන් වල ඌරො නටලා වගේ පොඩි පොඩි ගැට ඇවිල්ලා. ඇණ සපත්තු හින්දා පොඩි අඩි පාරකුත් හැදිලා.

දැං පොරට තනි අවුල. කරකියා ගන්න දෙයක් නෑ. මොකද පනින ලෑල්ල ගාවට දුවගෙන යද්දි කකුල හරියට එන්නෙ නෑ. ඇයි වලවල් බේර බේරනෙ යන්න වෙලා තියෙන්නෙ. ඒ හින්දා පළවෙනි ජම්ප් එක ෆවුල් උනා. දැං දෙකට ලැස්තිය. සාමාන්‍යයෙන් දුර පනින කොටස තියෙන්නෙ ග්‍රවුන්ඩ් එකක කෙරොලෙ. ඉතිං අපි ග්‍රවුන්ඩ් එකයි පැවිලියන් එකයි වෙන්වෙන වැටගාවට ආවා පොරව දිරිමත් කරන්න.

අපි "සා...පා....,සා.....පා....." කිය කිය තාලෙට අප්පුඩි ගගහ කෑ ගැහුවා මෙහා පැත්තෙ පඩිපේලි උඩට වෙලා. මොන! දෙවෙනි ජම්ප් එකත් ලොස් උනා. දැං රෙකෝඩ් එක නෙමේ, ෆස්ට් සෙකඩුත් නෙමේ අඩුම ගානේ අන්තිම අට දෙනා අතරට එන එකත් හෙන අමාරුයි. ඒ මදිවට හුලං මැසිම කැරකෙනවා ජිල් කොම්පැනිය වගේ. සපා බිංදුවටම වැටිලා. ඊලඟ ජම්ප් එක ෆවුල් කියන්නෙ අවුරුද්දක පුහුණුවීම් වතුරෙ. ඔක්කොම අකුලගෙන ගෙදර යන්ඩයි තියෙන්නෙ. අනික පැරදිලා කොහොම කොළඔ යන්ඩද? වස ලැජ්ජාවනේ. පැරදුනත් කමන්නැ හේතු අහද්දිනෙ එපා වෙන්නෙ. මීට් එකක් ඉවර වෙලා ගිය ගමන් අනිත් සෙක්ෂන් වල උන් අහන්නෙ මොකෝ උනේ කියලා. පැරදුනා කියද්දිම උන් යනවා යන්ඩ. ඒවට හේතු අහන්ඩ එකෙක්වත් නෑ.

ඉතිං අපි කට්ටිය එකතු වෙලා මේකට දෙයක් කල්පනා කලා. විශේෂයෙන්ම මමයි අපේ දෙයියයි. මොනා උනත් මූ අපේ එකා. එකාව වැටෙන්ඩ දෙන්ඩ බෑ. මතකනේ දෙයිය‍ ඔය වගේ වැඩ වලට දෙයියා. මගේ වැඩේ ගොඩ දා ගන්නත් පොරනේ උදව් කලේ. ඉතිං අපි මොකක් හරි ක්‍රමයක් මේකට හොයද්දි, අපි දැක්කා අර කෑම කොම්පැනියේ ගැල්ලමයි ටික. මම දෙයියා දිහා බැලුවා. අපි දෙන්නටම දැනුනා ඊලඟට මොකද්ද කරන්ඩ ඕනෙ කියලා. මායි දෙයියයි දිව්වා ඒ පැත්තට, හරියට අයිස්කිරිං වෑන් එක අල්ලන්ඩ දුවන ගැටයො දෙන්නෙක් වගේ. ගිහිං ඒ ගොල්ලන්ගේ නායිකාව කියලා හිතන්ඩ පුලුවන් එක්කෙනෙක්ට අපි ටිකක් මෙහාට කතා කලා. ඒත් එයා ආවේ තව එක්කෙනෙකුත් අතින් අල්ලගෙන.

"මේ...එස්කියුස්මී නංගී ඕගොල්ලන්ගෙන් පොඩි මෙව්වා එකක් බලාපොරොත්තුවෙන් අපි ආවේ"

"මොකද්ද අයියා..... පුලුවන් දෙයක් නං අපි කරලා දෙන්නම්....." ඒ ගොල්ලත් හෙන කටකාරයි.

"අපේ යාලුවෙක් අන්න අතන ට්‍රිපල් ජම්ප් එක කරනවා.......ඌට .... සොරි....එයාට පොඩි චියර් එකක් දෙන්න පුලුවන් වෙයිද?"

"ම්.......මේකයි අයියා....අපිට මේ වෙලේ මේ හරියෙනෙ අපේ බොස් ඉන්ඩයි කිව්වේ....." ඒ ගොල්ල ඇත්ත තත්වේ පැහැදිලි කලා.

"අනේ බොස් මොනවත් කියන්නැ...අනික නංගි අපි අහවල්ලු...... ඕගොල්ලන්ට තේරෙනවනේ...."

අහවල්ලු කිව්වම ඒ ගොල්ල වැඩේට කැමති උනා. අපි අහවල්ලු හින්දා ඒ ගොල්ල ලොකු විස්වාසෙකින් අපිත් එක්කලා ආවේ. ඇරත් අපේ මූණුත් හෙන නිවිච්ච පාටයිනෙ. එතෙන්ට යන ටිකට මම ඒ ගොල්ලන්ට කිව්වා, "අපේ යාලුවා සපාය, පොර හරියට අසරණ වෙලාය, බලන්ඩ මේ ග්‍රවුන්ඩ් වල හැටිය, ඊලග ජම්ප් එකට පොර ලෑස්ති වෙන්න යද්දිම වගේ ඕගොල්ලන්ගෙ චියර් එක පටන් ගන්නය“ කියලා.

කොහොමහරි අපි ගැල්ලමයි කට්ටියත් එක්ක එතෙන්ට ගියේ පැරදීගෙන එන හමුදාවක උදව්වට ලස්කිරිඤ්ඤා බටයො හොයාගෙන ආපු සූර ජෙනරාල්ලා දෙන්නෙක් වගේ. දැං අපිට තියෙන්නෙ චියර් එක පටන් ගන්ඩ ඕන වෙලාවට අතින් පොඩි මෙව්වා එකක් පෙන්න එකයි අර ගැල්ලමයිට. මම ඒකට ලැස්ති පිටමයි හිටියෙ.

ඔන්න සපාට කලින් කෙනා ජම්ප් එක දැම්මා. දැං තියෙන්නෙ සපාගෙ වාරේ.

මම අර ගොල්ල දිහා බලලා සංඥාව නිකුත් කරන්න ගියා විතරයි, දෙයියා මට කලින් පැනලා ඒක කලා. ඒ එක්කම අර ගැල්ලමයි "සා......පා.......සා.....පා..."කියලා කෑගහන්ඩ ගත්තා. ඒ විතරක් නෙමේ. අතරින් පතර "කමෝන් සපා අයියා...." කියලා එකියක් කෑ ගහනවා. ඒ අතරතුර ඒගොල්ල නැටුමකුත් පටන් ගත්තා.

ඒක ජාති නැටුම!

මුලින්ම ගැල්ලමයි කකුල් ලඟටයි, ඈතටයි තිය තිය උඩ පනින්න ගත්තා. පස්සේ ඒ තාලෙටම අත් දෙක කෙලිනුයි, උඩටයි ඉස්සුවා. ඊටත් පස්සෙ අත්දෙක ඉස්සරහට අරං අර රිබන් බෝල දෙක එක ලඟට වෙන්ඩ අල්ලලා හයියෙන් හෙලෙව්වා. ඒ එක්කම ටිකක් ඉස්සරට නැමිලා වේගෙන් අඩි තිය තිය රිවස් එකට ගියා. පස්සෙ හරිම සැහැල්ලුවෙන් ආයෙත් දෙපැත්තට වැනි වැනී අර රිබන් බෝල හොලෝගෙන ඉස්සරහට ආවා. ඒ අතරතුර තමා ඒ ගොල්ල අපේ යාලුවගේ නම කියලා කෑ ගැහුවේ. මේ වගේ කට්ටියකගෙන් නම කියලා චියර් කරවගන්ඩ චාන්ස් ලැබෙන්නෙ එහෙමත් කෙනෙකුට. දැං සපා පනියි පැනිල්ලක් වාර්තා කුඩු පට්ටං වෙලා යන්ඩ. මොකද මොහොතකට හිතේ ඇතිවෙන මානසික මෙව්වා එකට පුලුවනි ඔය බාධක ඔක්කොම පරද්දලා දිනුම් කණුව කොහෙද කියලා හොයාගන්න.

ඉතිං මේක බලාගෙන ඉද්දි මට හෙන ගතියක් ආවා. මම දෙයියා දිහා බැලුවා. මිනිහා ඉන්නෙ හරියට නැටුම් කණ්ඩායමේ අයිතිකාරයා එයා වගේ. ඒ වෙලාවේ මට හිතුනා මේගොල්ලං කැන්දගෙන එන වැඩේ මම තනියම කලානං ඉවරයි නේද කියලා.

මේක කොච්චර හොඳට නැගලා ගියාද කියනවනං වට පිටේ හිටපු කට්ටියත් හිමීට හිමීට අපි ඉන්න පැත්තට ඇදිලා මේ ගොල්ලගේ නැටුම රස වින්දා. මේ වෙද්දි අපේ අනිත් උන් ටිකත් ටික ටික ලං උනා. ඒ පාටියකදී හොඳ නැටුමක් නටන්න ඒගොල්ලන්ගෙන් අලුත් අඩියක් දෙකක් ඉගෙන ගන්න පුලුවන් වෙයි කියලා හිතලා වෙන්ඩැති. ඒ හින්දා උන් කලේ ගැල්ලමයිගේ කකුල් වැඩකරන විදිහ බලාගෙන හිටපු එකයි ඇස් පිල්ලං ගැහිල්ල පැත්තක තියලා. ගෑල්ලමයිනුත් නමන්ඩ පුලුවන් හැම තැනම නවලා, දිග අරින්ඩ පුලුවන් හැමතැනම දිගඇරලා අන්තිම කැපවීමේන් නටලා අපිට සහයෝගෙ දුන්නා. කොහොමහරි චියරින් ළමයි හින්දා මේ වටපිටේ පරිසරයයි, ඉන්න අයයි, ඔක්කොම සතුටු සාගරේ කිමිදිලා.

මමත් ඕකේ ටික වෙලාවක් පීන පීන හිටියා. ඔන්න මට එකපාරටම මතක් උනා අපේ සපා දැං පනින්න නේද යන්නෙ කියලා. මිනිහත් හොඳ කික් එකේ ඇති. දැං මිනිහා හොඳ ජම්ප් එකක් ඇල්ලුවාම ඔක්කොම හරි. එයාගේ හොඳම යාලුවො හැටියට ඔන්න අපේ යුතුකම් අපි ඉටුකලා.

ඉතිං මම සපා දිහා බැලුවා. වැඩේ කියන්නෙ මෙච්චර හරියක් කරලා තියෙද්දිත් අපේ සපාගේ මූණ ගන්ඩ දෙයක් නැති වෙලා. මම දෙයියටත් සිග්නල් එකක් දීගෙන වැට අයිනට ගියා මිනිහාට කතා කරන්න.

“සපා..... බලපං අපි ගෙනාපු සෙට් එක. මේ නංගිලා උඔට ෆුල් චියර් එක දෙයි.....කොල්ලොත් ෆෝම් එකේ ඉන්නෙ.....උඔ හොද ජම්ප් එකක් අල්ලහං සපා කොහොමද දන්නවද......“ කියලා මම හොද ගැම්මෙන් සපාගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මා.

ඒක අහලා මිනිහා අපිට මොනවද දන්නවද කිව්වෙ,

“ජම්ප් එකක්.....මම පැනලත් ඉවරයි යකො....තොපිට දැන්ද මාව මතක් උනේ....“ කියලා.

....................

- මීට යුරෝ දෙකේ වීරයා